Fietsje met zijwieltjes.

154227294

De oude grijze mannen

Stonden met een glas in de geaderde knuist

Met de blik gericht op het kruispunt

Vanachter het glas

Van café Het Luifeltje

Te turen naar een vrouw in regenjas

Die als een woeste robot liep

Naar een tegen een stoplicht geparkeerde gekreukelde auto

En de chauffeur keek alsof hij gestikt was in een geitenwollen sok

Op het zebrapad zagen ze een kleuterfietsje ondersteboven en verwrongen

Met een wieltje dat nog akelig hard draaide

Met het kindje er naast met bloed uit de neus en mond.

 

Zilvertje.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Liefs uit Londen van mijn dochter.

cid_854aee15-ac24-11e2-bc2e-00215ad6e776_1-a (2)

Vandaag even geen verhaal, maar een liedje van Annemieke, mijn oudste dochter, ze zingt dit zo mooi, mooier dan wie dan ook. ( trotse moeder )

Luister hier!

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 15 reacties

En als ze komen…..

IMG_0620

 

En als ze komen…..

Er waren meer mensen die de verdwijning van Merel koppelde aan de vuilniswagen, want bij thuiskomt bleek dat er helemaal geen staking was geweest van politie, ambulance en brandweer en na het Amberalert en het zien van de foto van het vermiste meisje, konden ze maar een conclusie trekken, het ging om een en het zelfde meisje.

De politie gaf een persbericht uit en beelden werden opgevraagd, maar toch had het dorp er een naar gevoel bij want ze zagen nou niet direct verdere acties.

Het viel niet iedereen op maar in het landelijke nieuws werd een soortgelijk voorval gemeld. Een vuilnisauto had bij een lagere school kinderen een ritje aangeboden, ouders die het hoorden wilden het verhinderen, maar de kinderen waren gretig ingestapt, vier jongens van ongeveer acht jaar, de wagen was weggestoven……. de kinderen waren die avond niet thuisgekomen……

Jan Egel las het artikel en belde dadelijk naar de politie, maar die zagen geen verband, het moest berusten op toeval. Jan was het zat, zag hij dan spoken, of hield de politie wat achter?

Die avond besloot hij met de vader van Merel en een groep mensen het heft in eigen handen te nemen.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

En als ze komen…..

20170728_142246

En als ze komen…..

Het was een gegeven dat vooral jonge vrouwen en meisjes niet veilig waren op straat, er waren  veel vermiste mensen in een jaar, elk jaar weer en binnen vierentwintig uur kwamen de meeste toch boven water, maar een deel kwam nooit meer terug of werd later, veel later vermoord teruggevonden of helemaal niet teruggevonden.

Jan Egel voelde zich verantwoordelijk en schuldig, hij had gezien dat een gewond meisje in een vuilniswagen werd gestopt en zijn vrouw kon wel honderd keer op een dag zeggen, dat hij ook niet beter wist dan dat dit de beste oplossing leek op dat moment, omdat hij er van uit was gegaan dat alle diensten hadden gestaakt. Dat hij zelfs mee had willen gaan om het meisje te begeleiden, maar dat de man met het gemeentepak hem dit had verhinderd, de man had haast gehad en was snel weggereden, en had iedereen verbouwereerd achter gelaten.

Het bleef maar malen in zijn hoofd. Hij belde in de ochtend na het vreemde voorval weer met de politie, maar die lieten niks los, maar Jan, wilde ook niks losfutselen, hij wilde vertellen, dat hij een link zag, tussen de verdwijning van een meisje en de man in de vuilnisauto. Maar de politie wimpelde het weg, Jan dacht: die zitten op hun eigen spoor, die weten vast meer, mogelijk is het meisje al terug of ligt ze toch in het ziekenhuis, of is er sprake van de Hollandse Tunnelvisie.

Rond elf uur die ochtend werd er bij Jan aangebeld en iemand met wie hij regelmatig in de trein zat, van en naar zijn werk, stond op de stoep met naast hem een verslagen uitziende man. Jan liet ze binnen en schonk ze koffie en smeerde broodjes voor deze onverwachte gasten, omdat hij hoorde dat ze niet geslapen hadden. De redelijk bekende man uit de trein, stelde de andere man voor als de vader van Merel, Merel was het vermiste meisje en Merel bleek ook het meisje te zijn, dat gewond naast de vuilnisauto had gelegen en vervoerd zou worden naar het ziekenhuis.

“Jan, we komen naar jou toe, omdat we denken dat de politie het niet serieus genoeg neemt, ze denken dat Merel wel weer boven water komt, omdat ze een jonge vrouw is, en mogelijk iets verbergt, of iets doet, dat haar ouders niet willen en dat kan allemaal best mogelijk zijn, maar ik kwam gister ook vanaf de trein die vuilniswagen tegemoet en ik zag dat Merel in de wagen werd gehesen en die wagen wegreed, ik vond het zo vreemd. Aan omstanders vroeg ik wat er gaande was, en die vertelden het verhaal, ook dat jij mee had willen gaan, maar dat die man bijna wegstoof met Merel in zijn auto, dat hij haast had omdat er een staking was, maar dat was lariekoek, man jij hebt hem gezien, jij was er bij, jij wilde helpen, daarom zijn we hier, we willen die kerel zoeken!”

 

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

En als ze komen……

20171006_133921

En als ze komen…..

De mensen kwamen thuis van hun werk, de natte kleding werd uitgedaan en de kachel werd hoger gezet, de een moest nog langs de supermarkt, de ander ging aan de koffie of stond bij het fornuis. Jan Egel had het zo koud dat hij al zijn badjas aan had getrokken en hij liep dadelijk door naar zijn pc, hij wilde wel even op het nieuws kijken waarom alle helpende instanties vandaag staakten, hij had een drukke dag gehad op zijn werk en was verstoken geweest van alle nieuws. Maar hoe hij ook zocht hij vond niks. Zijn vrouw kwam thuis, ook al zo kletsnat en ze vond hem verontrust bij zijn pc.

Zijn vrouw Mia, vond het een vreemd  verhaal. “Wel goed van je dat je mee wilde met het meisje naar het ziekenhuis, je bent en blijft een echte leraar.”Ze knuffelde, terwijl ze dit zei, haar Jan eens goed door elkaar, “maar je moet het wel even verifiëren vind je ook niet?”

Het ziekenhuis gaf geen informatie, dus Jan deed een melding bij het politiebureau, maar ook daar konden ze hem niks zeggen, maar staken, nee, dat hadden ze niet gedaan. De kater lag zo heerlijk op de bank te slapen en er leek geen vuiltje aan de lucht, maar die avond kreeg het hele dorp een Amberalert. Meisje vermist.

Deel 1

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

En als ze komen…….

1maartkrommeniezomaar9sv (2)

En als ze komen…….

Het begon allemaal op die herfstige dag bij de Provincialeweg op het fietspad, naast het treinstation, er stond onhandig een vuilniswagen geparkeerd, mensen in regenpakken reden er mopperend omheen, wat een sta in de weg en zo gevaarlijk. Sommige mensen vroegen zich af, wat die wagen daar deed, het was ongebruikelijk dat daar een vrachtwagen stond, er stond nooit een auto en nu nog wel zo een bakbeest. De mensen haastten zich van en naar het werk en menigeen zou de wagen alweer bij de volgende bocht zijn vergeten, als niet iemand gevallen was naast de wagen, vooral ook omdat die wagen er zo onhandig in de weg stond.

Bloed kwam uit haar knie en uit haar elleboog stak een bot, mensen die respect hadden en waren afgestapt, versperden de weg en wilden de politie en ambulance bellen. Maar uit de vuilniswagen kwam een man, het leek een autoriteit, zoals hij daar stond met zijn gemeentepak aan en zijn flinke maat laarzen. Hij had een barse monotone stem en sprak de mensen toe: “Ja, jullie komen net uit de grote stad vandaan, dus jullie weten het niet, maar alles staakt vandaag, plotseling, politie, brandweer en ambulance, daarom sta ik hier samen met mijn collegae van de gemeente op cruciale plaatsen, wij brengen deze dame wel naar het ziekenhuis. Wie helpt tillen?”

De meeste mensen waren blij met deze oplossing, konden ze naar huis of hun reis vervolgen, tof van die kerel! Het gewonde meisje werd in de wagen gehesen terwijl ze het uitgilde van de pijn. Er wilde nog iemand mee, maar dat stond de kerel niet toe, nee, we moeten snel rijden en weer volgende slachtoffers oppikken!”

De vuilniswagen reed met een bloedvaart weg en sommige mensen kregen een raar gevoel bij het hele voorval, er klopte hier iets niet. Zeker de man die het als een van de eerste niet vertrouwde en met het meisje mee had willen gaan, al was het alleen maar als steun en om haar onderweg in de gaten te houden.

Wordt vervolgd

Deel 1 van een nieuw vervolgverhaal.

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 8 reacties

Dood. Frank Buis.

IMG_0620

 

Tijdens een kreet ontstaan

En uit een zucht geboren

Laten nu alle mensen bij zijn afscheid

Een smartelijk gekreun horen

 

( 1955-2017 )

Rust zacht.

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Oma de Wit uit Edam.

Kwakelbrug Edam

Vermicelli ……..

“Knijp nu je handje maar stevig dicht!” Oma stond achter me en hield me met haar buik stevig vast, ik stond op een stoeltje en hing boven de hete pan bij het peteroliestelletje. De harde wurmen in mijn hand kraakten en braken en oma liet met haar eigen open  hand zien, dat ik de wurmen mocht laten ontsnappen in de bouillon.

Balletjes draaien voor de soep was ook zo  heerlijk.  Ei, kruiden, beschuit en gehakt en dan maar kneden ……. “Niet van de balletjes snoepen hoor Trudy, dan krijg je wurmen in je buik!” Ik deed het toch en heb er nooit spijt van gehad, rauw waren ze het lekkerst.

Zelden had ik oma voor mezelf, ik was een van de vele kleinkinderen en was verlegen en leefde in mijn eigen zalige droomwereldje, anderen liet ik altijd voor gaan en nooit viel ik iemand lastig. Ik hield daar zelf ook niet van, ik had als kind al een intense innerlijke rust.

Maar als oma dan even vrij was, dan sloeg ik mijn armen om haar middel en voelde ik haar liefde en kracht, haar wijsheid en vrouwelijkheid. Een vrouw die geleefd heeft in twee werelden, die van bittere armoede en twee oorlogen en de opbouw na de tweede wereldoorlog.

Als ik aan haar denk, ruik ik het stelletje, ruik ik de soep, ruik ik haar haren en voel de liefde, ik heb er altijd een voorbeeld aan genomen. Dag lieve oma!

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

De vogeltjes van oma.

20171002_110648

 

Elke zondag na de kerk stapte hij aan vaders hand met een kaarsrechte scheiding naar oma. Hij probeerde vaders stappen bij te houden, net zo groot te maken, maar regelmatig waren zijn benen van slag. Vader rook naar sigaretten en de weeë geur van verschraalde alcohol. Achter de mannen, liepen de meisjes en moeder…………………………

Oma bakte altijd iets lekkers voor de zondag en de kopjes stonden voor te warmen op de kachel. Achterom het erf op en dan een knuffel van oma, ze deed haar armen altijd zo wijd open dat hij en al zijn zusjes er in pasten.

Moeder kreeg als eerste een kopje en oma keek haar bezorgd aan. “lieverd, wat heb je rare blauwe plekken op je gezicht.” Oma zag altijd alles, maar wist ze ook alles? Mama dook dieper in haar sjaaltje en sloot haar ogen en genoot van het moment.

De meisjes gingen naar het hok met de jonge varkentjes en in de verte hoorde hij ze met een liefkozende stem praten over die grappige vette beestjes. Maar hij ging naar de vogeltjes in de opkamer, daar was rust en alles blok en de geur van boenwas en zachte zeep hing in de lucht.

De vogeltjes wisten alles. Dan vertelde hij ze heel zachtjes, zodat anderen het niet konden horen, dat vader, moeder zo hard op het gezicht had geraakt en dat hij heel lang haar keel had dichtgeknepen. Aan haar haren had hij getrokken en dat deed hij alleen maar omdat het eten niet op tijd op tafel had gestaan, maar vader had zich vergist, vader was gewoon een uur te vroeg thuis gekomen en dat was ook al zo raar.

Dat hij zo graag zo sterk en breed als vader wilde worden, maar dat hij nu toch begon te twijfelen, want hij deed nooit lieve dingen…… hij was alleen maar aardig op zondag, op weg naar oma toe….. Maar niet meer als ze thuiswaren gekomen, nee, eerder al, om het hoekje bij oma vandaan, dan kreeg moeder alweer een stomp.

Die middag was het de eerste dag, dat hij op de terugweg bij de meisjes liep en bij zijn moeder. Hij hoefde niet zijn pas aan te passen…. vader had wel tien maal omgekeken…..

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Gister noodweer in de Zaanstreek!

 

Gisteravond zo rond etenstijd was het noodweer in de Zaanstreek, straten liepen vol, dakgoten konden het niet meer bolwerken, de rioleringen begonnen te stinken! Er was ook onweer. Gelukkig bleef mijn dak zich gedragen, ik heb natuurlijk ook al heel wat aan mijn dak verspijkerd.

Maar ik heb veel mensen gehoord die last hadden van de regen en lekkage hadden gehad. Ik had te doen met de jongens die eten bezorgen, ik zag ze gaan op hun bromvliegen, in hun oliepakken, droog bleven ze wel, maar de laag water op de weg was gevaarlijk voor ze en ook de donder en de bliksem, ze wagen hun leven, gedenk ze in uw fooi!

 

Zilvertje

 

Geplaatst in Uncategorized | 22 reacties