Gregor Knekel deel 5 Tina het meisje met de kleine billen.

images-3kort-gouden-broekje-voor-dames

 

De laatste dagen zit ik veel thuis te werken en ik mijmer dan over Tina. Mijn werk heb ik overgedragen aan de heer van Epithalamus, ik noem hem: De Neus. Hij is mijn rechterhand, zeer betrouwbaar in het dooiewerk. Hij is  regelmatig op de dependance en ook in het hoofdgebouw.

Hij weet niet dat ik bijna ziekelijk het huis van Tina bestudeer. Hij denkt dat ik een grote order probeer binnen te halen, lijken ophalen bij een grote vakantieboot voor oude van dagen.

Met mijn grote gruttokijker trek ik bijna de beelden uit het huis naast me en eenmaal ben ik al op het dak geweest, omdat ik hoopte een glimp van haar op te vangen vanuit de badkamer, maar die slimme nieuwe buurman heeft het raam afgetimmerd, alsof hij bij voorbaat al wist dat er geen dode pier naast hem woonde.

In de morgen doe ik alles op mijn dooie akkertje en sluip en loer en noteer. Zo kan ik een uitgelokte ontmoeting regelen met mijn engel, zo zal alles goed komen. Ze zal het zeker goed doen in mijn bedrijf, ze zal er het broodnodige leven in weten te brengen.

Aan de waslijn hingen vanmorgen ineens gouden vlaggen en ik dacht dat ze vast een feestje aan het voorbereiden waren, maar met mijn grote gruttokijker er bij, zag ik al snel dat het geen vlaggen waren, maar driekanten doekjes, onderbroekjes, ehhhhhhhhh slipjes en hemdjes, ohhhhhhhhhhhhhh, wat een lust voor het oog, ze waren zo klein, dat ik me bijna niet kon voorstellen dat twee billen daar de hele dag in konden verblijven. En de hemdjes waren zo fijn van stof, een engel waardig.

Ik kan u niet genoeg vertellen welk een vreugde mij overviel en hoe krap mijn eigen onderbroek plotseling werd, maar dat moet u natuurlijk voor u houden, want mijn reputatie staat behoorlijk op het spel.

Trudy. Wordt vervolgd.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Gregor Knekel, deel 4 de meisjes.

zandloperzwemkleding_figuur

Mijn naam is Gregor en men noemt mij Knekel, een naam die ik kreeg van intimi die weten dat ik werk met de dood en verdien aan de dood. Als ik in de spiegel kijk, zie ik een man van net in de veertig, met een lichaam van een teringlijder. Natuurlijk komt dat van het roken, ik rook zware sigaretten omdat ik denk dat het mijn stress kan reduceren en ik zonder sigaret hulpeloos ben, niet weet wat ik met mijn handen moet beginnen.

Met de meisjes wil het nooit zo lukken, ze vinden mijn humor te zwartgallig en in mijn eigen omgeving hoef ik het al helemaal niet te proberen.. …….iedereen weet dat ik de geur van lijken bij me draag, dat ik met mijn vingers zit aan dode mensen en de meisjes willen niet door zulke handen geaaid worden, laat staan dat ik een vinger uitsteek naar hun broekje of BH.

De laatste jaren zit het me enorm dwars, graag had ik een gezin en opvolgers om straks mijn bedrijf voort te zetten. Een vrouw met zachte handen en een zorgzaam karakter, een vrouw om mee te lachen en om lief te hebben, maar het lukt me niet.

De laatste tijd ben ik op zoek gegaan op een datingsite en de belangstelling is erg groot, in het begin. Je vult daar in, hoe je woont en een vrijstaande woning spreekt de dames aan. Mijn auto, ja, die is groot en mooi en zwart, mijn eigen bedrijf, ja, het maakt ze wild en gewillig en allemaal vinden ze me geweldig en dan willen ze graag met me bij de haard een wijntje doen, maar als ik ze dan bij die haard op hun verzoek vertel wat ik doe, verstijven ze nog sneller dan de dode mensen met wie ik werk en sommige gaan naar de wc en komen nooit meer hun glas opdrinken, de meisjes hè, met wie ik afspraak.

