Een beetje zuster worden. ( deel 5 )

Luikje voor luikje open en dicht, net veertien jaar, mijn eerste  weekendbaantje. Als hulpje van de verpleegsters mocht ik bakjes waswater aandragen en ontbijtjes door luikjes schuiven. Als een ware venter liep ik met een wagentje de gangen langs en las op briefjes wat de mensen bestelden. Twee bekers melk en drie boterhammen, of  1 beschuit met kaas en koffie, of vandaag niks zuster ik ben niet lekker!

De verpleging gaf me al die eerste dag complimenten: je hebt het in je vingers meisje? Ik trok mijn schouders op. Waarom dan? Nou omdat je heel lief op deze oude mensen reageert, maar ook reageert op wat er belangrijk is, je geeft door als je leest of ziet dat iemand zich niet lekker voelt en dat is belangrijk, want dan kunnen wij even gaan kijken, dat is soms van levensbelang.

Elk weekend groeide ik zo een centimeter of 10, maar ik zag ook in dat verplegen een vak was, een moeilijk vak en dat ik nog heel wat dingen niet wist en graag wilde leren.

De wereld van oude mensen in een tehuis was helemaal nieuw voor mij, deze mensen kwam je nooit op straat tegen,  toen ik jong was in elk geval niet, begin jaren zeventig, een eeuwigheid geleden.

Daar zag ik dat vrouwen haren op hun kin konden hebben, niet drie of vier, maar waarlijk een baard. Daar zag ik terwijl ik met bakje water sleepte dat sommige mannen en vrouwen zoveel buikvet hadden gehad en nu wat minder, dat het vel tot bijna aan de knieën kwam, maar niks stootte me af, nee, integendeel, ik werd me zeer bewust van mijn jeugd en kracht, van mijn kans om iets terug te doen voor deze mensen, deze mensen die Nederland na de oorlog hadden opgebouwd en de welvaart hadden gerealiseerd.

Daar dacht ik allemaal aan op de dag dat ik zag dat mijn moeder haar eten weer had laten staan en ik bespeurde dat ze erg was afgevallen. Mijn grote sterke moeder, mijn houvast als kind, was nu net als de mensen die ik vroeger mocht helpen…….

Het was zeer confronterend, zeker omdat ik nu ook mijn eigen voorland zo scherp voor ogen had, iets wat ik als puber nog niet inzag……

Zilvertje. ( op verzoek toch maar weet een deel geplaatst op mijn weblog. Dank voor de vele prachtige en lieve reacties, zowel hier als elders. )

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Een beetje zuster worden. ( deel 5 )

  1. ja, zo gaat het als je ouder wordt, je wordt er niet mooier op😉

    • Zilvertje zegt:

      Antoinette, ja, hahahaha, als jong ding heb je er geen wet van, maar je komt er vanzelf achter. Jij zal als verpleegster ook wel dingen herkennen.

      Fijne dagen he, hoop dat je je kan redden, mag het gips er al snel af|? xxxxxxxxxxxxx

  2. Dirk zegt:

    Het wordt een prachtig geheel Zilvertje, ik ben en blijft benieuwd naar de andere delen.

  3. terrebel zegt:

    Het is niet fijn je moeder te zien aftakelen. Niet alleen omdat je van haar houdt maar ook omdat je ziet hoe het met jou zelf zal aflopen…

  4. joost tibosch sr zegt:

    Je zou met ons soort jeugd nu nog zoveel willen doen. Met mijn leeftijd en handicaps heb ik met moeite geleerd om dat te doen wat ik nog echt kan, al was het maar -en dat bedoel ik heel lief- me af en toe hier te melden. Met mijn verleden kost me dat “inleveren” wel de nodige kruim!

    • Zilvertje zegt:

      Joost, het is zo fijn je hier telkens te verwelkomen. En of we willen of niet, als we tijd van leven hebben, worden we krakkemikkig, de een wordt zwaarder getroffen dan de ander. Mijn oma zei vroeger altijd: als het hoofd maar goed blijft en daar heeft ze gelijk in, dan blijft er nog veel te genieten over, maar het is steeds inleveren. Fijn weekend!

  5. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Ja door de zwaartekracht en minder eten en bewegen gaat de zaak een beetje in verval raken. oma

    Ot. Je verzoekje is gedraaid in de show.
    Het programma kun je straks beluisteren op onze weblog en nu al op de website waar de programma’s staan: http://www.wir-3.com/ kies voor radio de BOM.

  6. Nic zegt:

    ouder worden ja.. vraag me ook vaak af of je opeens van de een op de andere dag je velletje ziet hangen. of dat ja na een tijdje de creme en scrub gewoon achterwege laat en accepteerd dat een veranderd lichaam er gewoon bij hoort. het leven tekend je nu eenmaal he. ik zelf vond onlangs een puistje toen ik s morgens in de spiegel keek, ik besloot direct dat ik op mijn 31ste nog steeds in de pubertijd was. 😉
    nic

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s