Het komt wel goed deel 12 slot. Het laatste oordeel!

11840324-Crystal-ball-transparent-glass-sphere-on-a-white-background-with--Stock-Photo

Het komt wel goed. Laatste oordeel en slot. Deel 12

Terwijl overal op de wereld door gerenommeerde wetenschappers werd gezocht naar de herkomst van het virus dat mensen haar gaf op de rug en veel mensen in quarantaine afwachtten tot er een medicijn voor hen gevonden zou worden, lag een ander deel van de wereld in puin. Bijna overal waren wel conflicten, waren regeringsleiders corrupt, werden wapens verhandeld alsof het om computers ging.

Gruwelijke beelden van vluchtende mensen op te kleine bootjes in gevaarlijke zeeën. Overal las je verhalen van dorpen in puin, van mensen die zomaar in het wilde weg gingen insteken op burgers, en  van een man die op een feestdag in Frankrijk op 14 juli  2016 op de boulevard reed en met opzet mensen aanreed. De vlag van Turkije was al zo rood, dat je het bloed niet meer zag dat er afdroop na een coupe en er gebeurde nog meer ellende en bedekt was er al zo veel gebeurd daar dat het daglicht niet kon velen……

Veel wereldleiders hadden meel in de mond, maar ondertussen bedachten ze weer nieuwe plannen, meer wapens, meer soldaten, meer bombardementen en de vluchtende mens moest het zelf maar uitzoeken. Plannetjes, leken meer valletjes om de vluchtende mens ver van eigen landsgrens te houden.  Het was vaak de gewone man die wel hielp, die geen vakantie nam om uit te rusten, maar daadwerkelijk ging helpen, drinken uitdeelde aan uitgeputte mensen, er was zelf een jongen die geld bijeen spaarde om kinderen van bananen te voorzien.

In het heelal hadden vele volkeren dit ook meegemaakt en hadden zo hun eigen leefgebied verwoest, waren gevlucht naar een andere planeet en sommige wezens zaten nog midden in de strijd en deden niks liever dan olie op het vuur gooien op ander planeten en ze genoten van de uitwerking.

Heel wat lichtjaren van Mars woonde een goedheid, een wezen met veel krachten en kennis en het enige dat hij nog deed was mensen die goed in het hart waren, redden en naar zijn eigen planeet brengen, vaak mensen die bezeerd waren in het leven door anderen, het waren vaak de gepeste, de gehandicapte, de mensen die een roddel werden, louter en alleen maar omdat macht hen aan de touwtjes had, de touwtjes van een rotzak, als de directeur van het ziekenhuis.

De goedheid zag het einde naderen van moedertje aarde, zag dat sommige wereldleiders in de startblokken stonden om toch weer die gruwelijke kernwapens te gebruiken en kort geleden had hij zijn beslissing genomen. De goede werden opgehaald, vlak voor de wereld zou opgaan in vuur en rook.

Die nacht landde er een groot doorzichtig ding op een enorm open veld en overal op de wereld stonden mensen op en liepen naar het grote doorzichtige ding, het lopen was een soort vliegen door de lucht, zonder dat het op vliegen leek. De juffrouw van de röntgen, de jongen die geld bijeen had geschraapt om bananen te kopen voor gevluchte kinderen, de hele fanfare van Landelei aan zee, die zo graag toeterde maar al hun instrumenten hadden verkocht om vluchtende mensen te helpen en ook onze man, die ooit in Vrouwe Havenzicht van de trap was gevallen.

Ze hadden twee dingen gemeen, ze waren allemaal goede mensen en ze hadden een vacht van haar op hun rug. Bij de ingang van die enorme bubbel, was er een controle, geen haar op je rug, was terug en wegwezen, het ging snel en geordend, alsof men wist wat er ging gebeuren.

Het duurde ongeveer 24 uur en na het sluiten van de luiken steeg de bubbel op en terwijl het juist de dampkring had verlaten, gaf een wereldleider opdracht kernwapens in te zetten.

 

Trudy Den Herder ( einde )

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Deel 11

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Sterrenregen, deel 11 van: Het komt wel goed.

meteoren (1)v

Die zomernacht zagen de nachtbrakers prachtige stipjes in de lucht die met een rotvaart op de aarde vielen. Menigeen deed een wens,  romantisch zoenden jonge mensen hun toekomst gelukkig met veel beloften en wensen.

Maar de mensheid wist nog lang niet alles van het heelal, ook al werd er steeds meer ontrafeld. Vele lichtjaren verder, waren planeten in oorlog, of waren overbevolkt en vervuild, of kampten met met vreemde ziekten en hongersnoden. Veranderingen in de natuur en barre weersomstandigheden en zaken als een vulkaanuitbarsting werden eeuwenlang vertaald naar de kennis die men had, onweer was een God die boos was, watersnood zou aan de vervuiling liggen, maar men wist niks van hoeveel invloed vaak kwaadaardige volken heel ver weg, hadden op het leven op aarde.

Met schreef prachtige boeken, een bijbel voor mensen met een geloof in een man in een hemel. Plagen en hongersnoden waren de toorn van hun man op die wolk geweest, maar de echte waarheid wist men niet, ook eeuwen en eeuwen later.

Op Santarios heel ver bij de aarde vandaan was een wezen aan de macht, dat eerst de planeet had uitgebuit en vervuild en dat alles om het wezen en zijn slijmerige aanhangers te verrijken. Maar na een heftige oorlog werd het wezen met zijn hele aanhang afgeschoten het heelal in en de brokstukken zagen de mensen op aarde aan voor een prachtige sterrenregen.

Aan die brokstukken zat nog het kwaad en de slechtheid en de barbaarsheid waar het wezen mee had geregeerd, zelfs de lange, lange reis had  nog niet alles vernietigd. En sommige mensen hadden de pech net op een ongelukkig moment in aanraking te komen met deze hufterigheid. Een deel van de bevolking op aarde kreeg een vacht op de rug en dat was begonnen met de man, die versmaad werd door zijn vriendin omdat ze het haar te walgelijk vond, maar iedereen die met hem in aanraking was gekomen onderging het zelfde lot, dus ook de hatelijke vriendin vond op een dag een heel tapijt op haar rug.

Maar er waren ook mensen die kregen wreedheid over zich heen, plots leek de hele wereld in brand te staan. Overal oorlog, overal aanslagen, zelfs in de meest vredelievende landen was je je leven niet veilig en dat alles door die vuiligheid die op aarde neerdaalde in de vorm van sterrenstof.

Trudy Den Herder. ( wordt vervolgd ) Alle delen vindt u hieronder.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Adem inhouden( deel 10 van het komt wel goed )

14c2a67e2db59a3d81a7a9bb44c0754a34650a4b00e4a2c02f315c86bc7d487c

In het ziekenhuis was de juffrouw van de röntgen en de MRI berucht. Ooit had ze voor arts gestudeerd en enkele weken voor het afstuderen was er een roddel over haar en de directeur ( Snagger ) Ze verdween een poosje uit het zicht en kreeg een baan in de donkerste kamer van het ziekenhuis, daar waar nooit een straaltje zon kwam, daar waar je de radioactiviteit in het begin van de jaren zestig bijna kon ruiken, daar waar het rook naar verschraalde pis, op de voorlopers van de witblauwe matjes, het rubberen steeklaken, met twee instopstroken.

Haar prachtige krullen die eerst wulps op haar billen dansten bij elke stap die ze deed, werden gedecimeerd tot een helmig kapseltje dat vrouwen dragen met een zuinig mondje. Haar mooie witte lange doktersjassen moest ze verruilen voor het jasje op de heup en ze mocht nooit meer via de hoofdingang naar binnen en nooit meer in het personeelsrestaurant komen.