Mogelijk moet ik een dame kiezen uit mijn eigen personeel, maar ben ik nou zo oppervlakkig, of zit er echt niks tussen? Mijn oog kijkt toch graag naar een frisse blom. Er is bijvoorbeeld een dame voor de koffie en droge cake. Ze doet haar werk met veel overgave, maar om haar nou mee te slepen naar mijn privégedeelte, ze loopt met een flinke mank in haar benen en ze moet al zeker een jaar op vijftig zijn. Als ze niet op tijd haar haar verft,  lijkt het net of ze een clown is, want je ziet van een afstand eerst enkele centimeters geen haar en dan ineens alsof het uit het niets ontspringt, vuurrode lokken. Ze ruikt ook niet lekker, ze ruikt zuur en vet, mogelijk heeft ze last van een schimmel, nee, dame cake valt af.

Dan is er nog de dame die de oven stookt en bestuurt, een dame met vuurrode wangen, ik vraag me af of ze het hele proces soms volgt vlak voor het ruitje, iets wat echt niet hoeft. Ze heeft een reet als een platte reuze Goudse kaas en een figuur als een drainagebuis, dus royaal en recht toe recht aan.

Zo hebben ze allemaal wel iets dat afstoot, zou het u wat lijken? Maar onlangs kreeg ik nieuwe buren en die hebben een oudere dochter Tina en die heeft een figuurtje als een zandloper, kijk en dat spreekt mij wel aan……………………………..

 

Trudy Den Herder Wordt vervolgd.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Gregor Knekel deel 3 Smetten onder de borsten en zo!

download s

Gregor Knekel deel 3 Smetten in de huidplooi.

Heb iemand bij het kasteel opgehaald, was met de grote auto want het was een persoon met zwaar overgewicht. Ter plaatse heb ik nog extra dragers moeten bellen om het lijk op de draagbaar te krijgen en zelfs toen was het nog een hele klus. In Amerika hebben ze er al hulpmiddelen voor omdat de bevolking daar ook steeds vaker last heeft van forse zwaarlijvigheid, ik denk dat de tijd daar is om me ook op dit gebied te oriënteren, want de dragers moeten geen last krijgen van de rug, de kosten komen op mijn bordje.

Het was een hele klus het lijk weer te fatsoeneren, vier dames heb ik gebeld en gezegd dat er spoed bij was, want je wil niet weten welke geuren loskomen bij dikke mensen. Al die kwabben vlees herbergen een enorme geur, nou er onder, ja, vooral er onder, daar is het broeierig en nat, soms vuurrood en lijken de lappen vlees op een watermeloen. Smetten in de volksmond, wij zeggen: intertrigo, we blijven altijd netjes, ook al ben ik dat niet, maar het hoort bij het vak. Onze vaktermen lijken meer op lekkere gerechten uit een exotisch land, dan de poep, pies en pus, die we vakkundig wegwerken en aan het oog onttrekken.

Ik heb trouwens mijn nieuwe oven, hij doet het geweldig, de kip komt er nu sappig, maar wel met een korstjes uit, had ik veel eerder moeten doen, nu nog de andere oven, ik denk dat ik een XXL aanschaf, voor de dikkerdjes.

 

Trudy Den Herder. ( wordt vervolgd )

Deel 1

Deel 2

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Het columbarium en het asprobleem Deel 2 van Gregor Knekel.

image-3417367

Deel 2

Het columbarium en het asprobleem Deel 2 van Gregor Knekel.

Graag loop ik in de avond mijn rondje bij de urnenmuur. De stilte is aanraakbaar en de muur is een feest voor het oog. Elk overgebleven asje heeft zijn eigen theatertje, zo is er een overleden schoolmeester waarvan men zijn hele klas heeft nagebouwd in keramiek, een feest voor het oog, voor het schoolbord staat de urn en op de urn staat in sierlijke letters: kennisoverdracht was zijn levensdoel.  Ik wil toch die aardige heer lijken, die net als de overgebleven familieleden alles wil doen om de laatste rustplaats zo mooi mogelijk te maken. Maar mijn motto is: pakken wat je pakken kan!

Mijn bijdrage aan het columbarium is een tuinman die de perkjes scheert, het gras epileert en de modder zeeft, de man is obsessief en zo secuur als een chirurg. Je gelooft me nooit, maar hij heet Aron Aarde. Alleen al op zijn naam had ik hem in dienst willen nemen.

Het columbarium levert veel geld op, een piepklein stukje in de muur is al goud waard en ik stimuleer die muur als een marktkoopman die op zaterdagmiddag van zijn “verse” vis af moet. Het is net als de bank die rente vraagt, het geld komt gewoon binnen en de voorzieningen zijn er al.

De ochtenden zijn bijna altijd hetzelfde, met een lange zwarte auto gaan we onze nieuwe klanten ophalen en ik kan je vertellen dat het deze zomer erg druk was. Vooral in de verpleeghuizen was het overweldigend, we hadden de ene nog niet opgehaald, of men hing al aan de lijn voor nummer twee en drie. Soms wist ik niet waar ik de dames vandaan moest halen om mijn klanten te knippen en scheren. Nee, deze hete zomer was een goudmijn.

Het is daarom ook dat ik besloten heb een tweede oven aan te schaffen, de oude brand minder en soms komt mijn kip er nog rauw uit.

Nou hoor ik je denken, ja, die andere oven in de kelder van het rouwcentrum kan ook wel vervanging gebruiken, eigenlijk wil ik er ook eentje bij. Nu is het vaak een enorme puzzel wie wie was. Zoals je natuurlijk wel zult begrijpen halen we de lijken uit de kisten als ze uit het oog van de familie zijn en wachten we met het cremeren tot we een aardig aantal lijken hebben, want vergeet niet, we zijn een duurzaam bedrijf…… de kisten gebruiken we keer op keer, doekje er door en hoppa weer aanbieden  en de oven stook je niet voor een lijk. Maar de puzzel erna, wie was nou wie?

Trudy Den Herder wordt vervolgd.

Deel 1

Geplaatst in Uncategorized | 16 reacties

Gregor Knekel deel 1

rouwkamer1_0

Gregor Knekel deel 1

Mijn naam is Gregor en ik leef op de scheidslijn tussen goed en kwaad. Boven de grond vindt men mij een aimabel mens, vol begrip en liefde, maar in de krochten van mijn bedrijf ben ik de vriend van de duivel en al zijn maatjes. Mijn werk is de dode mens waardig naar zijn laatste rustplaats te brengen en de familie troost te bieden met veel koffie en droge cake en zalvende woorden, maar ik ga zo gezegd over lijken, intimi gaven mij de naam Knekel.

Onlangs heb ik een dependance geopend in een klein dorpje 10 kilometer van de grote stad. Daar leven al heel wat toekomstige klanten van mij. Verjaagd door de gekte van de stad lieten ze royaal en pompeus bouwen langs de oevers van de Zaan.

Deze groep moet ik aan mij zien te binden zodat ik ze in de toekomst hoffelijk kan belazeren want u weet vast niet dat de luxe en deftigheid die u aantreft in een aula van een uitvaartcentrum zich niet doorzet beneden, daar waar uw geliefden worden “geplukt”, opgedoft en verbrand.

Elke ochtend stap ik blij uit mijn bed, want als je leeft van de dode mens, waardeer je het leven ten zeerste, maar dat wil niet zeggen dat ik respect heb voor het leven, nee, integendeel, laat de mens maar dood gaan, de dood is mijn klant, maar wel gedoseerd graag, want ik overwerk me niet graag en bij grote aantallen dan moet ik mijn buit verdelen en dat is iets dat ik niet graag doe, ik ben en blijf een rat………

Trudy Den Herder ( wordt vervolgd )

Geplaatst in Uncategorized | 14 reacties

Nazomeren…..

Die intens lange vakantie heeft er niet voor gezorgd dat ik beter loop, integendeel, al mijn inspanningen tot nu toe, hebben niks uitgehaald. Het werk is weer begonnen en mijn wens om volledig fit te verschijnen is in rook opgegaan. Maar een ding is geweldig, alle diagnoses die ik tot nu toe kreeg zijn fout. Ik ben gezond op het been na dan.

Mijn lichaam is fit, ik fiets zo 70 kilometer zelfs onlangs in die intense hitte, al had ik een flesje water te kort die dag, bij Uitgeest werd ik naar. Thuis wat gedronken en toen ging het weer, maar dat was ook die heetste dag.

De arts die me nu helpt gaf me de foto’s op mijn mobiel, zodat niemand meer kan zeggen dat ik het verzin, want dat doen sommige artsen. ER ZIT METAAL IN MIJN KNIE!

960x640_bestfit

Het zijn die kleine witte streepjes!

Het is heel pijnlijk en het voelt als ontstoken, buigen kan niet, lopen is een hel, maar fietsen gaat juist weer heel goed, behalve het op en afstappen. Nou dit was het klaaghoekje, nu over naar de rest.

Op Egmond was het gister weer heftig, terwijl de open dag van de reddingmaatschappij werd opgeruimd, hebben omstanders een man uit het water gehaald, hij werd gereanimeerd en dat werd overgenomen door de reddingmaatschappij en later door het ambulance personeel. Een vrouw had even later de arm uit de kom en een ander werd gestoken door een wesp en bleek allergisch te zijn. Een traumahelikoper, en drie ambulances stonden even later bij de strandopgang bij Van Speijk.

Zo vreemd, even daarvoor, was de open dag, zo leuk, kinderen mochten echt meerijden en varen en er werd van alles uitgelegd. Schattig om al die kinderen te zien genieten, prachtig om te zien wat er allemaal niet is om mensen te redden. Mensen die vaak niet weten hoe gevaarlijk de zee is, die niet naar de vlaggen en borden kijken. Ik vind de mensen van de reddingmaatschappij echte helden.

De fietstochten naar het Kruisbergstrand en Castricum waren heerlijk en het is genieten op de nieuwe sportschool van Ben Rietdijk, de wellness doet me goed en de sfeer is fijn. Ik heb een nieuw schema en het is goed te doen, ik blijf soepel en val af en dat is weer hard nodig.

20160824_132254

Op weg naar het Kruisbergstrand.

20160824_150749

Verkoeling in het bos.

IMG-20160827-WA0010

Bijna naar huis.

20160827_150731

Open dag reddingmaatschappij.

IMG-20160827-WA0002

Egmond.

960x640_bestfit

Vuurtoren Egmond.

En nu maar op naar een nieuw vervolgverhaal.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

Het komt wel goed deel 12 slot. Het laatste oordeel!

11840324-Crystal-ball-transparent-glass-sphere-on-a-white-background-with--Stock-Photo

Het komt wel goed. Laatste oordeel en slot. Deel 12

Terwijl overal op de wereld door gerenommeerde wetenschappers werd gezocht naar de herkomst van het virus dat mensen haar gaf op de rug en veel mensen in quarantaine afwachtten tot er een medicijn voor hen gevonden zou worden, lag een ander deel van de wereld in puin. Bijna overal waren wel conflicten, waren regeringsleiders corrupt, werden wapens verhandeld alsof het om computers ging.

Gruwelijke beelden van vluchtende mensen op te kleine bootjes in gevaarlijke zeeën. Overal las je verhalen van dorpen in puin, van mensen die zomaar in het wilde weg gingen insteken op burgers, en  van een man die op een feestdag in Frankrijk op 14 juli  2016 op de boulevard reed en met opzet mensen aanreed. De vlag van Turkije was al zo rood, dat je het bloed niet meer zag dat er afdroop na een coupe en er gebeurde nog meer ellende en bedekt was er al zo veel gebeurd daar dat het daglicht niet kon velen……

Veel wereldleiders hadden meel in de mond, maar ondertussen bedachten ze weer nieuwe plannen, meer wapens, meer soldaten, meer bombardementen en de vluchtende mens moest het zelf maar uitzoeken. Plannetjes, leken meer valletjes om de vluchtende mens ver van eigen landsgrens te houden.  Het was vaak de gewone man die wel hielp, die geen vakantie nam om uit te rusten, maar daadwerkelijk ging helpen, drinken uitdeelde aan uitgeputte mensen, er was zelf een jongen die geld bijeen spaarde om kinderen van bananen te voorzien.

In het heelal hadden vele volkeren dit ook meegemaakt en hadden zo hun eigen leefgebied verwoest, waren gevlucht naar een andere planeet en sommige wezens zaten nog midden in de strijd en deden niks liever dan olie op het vuur gooien op ander planeten en ze genoten van de uitwerking.

Heel wat lichtjaren van Mars woonde een goedheid, een wezen met veel krachten en kennis en het enige dat hij nog deed was mensen die goed in het hart waren, redden en naar zijn eigen planeet brengen, vaak mensen die bezeerd waren in het leven door anderen, het waren vaak de gepeste, de gehandicapte, de mensen die een roddel werden, louter en alleen maar omdat macht hen aan de touwtjes had, de touwtjes van een rotzak, als de directeur van het ziekenhuis.

De goedheid zag het einde naderen van moedertje aarde, zag dat sommige wereldleiders in de startblokken stonden om toch weer die gruwelijke kernwapens te gebruiken en kort geleden had hij zijn beslissing genomen. De goede werden opgehaald, vlak voor de wereld zou opgaan in vuur en rook.

Die nacht landde er een groot doorzichtig ding op een enorm open veld en overal op de wereld stonden mensen op en liepen naar het grote doorzichtige ding, het lopen was een soort vliegen door de lucht, zonder dat het op vliegen leek. De juffrouw van de röntgen, de jongen die geld bijeen had geschraapt om bananen te kopen voor gevluchte kinderen, de hele fanfare van Landelei aan zee, die zo graag toeterde maar al hun instrumenten hadden verkocht om vluchtende mensen te helpen en ook onze man, die ooit in Vrouwe Havenzicht van de trap was gevallen.

Ze hadden twee dingen gemeen, ze waren allemaal goede mensen en ze hadden een vacht van haar op hun rug. Bij de ingang van die enorme bubbel, was er een controle, geen haar op je rug, was terug en wegwezen, het ging snel en geordend, alsof men wist wat er ging gebeuren.

Het duurde ongeveer 24 uur en na het sluiten van de luiken steeg de bubbel op en terwijl het juist de dampkring had verlaten, gaf een wereldleider opdracht kernwapens in te zetten.

 

Trudy Den Herder ( einde )

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Deel 11

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Sterrenregen, deel 11 van: Het komt wel goed.

meteoren (1)v

Die zomernacht zagen de nachtbrakers prachtige stipjes in de lucht die met een rotvaart op de aarde vielen. Menigeen deed een wens,  romantisch zoenden jonge mensen hun toekomst gelukkig met veel beloften en wensen.

Maar de mensheid wist nog lang niet alles van het heelal, ook al werd er steeds meer ontrafeld. Vele lichtjaren verder, waren planeten in oorlog, of waren overbevolkt en vervuild, of kampten met met vreemde ziekten en hongersnoden. Veranderingen in de natuur en barre weersomstandigheden en zaken als een vulkaanuitbarsting werden eeuwenlang vertaald naar de kennis die men had, onweer was een God die boos was, watersnood zou aan de vervuiling liggen, maar men wist niks van hoeveel invloed vaak kwaadaardige volken heel ver weg, hadden op het leven op aarde.

Met schreef prachtige boeken, een bijbel voor mensen met een geloof in een man in een hemel. Plagen en hongersnoden waren de toorn van hun man op die wolk geweest, maar de echte waarheid wist men niet, ook eeuwen en eeuwen later.

Op Santarios heel ver bij de aarde vandaan was een wezen aan de macht, dat eerst de planeet had uitgebuit en vervuild en dat alles om het wezen en zijn slijmerige aanhangers te verrijken. Maar na een heftige oorlog werd het wezen met zijn hele aanhang afgeschoten het heelal in en de brokstukken zagen de mensen op aarde aan voor een prachtige sterrenregen.

Aan die brokstukken zat nog het kwaad en de slechtheid en de barbaarsheid waar het wezen mee had geregeerd, zelfs de lange, lange reis had  nog niet alles vernietigd. En sommige mensen hadden de pech net op een ongelukkig moment in aanraking te komen met deze hufterigheid. Een deel van de bevolking op aarde kreeg een vacht op de rug en dat was begonnen met de man, die versmaad werd door zijn vriendin omdat ze het haar te walgelijk vond, maar iedereen die met hem in aanraking was gekomen onderging het zelfde lot, dus ook de hatelijke vriendin vond op een dag een heel tapijt op haar rug.

Maar er waren ook mensen die kregen wreedheid over zich heen, plots leek de hele wereld in brand te staan. Overal oorlog, overal aanslagen, zelfs in de meest vredelievende landen was je je leven niet veilig en dat alles door die vuiligheid die op aarde neerdaalde in de vorm van sterrenstof.

Trudy Den Herder. ( wordt vervolgd ) Alle delen vindt u hieronder.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Adem inhouden( deel 10 van het komt wel goed )

14c2a67e2db59a3d81a7a9bb44c0754a34650a4b00e4a2c02f315c86bc7d487c

In het ziekenhuis was de juffrouw van de röntgen en de MRI berucht. Ooit had ze voor arts gestudeerd en enkele weken voor het afstuderen was er een roddel over haar en de directeur ( Snagger ) Ze verdween een poosje uit het zicht en kreeg een baan in de donkerste kamer van het ziekenhuis, daar waar nooit een straaltje zon kwam, daar waar je de radioactiviteit in het begin van de jaren zestig bijna kon ruiken, daar waar het rook naar verschraalde pis, op de voorlopers van de witblauwe matjes, het rubberen steeklaken, met twee instopstroken.

Haar prachtige krullen die eerst wulps op haar billen dansten bij elke stap die ze deed, werden gedecimeerd tot een helmig kapseltje dat vrouwen dragen met een zuinig mondje. Haar mooie witte lange doktersjassen moest ze verruilen voor het jasje op de heup en ze mocht nooit meer via de hoofdingang naar binnen en nooit meer in het personeelsrestaurant komen.

Ze was in de loop der jaren werkelijk  verzuurd en verrot. Mensen die voor een foto bij haar kwamen, smeerden Dampo op de bovenlip, om zo niet haar vieze adem te ruiken. Zelfs het omkleedhokje rook al naar haar mond en voeten en onderbroek. In de gang nam een ieder een flinke teug adem en stapte zo dapper het hokje in,  om zo maar spaarzaam bij te ademen en vooral de eigen bovenlip proberen te ruiken.

Het ritueel was bijna lachwekkend, als ze de patiënt in de juiste positie had gedrapeerd, liep ze weg naar het beschermende hokje waar ze de foto nam, dan riep ze op strenge toon: ” adem vasthouden!” En menig patiënt deed al niet anders, liever half blauw aangelopen terug de gang op, dan te veel van haar geuren ruiken.

Nou die vrouw, die dame, zeg maar die juffrouw, was een van de eerste geweest, die de besmette patiënt had geholpen, omdat er dadelijk foto’s van zijn nek werden genomen, na zijn val in Vrouwe Havenzicht.

Ze draaide vlak voor ze het ontdekte het licht uit en wilde afsluiten en via haar eigen uitgang het ziekenhuis verlaten toen ze iets op haar rug voelde, een rare kriebel, een warmte een onbekend gevoel, ze greep met haar hand in haar truitje en voelde een vacht, een vacht? Ze schrok enorm, weinig vrouwelijks was nog over, maar gelukkig had ze nog nooit die overweldigende haargroei gehad, die veel vrouwen krijgen tegen de tijd dat ze met pensioen gaan, maar nu, maar nu!

Trudy Den Herder.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 17 reacties

Vreemde bacteriën Deel 9 Het komt wel goed.

agar.jpg__1920x1080_q85_crop_subject_location-637,430_subsampling-2

Deel 9 Het komt wel goed. Vreemde bacteriën.

De behandelend arts kreeg de bloeduitslagen onder ogen en belde dadelijk vol ongeloof het hoofd van het lab. Bijna hakkelend spuugde hij de woorden uit……. dat hij toch echt dacht dat er een fout was gemaakt en of er opnieuw geprikt kon worden….. ze beleven nog een tijdje vol vuur de uitslagen bespreken en plots maakte de behandelend arts een einde aan het gesprek… ohhhhhhhhhh, ik moet maatregelen treffen, ik bel je later terug, riep hij ineens krachtig door de hoorn.

Alles ging toen in een stroomversnelling, de directeur van het ziekenhuis werd gebeld en de beveiliging, het personeel op de IC kreeg een briefing en alle patiënten die nog  op de afdeling lagen werden overbracht naar een andere afdeling, of naar een ander ziekenhuis. Personeel kreeg beschermende kleding aan en een deel van het laboratorium werd gesloten en een ander deel werd grondig schoongemaakt.

Iedereen die er bij betrokken werd of was, had een formulier moeten ondertekenen met strikte geheimhouding en waar dit naar toe zou gaan wist niemand. Maar op de IC wisten ze wel, dat een labuitslag een vreselijk agressieve bacterie had gevonden bij de jonge man die al zo lang in coma lag…… Zo agressief dat het petrischaaltje waar de bacterie op was gekweekt, helemaal was weggevreten door de inhoud…… en dit was nog nooit voorgekomen.

De zuster van het lab die het bloed had geprikt, was een dag later niet naar haar werk gegaan, ze had nog te veel last van de drank dacht ze en elke vier uur nam ze tabletten tegen de hoofdpijn. In haar badkamer wisselde ze van pyjama want alles aan haar stonk, en was bezweet. Op de w.c. kon ze zichzelf zien in de grote badkamer spiegel die tegenover haar hing en ze geloofde haar eigen ogen niet. Op haar schouders zat iets bruins, diks en toen ze voelde op haar rug, voelde ze op haar hele rug een vacht….EEN VACHT!

 

Trudy Den Herder. ( wordt vervolgd )

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

 

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties