Waar het vergeten begon. ( Deel 6 )

 

Elke keer al ik bij mijn moeder kwam, was ik verbaasd over de tegenstrijdigheden, vaak was ze vergeten dat ik zou komen en had ik moeite haar wakker te krijgen. Pas later, veel later realiseerde ik me dat ze van ritme was veranderd, ze had de dag voor de nacht verruild en ja, dan is iemand vroeg in de ochtend aan je deur wel erg onhandig.  Het hele rooster zou ik om moeten gooien om het haar niet nog moeilijker te maken. Haar in het goede ritme te helpen lukte me niet, dan zou ik er dag en nacht moeten zijn voor haar.

Heb je nog dat heerlijke ondergoed voor me gekocht bij de Hema, vroeg ze op een ochtend. Kijk dat wist ze dus nog wel en dat was al weken geleden, we hadden het er ooit over gehad. Ik had gezien dat de voorraad die ze haar leven lang had gehad, aardig begon te slinken. Mijn moeder was een echt oorlogskind, ze had geweldige verzamelwoede, blikken groenten en bonen, koffie, suiker, koffiemelk, ondergoed, handdoeken, wc-papier, van alles waren winkelvoorraadjes aangelegd, want je wist maar nooit.

Nee, mam, moet eerlijk zeggen, dat ik het glad vergeten was, ik heb ze wel gekocht en ook al in de was gedaan, vier broekjes en vier hemden, maar ze liggen nog bij me thuis, ik weet niet eens meer waar. Ja, dat had ik wel vaker de laatste tijd, haalde de namen van mijn eigen kinderen door elkaar en zelfs de namen van de honden, die er toen en later waren.

Bij mijn moeder die altijd zeer scherp van geest was geweest, merkte ik op een dag dat ze niet terugkwam op een voorgevallen onenigheid. Niets voor haar, ik had me die dag al schrap gezet, me bedacht dat ik me afzijdig zou houden, maar ze repte er met geen woord over, sterker nog, de persoon in kwestie werd bejubeld. Nam ze me nou in de maling? Op een ander moment vroeg ik aan haar of ze nog wist wanneer ik mijn eerst stapjes zette, daar had ze het altijd over bij elk kindje dat ik kreeg, dat ik altijd dat soort dingen vergeet is normaal, maar mijn moeder antwoordde me: kind dat is al zo lang geleden dat weet ik toch niet meer…….

Wat was ik verbaasd, mijn moeder die iets niet meer wist, voorheen kon ze hele gesprekken woord voor woord weergeven, alsof ze een bandrecordergeheugen had.

Maar die dag vroeg ze ineens naar die onderbroeken, op een moment dat ik het was vergeten, op een moment dat ze bijna alles begon te vergeten, maar niet haar beloofde ondergoed.

Zilvertje. ( alle eerdere delen staan hieronder )

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

18 reacties op Waar het vergeten begon. ( Deel 6 )

  1. Dirk zegt:

    Weer heel mooi Zilvertje

  2. Zilvertje zegt:

    Dankjewel Dirk. Ben in de tuin, zaadje in potjes aan het doen, het is heerlijk weer.

    • Dirk zegt:

      Geniet er maar van dan geniet ik met je mee.

      • Zilvertje zegt:

        Dat is lief, bij ons in de winkel krijg je zakjes zaad, ik heb er nu zo veel. Heb de hele middag zaadjes in potjes gedaan, normaal koop ik het, nu was het allemaal gratis, bij 15 euro aan boodschappen, ik geef Annemiek ook, die heeft straks een voor en achtertuin, ik heb maar weinig tuin, maar ik zet het in bakken, net als toen de boerenkool, maar nu is de zon in de tuin weg en ga ik koken, daaaaaaaaaaag!

    • Dirk zegt:

      Ik vergeet helemaal te vragen hoe het nu met je been gaat, is het al wat beter?
      En ga je nog iets doen met koning dag?

      • Zilvertje zegt:

        Kan mijn trap niet af, dus daarom ook niet op, gelukkig kan ik nu de tuin in, is lekker weer, anders voel je je wel opgesloten. Blijf thuis, ga niks verkopen, ga tv kijken, alles en rustig aan doen, als ik maar iets te veel doe dan kan ik niet meer lopen.

  3. Burro zegt:

    Ik heb de hele serie tot nu toe in een keer uitgelezen. Zeer herkenbaar. Knap beschreven. Mijn compliment.

  4. Dankjewel Burro, ik krijg er rode wangen van.

  5. Dirk zegt:

    Hou je taai meissie

  6. fulpsvalstar zegt:

    Schitterend geschreven!

  7. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    soms denk je dat je er aan zou wennen, maar telkens gaat het een stapje verder. oma

  8. Nic zegt:

    mooi geschreven weer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s