Ze was in de loop der jaren werkelijk  verzuurd en verrot. Mensen die voor een foto bij haar kwamen, smeerden Dampo op de bovenlip, om zo niet haar vieze adem te ruiken. Zelfs het omkleedhokje rook al naar haar mond en voeten en onderbroek. In de gang nam een ieder een flinke teug adem en stapte zo dapper het hokje in,  om zo maar spaarzaam bij te ademen en vooral de eigen bovenlip proberen te ruiken.

Het ritueel was bijna lachwekkend, als ze de patiënt in de juiste positie had gedrapeerd, liep ze weg naar het beschermende hokje waar ze de foto nam, dan riep ze op strenge toon: ” adem vasthouden!” En menig patiënt deed al niet anders, liever half blauw aangelopen terug de gang op, dan te veel van haar geuren ruiken.

Nou die vrouw, die dame, zeg maar die juffrouw, was een van de eerste geweest, die de besmette patiënt had geholpen, omdat er dadelijk foto’s van zijn nek werden genomen, na zijn val in Vrouwe Havenzicht.

Ze draaide vlak voor ze het ontdekte het licht uit en wilde afsluiten en via haar eigen uitgang het ziekenhuis verlaten toen ze iets op haar rug voelde, een rare kriebel, een warmte een onbekend gevoel, ze greep met haar hand in haar truitje en voelde een vacht, een vacht? Ze schrok enorm, weinig vrouwelijks was nog over, maar gelukkig had ze nog nooit die overweldigende haargroei gehad, die veel vrouwen krijgen tegen de tijd dat ze met pensioen gaan, maar nu, maar nu!

Trudy Den Herder.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 17 reacties

Vreemde bacteriën Deel 9 Het komt wel goed.

agar.jpg__1920x1080_q85_crop_subject_location-637,430_subsampling-2

Deel 9 Het komt wel goed. Vreemde bacteriën.

De behandelend arts kreeg de bloeduitslagen onder ogen en belde dadelijk vol ongeloof het hoofd van het lab. Bijna hakkelend spuugde hij de woorden uit……. dat hij toch echt dacht dat er een fout was gemaakt en of er opnieuw geprikt kon worden….. ze beleven nog een tijdje vol vuur de uitslagen bespreken en plots maakte de behandelend arts een einde aan het gesprek… ohhhhhhhhhh, ik moet maatregelen treffen, ik bel je later terug, riep hij ineens krachtig door de hoorn.

Alles ging toen in een stroomversnelling, de directeur van het ziekenhuis werd gebeld en de beveiliging, het personeel op de IC kreeg een briefing en alle patiënten die nog  op de afdeling lagen werden overbracht naar een andere afdeling, of naar een ander ziekenhuis. Personeel kreeg beschermende kleding aan en een deel van het laboratorium werd gesloten en een ander deel werd grondig schoongemaakt.

Iedereen die er bij betrokken werd of was, had een formulier moeten ondertekenen met strikte geheimhouding en waar dit naar toe zou gaan wist niemand. Maar op de IC wisten ze wel, dat een labuitslag een vreselijk agressieve bacterie had gevonden bij de jonge man die al zo lang in coma lag…… Zo agressief dat het petrischaaltje waar de bacterie op was gekweekt, helemaal was weggevreten door de inhoud…… en dit was nog nooit voorgekomen.

De zuster van het lab die het bloed had geprikt, was een dag later niet naar haar werk gegaan, ze had nog te veel last van de drank dacht ze en elke vier uur nam ze tabletten tegen de hoofdpijn. In haar badkamer wisselde ze van pyjama want alles aan haar stonk, en was bezweet. Op de w.c. kon ze zichzelf zien in de grote badkamer spiegel die tegenover haar hing en ze geloofde haar eigen ogen niet. Op haar schouders zat iets bruins, diks en toen ze voelde op haar rug, voelde ze op haar hele rug een vacht….EEN VACHT!

 

Trudy Den Herder. ( wordt vervolgd )

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

 

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

De wereld is te mooi spaar elkaar!

het komt wel goed

( voor Gemma en alle lieve goede mensen die de wereld nog kunnen redden )

Op veel plaatsen in de wereld liggen giftige wapens opgeslagen, de beveiliging laat te wensen over. Op veel plaatsen zijn pedante mannetjes de baas. Mannetjes die er niet voor schromen, dingen zichzelf toe te eigenen dingen die niet van hen zijn. Ze geven veel geld uit aan uiterlijk en gekochte liefde en nooit is het genoeg. Als nog een vrij onschuldig voorbeeld de kapper van een wereldleider die mee reist en zo heel wat centjes opslokt van het volk, alleen maar om zo een belegen ijdeltuit.

In de afgelopen eeuwen zijn er veel landen geweest die aan landjepik deden en mensen versleepten van het ene naar het ander werelddeel en mensen tot slaven maakten. Landen werden leeggeplunderd en grenzen werden verlegd. Nooit dacht met aan de gewone mens, het was altijd voor de eer en de glorie van de koning, voor de  legers en de opkomende industrie en handel.

Hulp aan landen is vaak, verkrachten van vrouwen en een vinger in de ( olie ) pap zien te krijgen. En als je al die zaken bij elkaar optelt, krijg je landen en bevolkingsgroepen die razend zijn, want werd er ooit met hen onderhandeld, werd hen iets gevraagd? Al die inmengingen maakten alles erger en erger.

Ook Nederland doet  en deed er aan mee, maar speelt altijd de vermoorde onschuld. De bommen die ook wij laten vallen, vallen op onschuldige mensen, dat is in elk land waar we zogenaamd helpen de vrede te bewaken, nou de toestand in de wereld wordt alleen maar erger en erger.

Verstandige mensen moeten nu opstaan, dappere mensen, die maling hebben aan geld en macht. Mensen die inzien, dat de wereldleiders zelf nooit meevechten, maar wel bezig zijn, de gewone mens in oorlogen te storten.

Hoe lang pikken we het nog, dat wereldleiders leven als zonnekoningen en hoeren en snoeren, terwijl een hardwerkende vader of moeder in veel landen nog niet het zout in de pap verdient?

Mensen sta op en mail/geef vrede door, vrede voor allemaal.  En laten de zwakkere en de minder begaafde mensen zich niet laten verleiden tot terreur, want je ouders, je kinderen zijn de dupe en de wereld wordt er alleen maar lelijker van.

Vrede, vrede, helpen helpen en weg met die buitensporig gekke wereldleiders en aanhang. VREDE.

Trudy Den Herder.

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Het komt wel goed. Deel 8 Haren.

download (3)

Op zijn kamertje was het weken een drukte van belang geweest van artsen en verpleegkundigen, nu was dat een stuk minder, de hoop was vervlogen dat hij nog bij zou komen, zijn hersenactiviteit was laag en het was louter dat de protocollen gevolgd moesten worden en hij nog werd geprikt voor een bloedcontrole. De zuster van het laboratorium had de avond er voor flink gedronken, haar vriend had haar verlaten en ze voelde zich niet prettig en was de wanhoop nabij. Ze was misselijk en zag niet scherp en ze wilde zo snel als mogelijk van het nare kamertje af. Mensen waar geen hoop meer voor was, daar had ze moeite mee, de sfeer om die mensen heen was vaak naargeestig.

Ze moest bijna overgeven toen ze zag dat zijn beddengoed onder de vachtharen zat, niet een beetje, maar heel erg, vieze dotten, klitten en bijna onmenselijk. Haar maag was al zo zwak na al die drankjes vol met alcohol. Meestal kon ze goed tegen alle enge en vieze dingen die ze zag, maar nu viel ze bijna flauw. Ze beloofde zichzelf voortaan minder te drinken en zich meer te richten op haar baan, want dat was toch wel iets waar ze houvast aan had en inkomsten uit haalde.

Moest ze dit nu melden? Als ze nu de zusterspost inging en zou vertellen dat ze een bed vol vreemd haar zag, dan zouden ze ook dadelijk de alcohollucht ruiken en kon ze een melding verwachten in haar dossier van een meerdere, nee, geen zin in.

Traag duwde ze haar karretje voort met watjes, verbandjes en buisjes en ritsen verpakte injectienaalden en bracht al het verzamelde bloed snel naar de balie waar het onderzocht zou worden. Eerst maar even naar de wc, polsen onder de kraan en hoofd naar beneden. Wat een smerige harenbende!

Trudy Den Herder. Wordt vervolgd.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Het komt wel goed deel 7 de stekker gaat er uit

lentemagnolia-hout-bloem-bloeit-bloemen_121-105336

De eerste weken in het ziekenhuis was hij een bijzonder geval, een jonge sterke man in de kracht van zijn leven en ook nog een bekendheid. De krant had het breed uitgemeten, maar wat het verplegend personeel opviel was, dat er wel veel fotografen waren gekomen en veel schrijvende en filmende pers, maar nooit was er familie gekomen of vrienden, of iemand die bijzonder om hem gaf.

In de loop der weken verdween hij van de voorpagina en op het moment dat men zich afvroeg of hij van de beademing af moest om hem waardig te laten sterven, zocht men naar familie die een beslissing kon nemen, er werden zelfs advertenties gezet in de krant, maar de respons was nul komma nul.

Na veel wikken en wegen en na heel wat overleg werd een datum geprikt, de beademing werd uitgeschakeld, verder behandelen stond gelijk aan martelen, aan uitzichtloos lapmiddelen aanbrengen zonder uitzicht op ook maar een lichte genezing.  

Weken tikte weg op het eenpersoonskamertje en zelfs het hotel van Vrouwe Havenzicht was het voorval al weer vergeten. De sporen van de val van de trap waren keurig weggewerkt en de kamer van de onfortuinlijke man, was opgeruimd en zijn spullen lagen opgeslagen in een kast op zolder van het hotel. Men had tussen zijn spullen niets gevonden dat naar een adres had geleid.

Zijn vriendin had natuurlijk op het nieuws gezien wat er was gebeurd, maar ze had geen vin verroerd, dat was gek. Of zou ze nu in alle rust kunnen genieten van zijn heerlijke huis?

De dag dat men zijn leven passief zou beëindigen, was een mooie dag, klein zonnetje , heerlijke geuren van de bomen die in bloei schoten en het geluid van vogeltjes die iemand zoeken om gelukkig mee te worden.

Trudy Den Herder ( wordt vervolgd )

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

Het komt wel goed, deel 6 De val!

Trap loper

 

Het borrelen en het praten beneden aan de bar in Vrouwen Havenzicht had hem niet echt goed gedaan. Waggelend en lallend liep hij naar boven, althans dat was de bedoeling, maar bij trede drie ging het mis, door zijn rare loop, schoot het roetje van de loper los en donderde hij met een zware klap op de grond naast het tafeltje waar de gasten hun waardering konden uitspreken in een groot zilveren boek.

De  koopvaardijofficier nu met een smoezelig morsig pak, kwam aan strompelen en zwaaide met zijn armen en de geknauwde pinda’s vlogen in het rond, alsof hij de gang vruchtbaar moest maken voor de nieuwe klanten, gelijk de boeren doen op hun tractor met stront.

Door de deur met privé er op kwam Vrouwe Havenzicht zelf, een unicum, wankelend met een glas sherry riep ze dat er dadelijk een ambulance moest komen. Al met al waren het allemaal lallende mensen die de ambulancebroeder aantrof. Vlot en daadkrachtig verleende hij eerste hulp, een kraag om de nek bij het slachtoffer, zuurstof en aan de monitor…… het zag er niet best uit.

De officier troostte Vrouwe Havenzicht en hun ogen begeleidden de arme stakker de ambulance in. Als hij maar wel betaalt, schokte Vrouwe Havenzicht en de troostende handen van de officier, wisten al duidelijk de weg. Zijn handen waren te klein om haar ferme borsten te vatten, de gemalen pinda’s zaten tot in het haar van Vrouwe Havenzicht en samen gingen ze de deur privé in en vielen daar in een diepe slaap op haar sofa.

Trudy. Wordt vervolgd.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Deel 5 Het komt wel goed. Vrouwen met borsten als de lichten van een vuurtoren.

266px-Brandaris_vuurtoren_Terschelling_01 (1)

Hij had de rest van de weg naar Vrouwen Havenzicht haar naam op zijn lippen, hij was betoverd door haar geweest, maar langzaam brokkelende de glans af. Hij was dol geweest op alles van haar, ook haar imperfectie, maakte dat haar juist niet nog meer mens? Haar onbeholpen reacties op zijn liefdesuitingen nam hij als dat ze nog haast, als was in zijn handen was, een onervaren vrouw, die hij langzaam kon kneden, een vrouw die hij langzaam zou uitpakken ………. Hij kon genieten als ze zo doodstil met grote ogen naar hem lag te kijken, hij het roofdier, zij de prooi.  Het maakte hem wild, het bloed voelde hij dan stromen tot in de toppen van zijn pinken, hij vermoedde dat er dan stoom uit zijn oren kwam……..

Maar nu had ze iets in hem gebroken, geknakt… hij had het in het park ook wel eens gezien, een mooie bijna ontluikende knop, afgerukt door storm, of hagel, of door onrustige jeugd die ook de schoonheid niet altijd herkent. Een knop vertrapt op het looppaadje.

Zou het nog goed komen? Was ze van ijs en niet zijn ware liefde? Of had hij echt een gruwelijke, afstotelijke vacht op zijn rug?

In Havenzicht nam hij eerst nog een borrel aan de bar voor hij naar boven vertrok en raakte in gesprek met een officier van een koopvaardijschip. De man had prachtige verhalen over spinnen zo groot als een theeschoteltje en vrouwen met borsten zo groot als de lichten van de vuurtoren op Terschelling en met een punt van zijn deftig gestreepte mouw veegde hij een druppel enthousiasme weg bij zijn onderlip, een druppel, die al half naar zijn kin was gegleden.

Wordt vervolgd. Foto van Internet geleend.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

De ochtend in duizend kleuren en geuren. Het komt wel goed, deel 4

De_LE27_TRIJNTJE_JACOBA_in_de_haven_van_Beverwijk_(03)

 

De spiegel op standaard brandde in zijn tasje. Hij had zich voorgenomen niet dadelijk naar Vrouwe Havenzicht te hollen, maar eerst te genieten van de ochtend met al zijn reuring, de boten die werden gelost of juist uitvoeren, de meeuwen die als dolle rond de boten scheerden, de toeristen die in gekreukte kleding genoten van de zeeverse vis.

Op het terrasje van De Havenmeester genoot hij van het af en aanlopende volk, van de kleuren en de geuren en mijmerde weg in zijn eigen verworden bestaan.

Ondertussen was het in zijn huis in de grote stad een drukte van jewelste er was een feest geweest en een grote meidengroep was de sporen aan het wegwissen, ze hadden wel allemaal vreselijke bukpijn. Er waren liters wijn doorheen gegaan en nu plukten ze daar de vruchten van. Het hoofd naar beneden houden was onmogelijk, bukken was pijnlijk………

Als hij niet zo een “”vreselijke vacht”” op zijn rug had gehad, zou alles mogelijk anders zijn gelopen, maar nu stond de middag te trappelen, samen met een grote verandering. Je zag het aan de zon, ze begon zich al te verstoppen achter de wolken.

Trudy Den Herder. Vervolgverhaal. Foto: Geleend van Internet.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties