Het ziekenhuis, deel 19 De tunnel onder de beddencentrale.

05beddencentrale-klein

Grote Toon had in het ziekenhuis onder de berging van de beddencentrale een tunnel gevonden een tunnel waar een treintje doorheen liep, een klein treintje, ongeveer een meter hoog.

Verstopt in een nis, probeerde hij een dienstregeling  te ontdekken, zodat hij met het treintje mee kon reizen, maar de regelmaat was ver te zoeken, soms dacht hij dat het mogelijk beter was om de tunnel in te gaan, maar wat als dan net de trein aankwam rijden? Goede raad was duur. Hij kreeg helemaal pijn in zijn benen van het zitten en wachten en wilde net weer naar de beddencentrale gaan, maar een stem riep: “He wat moet jij hier!”

Grote Toon trilde over zijn hele lichaam, moest hij zich nu muisstil houden of snel wegvluchten? En welke kant op dan?

Ondertussen waren de opgravingen op het plaatselijk kerkhof afgesloten en was Spoor weer aan het werk, hij was op weg naar de kazerne waar de opgegraven lichamen waren onderzocht. Maar bij de poort werd hij niet binnengelaten, de gewapende soldaat, keek hem dreigend aan. “Ze kunnen allemaal wel zeggen dat ze van de politie zijn, nee, mannetje, je komt er niet in!”  Spoor borg zijn legitimatiebewijs weer op en gaf de soldaat een telefoonnummer en vroeg of dat gebeld kon worden, dan kon de soldaat met eigen oren horen dat zijn baas hem hierna toe gestuurd had voor onderzoek. De soldaat, mokte nog wat en belde het nummer, het was het nummer van Janet zijn baas, maar op die plek zat nu iemand anders en die antwoordde volgens de soldaat, dat men niemand kende met de naam Spoor op het politiebureau, dat die Spoor maar ingerekend moest worden, want het was een bedrieger!

Zilvertje. Foto van internet geleend.

Deel 1 t/m 15

Deel 16

Deel 17

Deel 18

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Het ziekenhuis, deel 18 zwangerschapsverlof zonder baarmoeder.

20170629_005041

 

Spoor had het gevoel dat de hele wereld op zijn borst drukte, hij moest aan het werk, er waren zo veel losse eindjes en als daders niet gestraft werden, zou het moorden nooit stoppen. Het rapport uit de kazerne was onthutsend, de eerste honderd mensen die waren opgegraven waren beroofd van hun organen, zelfs de organen van een klein jongetje van drie jaar, Spoor had het gelezen met een brok in zijn keel en het eerste kwartier had hij een stem alsof hij kolen had gegeten. Hij was vanuit zijn bed verhuisd naar de bank, hij wilde elke dag een stapje vooruit, maar hij voelde zich nog zo raar in het hoofd.

Hij wilde weer naar zijn werk, maar belde eerst nog zijn arts op, om te vragen of hij wel mocht werken met die zware pillen, vooral over het autorijden maakte hij zich zorgen. Maar de arts wist van niks. Spoor hoorde dat de arts helemaal niet met vakantie was geweest en dat hij onmiddellijk moest stoppen met die pillen, dat was vergif! Hij mocht enkele dagen niet autorijden zodat het meeste uit zijn bloed kon verdwijnen, hij moest zich laten rijden en voor de rest, niet van die lange dagen maken.

De verdachte zaken stapelde zich op, maar ergens een vinger achter krijgen was lastig. Was het eerst nog makkelijk om toestemming te krijgen om mensen te laten opgraven en mensen te laten volgen, nu was bijna alles onmogelijk geworden bijna niks  mocht meer, maar was wel nodig om bewijzen te verzamelen.

Zelf op het bureau werden mensen vervangen. Janet, de vrouw die de leiding had bij Spoor op het werk, was plotseling met zwangerschapsverlof gegaan, zomaar, zonder het te melden aan haar collegae, Spoor begreep er niks van, Janet was altijd zo zorgzaam en hield van het team alsof het haar kinderen waren, ze vertroetelde iedereen, vooral omdat ze wist hoe zwaar het was om met de poten in de klei te staan. Verslagen vertelde Spoor al zijn twijfels aan Perronnetje zijn lieve vrouw. Maar zijn vrouw die nooit achterdochtig of kwaaddenkend was, kreeg een diepe denkrimpel in haar voorhoofd en gilde bijna: ” HET KLOPT INDERDAAD NIET, JE HEBT GELIJK, JANET IS AL JAREN HAAR BAARMOEDER KWIJT!”

 

Zilvertje. Wordt vervolgd. Foto: mijn woonkamer voor ik mijn nieuwe bank kreeg, die veel kleiner is.

Deel 1 t/m 15

Deel 16

Deel 17

 

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Het ziekenhuis, deel 17 mensen naar Mars.

marsone1

Aan de achterkant van de maan, werden door amateursterrenkundige bewegingen waargenomen, sommige dachten zelfs gebouwen te zien, een complex gebouwen en weer andere beweerden dat er weer aan maanlandingen werd gedaan. Sommige schreven er blogjes over op hun eigen website, maar veel van hen merkten dat hun website op zwart ging en contact met de eigenaar van het bedrijf waar ze het weblog van hadden gekocht bleek niet mogelijk, sommige wilden zo graag hun kennis naar buiten brengen enthousiast als ze waren, maar ze stierven dan onder verdachte omstandigheden, wat was er gaande?

Het was inderdaad waar, de Maan kende plots veel activiteiten, een samenwerkingsverband van een aantal landen had een basis gebouwd op de Maan. De basis op de Maan moest een tussenstation worden voor de mensen die naar Mars zouden gaan. Verschillende bedrijven waren bezig met reizen naar Mars te ontwikkelen, het stond allemaal nog in de kinderschoenen, maar het was een enorme klus, om het allemaal uit te denken, raketten te testen en al die zaken die straks op Mars nodig waren. Sommige dingen konden het daglicht niet velen en juist daarom was de maanbasis zo belangrijk, daar konden ze veel verstoppen wat het oog van de gewone burger niet mocht zien.

De landen die samenwerkten hadden haast, ze noemde zichzelf X en X bleek verweven in veel organisaties. Ingevreten tegen wil en dank en men ging over lijken, want, de mensheid moest doorgang vinden, alles van waarde had even geen waarde, het project van X moest doorgaan. Wetten werden geschonden, fatsoen, bestond even niet, alles voor project  X

Ze hadden een klein ziekenhuis uitgekozen om een van hun werkzaamheden te voltooien. Op cruciale plekken zaten mensen van X en als iemand ook maar iets opmerkte, of tegenwerkte, dan viel er weer een slachtoffer. Een van hun mensen van een arts, die de zorg droeg dat bijna alle in het ziekenhuis overleden mensen, werden ontdaan van hun organen. Via een ondergronds vervoerssysteem, werden de organen vervoerd naar een flatgebouw naast het ziekenhuis, daar was een op het eerste oog onopvallend appartement, maar met een lange rij met koelcellen. Op deze manier werden de organen ongemerkt opgeslagen en gekoeld. Vanuit een andere ondergrondse tunnel, konden de organen vervoerd worden naar een basis met lanceerinrichting voor de Maan en in de toekomst naar Mars.

De wetenschappers van X waren op zoek naar een wijze van het vervoeren en goed houden van organen tijdens een ruimtereis. De organen waren nodig op Mars, als er aardbewoners zouden landen, er moest van alles voorraad zijn, zeker die eerste jaren,  alleen de crème de la crème van de wereldbevolking kon mee. Andere wetenschapper waren bezig met het manipuleren van varkens, ze zochten een manier om bacteriën uit te schakelen, wat de mogelijkheid mee bracht dat als dit helemaal lukte, mensen ook organen konden krijgen van varkens. In grote stallen werden de experimenten uitgevoerd. Als er dingen fout liepen, of als het uitlekte, dan werden de stallen in de brand gestoken, langzamerhand kreeg dit de aandacht van de media, men vond al die branden bij varkens wel verdacht.

Ja, er waren natuurlijk andere geluiden geweest, je kon een reis winnen en er zou iemand zelfs een show bedacht hebben, dan zouden alle voorbereidingen gefilmd worden en bedrijven mochten reclame maken in die zendtijd om zo de reis naar Mars  mogelijk te maken, maar de nieuwste ontwikkelingen hadden alle nog wel mooie plannen laten sneuvelen. Bij het bekendmaken van gevonden planeten dat jaar, had men verzwegen dat in grote vaart een andere planeet op de aarde afkwam. De aarde zou deze botsing niet te boven komen, eerder was deze planeet in de buurt gekomen van de aarde, dit gaf grote veranderingen, maar nu zou de aarde uit zijn baan geduwd worden en in een koude nachtzone terecht komen.

 

Zilvertje. Wordt vervolgd. Foto van internet geleend. Ben me bewust dat ineens veel informatie loskomt, lees het verhaal nog eens rustig over, alle delen zijn hier terug te vinden.

Deel 1 t/m 15

Deel 16

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Het ziekenhuis deel 16 Stroomversnelling.

medicijnpotjes

 

Op het terrein van de kazerne dicht bij Hilversum was de verslagenheid groot. Het vreselijke nieuws probeerden ze met man en macht binnen te houden, controles werden strenger en er werden steeds meer heren in luxe maatpakken gesignaleerd. Sommige werknemers vonden die geheimzinnigheid en het mediaverbod verdacht en probeerden informatie naar buiten te lekken.

Op het kantoor van De Utrechtse Roeper werd een blanco envelop gevonden met de volgende inhoud:

In het ziekenhuis MCH  gebeuren vreemde zaken, lichamen worden leeggeroofd, bewijs is er, er zijn al honderd mensen opgegraven ze missen organen. Alles lijkt in de doofpot te gaan, onderzoek komt niet goed van de grond, tegenwerking?

Tim.

De redactie van de krant was totaal overrompeld, dit was toch een pittige tip. Er werden twee mensen op de tip gezet, Hillenaar en Postma, ze werden ontheven van al hun andere taken en moesten met spoed naar het ziekenhuis.

Juffrouw Timmer zat nog steeds opgesloten in een appartement naast dat van haar en ze vreesde voor haar leven, ze wist gewoon te veel, maar voor dat kleine kansje dat ze toch bevrijd zou worden, probeerde ze nog steeds fit en fris te blijven. Ze oefende in de avond alle vlaggen die ze nog uit haar hoofd kende. De vlag van, ja, hoe heette nou het land? Ja, daar begon de aftakeling al, een geel kruis, over de hele vlag, onder en boven groen, zijkanten zwart, hoe heette nu dat land toch? Van die hardloper, die geweldig gespierde man, die alles won, hoe heette hij nou ook al weer?

Na de vlaggen de rijmpjes:

 

Na het opdrogen van de bergen

Waren de rivieren aan de beurt

De stuwdam keek werkeloos toe

Het lichaam  werd slap en krom

En daarna kwam het om.

 

Spoor had het moeilijk, de drukte had hem behoorlijk uitgekleed en hij was op aanraden van zijn vrouw naar de huisarts gegaan, maar daar zat een andere man, dokter was op vakantie, nou dat vond Spoor vreemd, want zijn dokter ging eigenlijk nooit weg, was altijd als een hoeder bij zijn schapen en als hij een beetje moe werd, dan deed hij wat rustiger aan en zat wat meer in zijn tuin, bij zijn bonen en stokrozen, maar weg en dan een vervanger?

Spoor vertelde zijn klachten en de man tegenover hem leek gehaast, luisterde niet echt en gaf hem een recept en daar moest Spoor het maar mee doen. Trouw als hij was, omdat hij altijd goed advies kreeg van zijn eigen arts, haalde hij dadelijk de medicijnen op, de dame aan de balie keek wel vreemd naar Spoor, maar zuchtte dat het wel goed zou zijn.

Na drie dagen van die pillen moest Spoor toegeven dat zijn geest totaal verknipt was, wat was dit? Het gaf hem geen rust, maar iets anders, vermoeidheid en benevelde gedachten, goed nadenken was uitgesloten en zo belandde Spoor in bed en hij wilde niemand meer zien, zelfs zijn geliefde Perronnetje niet.

Zilvertje.

Deel 1/t/m 15

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Het ziekenhuis, deel 15 Toon gaat de zaak zelf onderzoeken.

460W69041024-e1440160035728

Terwijl iedereen druk was met de vreemde moorden te ontrafelen was er een man die het gevoel kreeg dat het hele onderzoek werd tegengewerkt. Hij vond alle mensen van de politie integer en vertrouwde ze allemaal, maar het ging te langzaam, er kwam ook niks naar buiten en op alle vragen waar hij zo graag een antwoord op had willen hebben, leek wel een geheim te rusten. Het was de vader van de jongen die na een ongeluk niet meer te redden was en in het ziekenhuis was overleden. Bij toeval waren ze er achter gekomen dat er organen uit zijn lichaam waren geroofd. Het gekke was, ze hadden in het ziekenhuis niks hoeven stelen, zijn zoon was donor geweest, ze hadden met liefde mogen nemen wat nodig was om een ander mens te redden.

Die vader, grote Toon zag de bron van het kwaad beginnen in het ziekenhuis, grote Toon had het gevoel dat de mensen van de politie te veel ontzag hadden voor het ziekenhuis en al zijn artsen en zich vaak met een kluitje in het riet lieten sturen. De gemiddelde mens in het ziekenhuis, is veel hoger opgeleid dan een man in uniform.

Grote Toon, nam niemand in vertrouwen en had de kleding van de  technische dienst in het ziekenhuis bestudeerd, dagen had hij gebivakkeerd in en rond het ziekenhuis. Hij wist waar hij de schone kleding kon ophalen en hij wist hoe de diensten van de mannen liepen en hun bevoegdheden. Hij kwam de eerste dag van zijn onderzoek binnen in kleding die sterk leek op de kleding van de technische dienst en kon makkelijk en ongezien meelopen met de bezoekersstroom naar het gedeelte waar de schone kleding werd afgehaald en de vuile werd ingeleverd. Het verliep met pasjes, maar op een onbewaakt ogenblik kon hij even naar binnen lopen en nam hij kleding mee. In een wc verkleedde hij zich en daarna liep hij door naar een balie bedoeld voor personeel, de HR balie en daar vroeg hij een nieuw pasje aan, dat was niet makkelijk, want hij moest liegen dat hij zijn pasje kwijt was en dat hij nieuw was, en daarom niet in het systeem stond, maar hij had geluk, er zat een stagemeisje achter de balie die maar wat graag mensen wilde helpen.

Hij kon ongemerkt overal komen, zonder dat men het vreemd zou vinden. Hij besefte hoeveel geluk hij had gehad, dat het vlotter ging dan hij had durven hopen, maar hij had wel het gevoel dat men hem in de gaten hield, waren er camera’s, waren er mensen die achter hem aanliepen? Hij had het gevoel dat hij snel moest werken.

Zilvertje. Foto geleend van Internet.

Deel 1 t/m 14

 

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Het ziekenhuis. Deel 14 Het onderzoek naar de opgegraven lichamen.

ya328

Een grote kazerne dicht bij Hilversum was de plaats waar de opgegraven lichamen werden onderzocht. De plek was sereen, het personeel kundig, het was het opleidingscentrum van defensie van al het geneeskundige personeel. Hier hadden de gebouwen veel leed gezien. Bij grote calamiteiten was dit de aangewezen plek om lichamen rustig en vakkundig te onderzoeken.

Pottenkijkers werden geweerd aan het begin van de poort, een slagboom, en twee mannen in uniform. Je kwam alleen binnen met een pasje, na de poort een lange weg met aan weerskanten veel gebouwen en dan achter op het grote terrein in het bos, de gebouwen met de medische voorzieningen om de lichamen te onderzoeken.

Juffrouw Timmer was nog steeds vermist, in het appartement naast haar eigen appartement zat ze vastgebonden op een stoel, ze kreeg te eten en te drinken, maar het onzijdige mens dat haar dit gaf, was niet bereid tot enig contact. Ooit had Juffrouw Timmer een boek gelezen dat ging over het overleven van een gijzeling. In goede conditie blijven was belangrijk en de geest scherp houden. Ze oefende rijmpjes die ze ter plekke bedacht, ze putte er wat hoop uit, terwijl ze haar angst verstopt had in die versjes.

 

De vrouw met lange benen

Liep op het dunne koord

Als je goed had geluisterd

Had je haar hart gehoord

Ging voetje voor voetje

En soms een stapje terug

En bijna aan het einde

Viel ze op haar rug

 

Ze oefende de tafels van 11 tot en met 22 en ging dan weer verder met ademhalingsoefeningen, het soepel houden van de tenen, de nek, de vingers en alles wat niet belemmerd werd door de touwen en slotjes.

En daarna ging ze weer verder met haar rijmpjes en op de achtergrond hoorde ze de koelcellen open en dicht gaan en hoorde ze ook een hoog knerpende stem…… Doorleven Timmer! Dat was de opdracht die ze zichzelf gaf en ze sloot zich af van die macabere wereld aan de andere kant van de muur.

 

De oude man zat naast zijn hond

Op een bank aan het water

Hij dacht aan vroeger

Als je die leeftijd hebt

Is er weinig later.

 

Zilvertje. Foto geleend van internet.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Deel 11

Deel 12

Deel 13

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Het ziekenhuis. Deel 13 Een druk weekend.

iStock-117144469-870x430

Het feest bij de familie Spoor was raar en abrupt afgelopen, vijf mensen werden gearresteerd op grond van huisvredebreuk, het was eigenlijk een rare reden, maar ze werden verdacht bevonden en afgevoerd naar de verhoorcellen, tijdens de arrestatie bleken ze ook gewapend te zijn.

De vriendinnen van mevrouw Spoor bleven verbouwereerd achter, die spanning van al die agenten die hun wapen hadden getrokken, het geschreeuw en dreigen en dan de teleurstelling, het feest was nog niet eens halverwege en het hoofdcadeau nog niet gegeven.

Die nacht zaten Corry, harige Hertha en Boni bonenstaak, vreselijk te huilen, vrouwen die weinig golven op hun zee waren tegengekomen en een feestje waar ze zich zo op hadden verheugd zien aflopen in een enge film. Maar ze herpakten zich en gingen hun vriendin de jarige job troosten, steunen en helpen met opruimen, Spoor moest natuurlijk weer dadelijk aan het werk.

Het weekend was druk, niemand kon op verlof, de stille agenten die bij juffrouw Timmer postten, hadden gemeld dat ze de deur uit was gegaan met een jampot en niet meer was teruggekomen en de voorbereidingen werden getroffen om de graven te openen van alle voormalige patiënten van het ziekenhuis, te beginnen met die van het laatste jaar, min kleine Toon, daarvan was al bekend dat zijn organen geroofd waren. Het weekend was overvol voor alle agenten, ze maakten en hoorden dingen die ze niet hadden kunnen dromen, in dit dorp, was al tientallen jaren niks schokkends gebeurd of je moet het hebben over de in brand gestoken auto van mijnheer pastoor, maar na enig speurwerk bleek dat om een wraakactie te gaan. Mijnheer pastoor was in de jaren zestig in de fout gegaan en had het houden van zijn kudde wel erg letterlijk genomen, vooral de jonkies in de kudde. Het duurde een tijd, maar hij werd verbannen en moest zitten, al was het te kort voor wat hij had aangericht. Boze tongen beweerden dat hij na zijn  te korte celstraf gewoon weer een parochie onder zijn hoede had genomen……..( God is te goed )

Na het weekend, was het ook einde kerstvakantie en op het schooltje bleef een klas leeg, er was geen juffrouw voor die klas en het werd zeer verontrustend bevonden, want juffrouw Timmer was een vrouw zo mak als een lam die nog niet eens een ongeplande actie zou uitvoeren en nu leek ze van de aardbodem geveegd. Ze was het type vrouw die zelfs voorbereidingen trof voor het laten van een harde scheet, ze ging dan snel op een houten stoel zitten, dan klonk de scheet als een schot, of een harde roffel op een oude boerendeur. Op het schoolplein bleven de moeders veel langer dan anders met elkaar kletsen en ze namen elkaar daarna mee op de koffie om het onderwerp helemaal uit te melken.

Zilvertje. Foto geleend van Saar.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Deel 11

Deel 12

 

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Het ziekenhuis. Deel 12 Koelcellen.

220px-Morgue

De smartlappenklanken lagen dik belegen rond het huis van Spoor, de hele buurt was uitgenodigd, de collegae van de politie, vrienden, familie en bekende. In de tuin waren allemaal gezellig gekleurde lampjes aan, maar  het meeste feestgebeuren was binnen in huis en in de grote schuur, het was januari en de nachten waren erg koud. Het feest zou eerst net buiten het dorp gegeven worden, maar plotseling leken alle zaaltjes bezet ook al had je het besproken, maar men schonk er niet veel aandacht aan, zorgen genoeg en nu was het feest!

Er werden leuke stukjes gespeeld en liedjes gezongen en het leven van Spoor zijn vrouw, met de bijnaam Perronnetje,  werd belicht, grappige voorvallen en ook de traan was aanwezig, want een mens maakt wat mee in vijftig jaar. Enkele jaren geleden hadden ze een jong volwassen zoon verloren, Timo, een veelbelovende sporter. Maar dit niet benoemen zou hem nog meer dood maken als hij al was. Op de lichtbeelden geprojecteerd op het scherm geleend uit de politiekantine, zag je een knappe schrandere jongen in sportkleding…….. Spoor hield zijn lieve Perronnetje dicht tegen zich aan, ja, die mooie jongen, wat een verlies.

Het was eigenlijk Janet de baas van Spoor, die toch een goed ingewijde was van de Familie Spoor die ontdekte dat er mensen rondliepen die totaal niks met de familie te maken hadden. Ze gooide het in de groepsapp van de politie en hield haar hand dadelijk aan haar wapen en met haar na het lezen van haar berichtje al haar collegae. Ineens was die gemoedelijke sfeer weg en een ijzige bijeenkomst geworden. Je zag het aan de strakke kaken van al die politiemensen en al die handen aan het wapen.

Ondertussen had juffrouw Timmer haar laatste vakantieweek besteed aan het bestuderen van alles wat het ziekenhuis in en uit kwam, geholpen door agenten, altijd was er iemand bij haar, prachtige lijsten waren aangelegd. Het waren weer andere agenten die al die gegevens na zochten op het bureau,, maar het was moeilijk verbanden te leggen met de moorden. Het was nog lastiger om de rover van kleine Toon zijn organen te vinden. Alles leek goed geolied te lopen in het ziekenhuis en alles leek verantwoord te gebeuren, het was  maar bij toeval dat de roof van kleine Toon zijn organen aan het licht was gekomen.

Er was op de avond van het feest toestemming gekomen om voorheen gestorven patiënten van het ziekenhuis op te graven en te onderzoeken, nu moest er mankracht bij komen, families moesten op de hoogte gebracht worden en er moesten extra artsen komen die dit werk tot in de vingers beheersten.

Juffrouw Timmer was het even helemaal zat met binnen zitten, gelukkig dat de school weer begon na het wekend. Ze pakte een zelfgemaakte pot jam in en toog naar haar nieuwe buren. Er was nou niet dadelijk een klik, de deur werd opengedaan door een fors mens, juffrouw Timmer zag er niet dadelijk een man of vrouw in, maar dat gaf niet, een goede buur is meer waard dan goud. Er werden handen geschud en wat onwillig leidde de nieuwe buur juffrouw Timmer naar de woonkamer. Er werd koffie gezet en die nieuwsgierige juffrouw Timmer vroeg of ze even naar de wc. mocht. Op de gang schuifelde ze voetje voor voetje en met haar spiedende ogen nam ze alles goed in zich op.

Achter elke deur gluurde ze even en achter een deur vond ze een lange kastenrij, kasten die op koelkasten leken, zou die nieuwe buur zoveel eten? Juffrouw Timmer kon het niet laten en sloop de kamer in en nam een kijkje in een van de kasten. Haar hart begon heel hart te kloppen en toen ze zag wat er in die koelkast werd bewaard, viel ze met een harde klap op de grond.

Zilvertje.

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Deel 11

 

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Het ziekenhuis. Deel 11 vaginageur aan de kin.

20170731_203554

Juffrouw Timmer had ondanks haar saaie vakantie een blos op haar wangen, ze had het druk, op het kleine keukentrapje stond ze met een oor en een glas tegen de muur geplakt, ze luisterde zeer ingespannen en merkte niet dat het theewater in de waterkoker warm genoeg was, dat haar soep overkookte en haar kat Mausorius probeerde bij haar benen te komen om haar zo een kopje te kunnen geven ten teken dat hij honger had, nee, de hele wereld was buiten gesloten, juffrouw probeerde te horen wat men aan de andere kant van de muur vertelde.

Pas na het bewust worden van erg stijve kuiten en uren op de bovenste tree gestaan te hebben gaf ze het op, die nieuwe buur, was of stom, of alleen, geen woord te horen zo jammer, het is altijd zo spannend om te luistervinken………ze zette te waterkoker weer aan en gaf Mausorius wat voer en daarna viel ze zowat flauw van genot, want haar bel ging en die bel was al bijna vastgeroest, er kwam nooit, nou ja, haast nooit iemand. Met een kuif op zijn plaats gemaakt met nat gelikte vingers, links voor op haar hoofd en met rok rechttrekkende bewegingen en nog vlak voor de deur haar adem controlerend op het ruitje van de deur, deed ze open……. “Ja,…………………………….. oh, bent u het, mijn nieuwe buur?”

Nee, helaas het was Spoor! “Mag ik even bij u binnenkomen en wat vragen stellen?” Spoor stelde de vragen, maar was al half in de woonkamer, een weeë vrouwengeur vloog in zijn neus, een bloemkoolgeur geserveerd met over de datum vis. Brrrrrrrrrrr, hij wist van uit zijn werk, dat hij het even moest volhouden, maagsappen goed naar beneden drukken en dan zou de lucht gewend raken, pas buiten zou hij dan weer ervaren hoe fijn frisse lucht ruikt.

 “Woon u al lang hier naast het ziekenhuis? Zijn u dingen opgevallen? Heeft u zicht op wie er werkt?” Spoor ratelde maar door en juffrouw Timmer genoot van die enorm leuke man op haar sofa, ze voelde zich belangrijk en nodig en dat was wel fijn met deze saaie dagen na de kerst. Ze zette een kopje thee van een zakje dat ze al de hele week had gebruikt, want ja, ze was een zuinige juffrouw, ze was van het type drie dagen de onderbroek aanhouden en dan hem binnenstebuiten keren en dan weer drie dagen en dan juist op zondag een heerlijke schone aan, ja, dan waardeert een mens meer de frisheid, was haar motto en het bespaarde zo fijn, met een handdoek deed ze een maand, maar de waarheid gebied wel te zeggen, dat als je juffrouw Timmer een kusje op de kin zou geven ze op haar kin rook naar haar vagina, want ja, ze probeerde wel een systeem aan te houden van wat droog ik met welke hoek af, maar ze raakte altijd in het midden van de maand in de knoop, dan lag haar hele schema in de war en ach, ze was schoon, wat gaf het?

Ze had een opdracht gekregen, stikte geheimhouding en noteren wie en hoe laat iemand het ziekenhuis binnenkwam of verliet, liefst met nummerbordgegevens en foto van de persoon in kwestie. Juffrouw Timmer rilde van genot, zeker bij het krijgen van die prachtige politiemobiel met camera, ohhhhhhhhhhhhhhhh, dit werd een geweldige kerstvakantie!

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Het ziekenhuis. Deel 10 De vrouw met de hoogpolige snor.

snor 1_thumb_500x324

Naast het ziekenhuis op nummer 9 A drie hoog, daar woonde ze, Juffrouw Timmer, een vrouw met de haakneus en een rank postuur, de melkboer Simon Smuiserdt vond haar een bezemsteel met hoogpolige snor, maar hij kon zich beter schamen, want hij had meer kinderen rondlopen dan er in zijn huis woonde, hij kon wel vijf huizen vullen met zijn nageslacht. Juffrouw Timmer kon zich veilig wanen, ze was niet zijn type.

Juffrouw Timmer had alles prima voor elkaar, een vaste baan op het basisschooltje De Evenaar, een schattige etage, met allemaal mooie meubeltjes en prachtige kleding en bijna elke schoolvakantie een reisje naar een lievelingsplekje. Deze zomer was het Spanje geweest, Andalusië, alleen al bij de gedachten er aan, hoorde ze de vurige gitaren en had ze weer de smaak van heerlijke sherry en olijven in haar mond.

Onder haar woonde een man die werkte voor het Leger des Heils, al zag juffrouw Timmer hem nooit, een vaag figuur met een legerhoedje op, maar wel aanbidder van een stevige neut, hoe dat nou zat wist ze niet, maar sinds hij haar buurman was geworden dacht ze toch anders over het Leger.

De kerst was net achter de rug en Juffrouw Timmer zat in haar comfortabele fauteuil te genieten van haar kerstboom, die voor het grootste gedeelte gevuld was met kerstballen gemaakt door de kinderen van haar klas, ook hingen er echte kransjes in en er onder stond het kleine stalletje dat ze ooit eens zelf geboetseerd en getimmerd had als eindexamenproject op de kweekschool.

De theepot was leeg, haar boek was uit en het nagenieten over het boek was klaar. Als geen ander wist ze dat ze nu wel weer een poosje moet afzien om in het volgende boek te raken, dat kon soms wel een week duren, nieuw boek beginnen, wegdenken, opnieuw beginnen, wegleggen, weer pakken en weer opnieuw, net zo lang tot ook dit verhaal haar zou raken, net zo lang tot ze een rol vond in het boek, die de hare zou worden en ze de hoofdrol had in het verhaal.

Maar zover was het nog niet, dit was een lastig moment, geen kerst meer, nog ruim een week vakantie, geen afspraken, geen plannen en dit jaar met de kerst geen reisje, nee, het was haar niet goed bevallen de kerst thuis, het boek had haar er doorheen gesleurd. Maar wat nu?

Buiten hoorde ze het luid toeteren van een wagen en terwijl ze uit het raam keek, zag ze een grote verhuiswagen parkeren naast de stoep, onder nummer 5. Kreeg ze nieuwe buren? Uit de auto kwam een mens, dat ze op afstand niet kon herkennen als man of vrouw, veel spieren en overgewicht, geboeid, bleef juffrouw Timmer kijken. Ook zag ze een politieauto en dat die van Spoor was, kon ze nog niet weten, maar Spoor had een plan een geweldig plan vond hij zelf.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | 10 reacties