Dit oude huis is verlaten……

DSCN0009

Nog steeds zijn er bezoekers die hier komen lezen, daarvoor dank. Maar mijn nieuwe werk staat hier: https://verhalenengedichtenvantrudydenherder.com/

En waarom? Dit weblog is zo goed als vol, zeker door de foto’s, maar ook door de ongeveer 4000 blogjes.

Op mijn nieuwe weblog zit ik ook al weer over de vijftig blogjes, dus u kunt weer naar hartelust lezen.

 

Liefs,

Zilvertje/Trudy

Foto: studio Den Herder ( mijn trap, en u ziet het goed, heeft weer een likje verf nodig en twee nieuwe spijltjes.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Onze lieve Simba………….

20180518_152837

 

Vandaag hebben wij onverwacht afscheid genomen van ons trouwe makkertje.

Onze Simba zou over twee weekjes drie jaar worden. Het is onbegrijpelijk!

We missen die lieverd heel erg en denken dankbaar terug aan de vreugde en vriendschap die hij aan ons gaf.

Dag mooie lieverd, we blijven altijd heel blij aan je denken!

 

Jouw baasjes. xxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Nieuw weblog.

cropped-img_0579.jpg

Dit weblog was bijna vol en ik dacht: ik stop met bloggen en als ik dan toch weer wat schrijf, dan wil ik me eerst verdiepen in hoe het eigenlijk hoort. Maar de schrijfhonger is niet te stillen, ik moet bekennen ik kan niet zonder en vandaar mijn nieuwe weblog. Zie ik je daar ook, want het is nu nog akelig stil………

Liefs,

Trudy/Zilvertje.

https://verhalenengedichtenvantrudydenherder.com/

Nieuw weblog.

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

Ze kan het niet laten…

cropped-1maartkrommeniezomaar9sv-2.jpg

https://verhalenengedichtenvantrudydenherder.com/

Nieuw weblog in de stijgers.

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Afscheid.

IMG_1088

Het is mooi geweest! Bijna twintig jaar schrijven op internet, weblogs waren er haast nog niet en om plaatjes te plaatsen, had ik nog codes nodig, heb ik allemaal uit zitten puzzelen, een weblog was toen nog een raar ding, onvriendelijk in het gebruik. Ruim tien jaar 2006/2007 op dit weblog omdat Sanoma mijn 5000 verhalen met foto per ongelijk liet verdwijnen. De Volkskranttijd werd een toptijd, mijn teller duizelde en ik werd nog betaald ook.

Schrijven bracht me veel, maar was er vooral voor mezelf, het zitten gaan en iets bedenken, het plaatsen en dan al die leuke en lieve reacties, maar ook de opgeheven vingertjes. En nu is het klaar, niet het schrijven, maar wel het delen. Ik ga eens kijken waar ik mijn schrijven fijn kan slijpen en er langer voor te gaan zitten dan het kwartiertje dat ik nu gebruik.

Mijn tijd van oefenen om weer in het normale leven mee te doen zit er op en dit jaar vier ik mijn 60 ste verjaardag, dan wordt het tijd om zuinig om te gaan met de nog gegeven tijd en krachten.

Alle lezers wil ik hartelijk danken voor de aandacht en lieve berichten, er waren erg veel trouwe lezers, die echt elke keer weer terugkwamen en voor andere zal ik een last geweest zijn, die zagen het meer als een verplichting.

Ook dank aan al mijn kijkers in Amerika, daar kwamen de meeste lezers vandaan.

Dat het jullie allemaal goed mag gaan en vergeet niet: aandacht en liefde voor elkaar is het belangrijkste in het leven, wees daar altijd royaal mee, dan komt alles naar je toe, dan word je leven mooier en knusser!

Liefs,

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 33 reacties

Mama…..

IMG-20180127-WA0002

Mama

 

Je hebt de lente niet mogen proeven

Maar je wist het komt er aan

De kaarsen die ik voor je brand, loeven

Stilletjes denk ik: je had veel later moeten gaan

Al je plantjes staan in bloei

Zelfs de cactus die het zo zelden deed

Dat ik goed voor ze zorg

Dat je dat maar weet.

 

Trudy.

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Mevrouw Tjalsma deel 6 een sneeuwstorm met een paardje.

sneeustorm2

Deel 6

De avonden in het huis in de duinen waren vaak gezellig, er was nog maar weinig personeel op het terrein en wie er nog was, was vaak een leerling, of een uitzendkracht. Regels kenden ze meestal niet en werklust was hen vaak vreemd, ze sloten zich vaak op. In een kantoortje zaten ze dan toetjes te smullen die “over” waren, of rookten van de plankenkast van de patiëntensigaretten, snoepten van kerstkransjes en paasstollen, dronken bier en wijn allemaal uit de voorraadkast en waren  na hun diefstal moe en slaperig. Je had geen kind aan ze. Ze vergaten medicijnen uit te delen en daar knapten de patiënten enorm van op.

Die voorraadkast was een bijzondere, hij was zo groot als een klein grutterswinkeltje uit de jaren vijftig. Planken vol wasmiddel, zeep, drank, tandpasta, wc papier en noem maar op. Een maal in de maand werd er een lijst ingevuld wat een afdeling allemaal nodig had en dat werd besteld, er werd rekening gehouden met de weekenden, wat lekkers, de feestdagen, oliebollenmix en al die zaken die het leven een gezellig randje konden geven. Een wand stond vol met een plankenkast met persoonlijke bezittingen, elke patiënt had een plank, bv het horloge van de heer Jaapjes lag op zo een plank, hij mocht er af en toe naar kijken onder toezicht, maar mocht het nooit dragen, anders at hij het op. Veel patiënten hadden hier ook een doos met sigaretten en sigaren, in eigen beheer mochten ze het niet hebben, want dan zouden ze de een met de ander aansteken, maar ze mochten op gezette tijden er eentje opsteken onder begeleiding. Ook kwam op ieders plankje, het lekkers en mooist dat bezoek meenam te staan en gevaar kon opleveren.

Mevrouw Tjalsma had de eerste week dat ze hier kwam wonen al dadelijk door dat er iets vreemdst was met die voorraadkast. Ze mocht nooit haar eigen plank bekijken en ze wist zeker dat het dameskoor De Dartelende Doffers een sneeuwstorm voor haar had meegenomen, ze was daar dol op. Maar de dames van het koor hadden gezegd, dat het niet mee naar binnen mocht op haar kamertje, ze hadden het bij de tasseninspectie aan de deur moeten inleveren aan een streng dik mormel en die had gezegd: we zijn bang dat mevrouw Tjalsma het watertje met sneeuw gaat opdrinken en stikt in het paardje. Ze mocht af en toe even kijken. Dat werd beloofd. Nou helaas zag ze de sneeuwstorm nooit, hij was er niet, ze zou het wel gedroomd hebben, of bedacht in dat krochtige hoofd van haar, wist de hoofdverpleegkundige haar te melden. Maar die ontiegelijk strenge hoofdzuster wist wel beter, ze had de sneeuwstorm dadelijk in haar handtas gestopt en aan haar kleindochter gegeven…….. Het handgeschreven briefje met de vraag van mevrouw Tjalsma om het paardje in de bol even te mogen zien, ging in de papierversnipperaar.

Tjalsma had eens een week lang dicht bij de voorraadkast gepost in haar rolstoel, nu was het een feit geworden.  Vooral personeel met een hogere functie, winkelde wekelijks in de voorraadkast voor hun eigen gezin en de leerlingen en uitzendkrachten pikten kleine dingen, heel triest, onwerkelijk gemeen. Maar onomstotelijk bewezen, sommige uitzendkrachten kwamen zo lam uit de kast, dat ze op de gang hun roes uitsliepen en dan had je er geen kind aan. Mevrouw Tjalsma had dan heel wat uurtjes die ze doorbracht bij Gerrit, een oud militair, die zoop als een ketellapper, maar zo heerlijk op de rug van mevrouw Tjalsma kon krabben, als tegenprestatie moest ze dan een ingevroren maaltijd van Rietje meenemen en dat had mevrouw Tjalsma er graag voor over, dan at ze die dag de rubberen gehaktballen van het huis en de kraak nog smaak vissticks met de geur van smeerolie en levertraan. Ja, die voorraadkast was een lust en last in een.

Zilvertje.

Deel 1t/m5

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Als Annemieke zingt raakt het me enorm.

IMG_0017

Annemieke mijn oudste dochter zingt in haar band ruige liedjes, soul en nog veel meer, maar als ze heel zachtjes iets opneemt een klein luisterliedje, dan moet ik altijd zo huilen, ze raakt dan het diepste van mijn binnenste, dankjewel Annemieke. Na het liedje komt iemand anders, dus op tijd uit doen hoor!

https://www.smule.com/recording/claudia-de-breij-mag-ik-dan-bij-jou/486566711_1924728906

 

Je mama.

Geplaatst in Uncategorized | 15 reacties

Mevrouw Tjalsma deel 5 Thee drinken bij de pagode.

chinese-pagode-11848862

Deel 5

In de jaren dat mevrouw Tjalsma nog een jong meisje was, had ze niet veel reden om van haar jeugd te genieten. Eerst wist ze niet beter, het was zo als het was en elk meisje kreeg op haar kop bij thuiskomst bij gaten in de kous, geld was er niet en zou er ook nooit komen, dat maakte moeder fel en verbeten. Haar vader was een man met losse handen en kende zijn eigen kracht niet, mogelijk had hij nooit op zijn donder gehad en kende hij niet de pijn van klappen met de vlakke hand of een schop in de edele delen, haar broertjes waren ook rotzakken, het zat vast in hun bloed, treiteren en anderen pijn doen, geestelijk en lichamelijk, dus kleine Tjally sloot zich af en ging alleen open voor mooie dingen.

Dicht bij het ondergelopen land, stond een paardje, een witte vlek op het hoofd, ranke slanke benen en elke dag als ze naar school liep, zag ze in de verte al het paardje staan, dan zwaaide ze met droeve hand, het verdriet van de avond en ochtend hing nog in haar ziel, als ze vroeg vertrokken was, dan had ze nog tijd even het paardje te aaien, de warmte te voelen van die zachte paardenhuid, diep in de ogen te kijken van die mooie trouwe paardenogen, het gaf haar kracht een warm gevoel en altijd iets fijns om aan te denken.

Elke avond, als ze in de bedstede lag, met haar pon goed over haar knieën voor de kou, dan dacht ze aan haar paardje, dan zadelde ze het paardje op en ging op reis, veel wist ze nog niet van de wereld, maar op school had ze plaatjes gezien van de Chinese muur en van een mooie pagode, daar ging ze naar toe, onderweg kreeg ze eten van de bevolking en dronk thee met een man in een kimono die zich PING Pongh noemde en zorg had voor reizigers van ver.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

Mevrouw Tjalsma deel 4 Het sleuteltje.

sleutel zeedse band

Deel 4

De Zweedse band die nu elke dag om de buik ging van mevrouw Tjalsma was eigenlijk verboden, maar in haar verpleegplan werd het zo omschreven dat ze er zelf om had gevraagd, nou dat kun je natuurlijk op twee manieren opvatten en ze bedoelde natuurlijk, dat ze door haar uit de stoel stappen/vallen, deze maatregel nodig had. Maar de inspectie zou het lezen als een toestemming, zo van: zet mij maar vast, ik wil niet vallen. Maar het beperkte nu wel haar dagelijkse gebeuren.

Zes uur in de morgen, Jaakje kwam alvast de waslapjes in de magnetron leggen en poetste hier en daar een gebitje, ze mocht nog niet heel veel, want ze had een minimale opleiding die ze nog niet voltooid had, kijk, en van zulke krachten moest mevrouw Tjalsma het hebben, want als ze dit meisje drie opdrachten in een gaf, dan zou het arme kind in de verzuring schieten en foutjes gaan maken en die fout had mevrouw Tjalsma nodig.

Het arme kind, moest een spuugbakje halen, want mevrouw Tjalsma werd heel erg misselijk, het arme kind zag het schokken van de buik en hoorde de braakneigingen en er ging ook nog een alarmbel, maar het schaap had niet door dat die bel was ingedrukt door mevrouw Tjalsma en met een flinke mep, gooide de oude dame ook nog de volle po om op het moment dat het meiske in paniek raakte en ze holde het kamertje uit.

Missie geslaagd, de leerling had het sleuteltje waar je de Zweedse band mee kon open maken op het bedtafeltje laten liggen en zo was er weer een probleem opgelost.

 

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

 

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties