Recept voor een bril.

baby-konijn-met-wortel-juiste-maat

 

Wat is het toch, zei het konijn

Dat mijn tanden

Niet meer glanzen

De wortels minder oranje lijken

En ik ondanks alles

Nog ver kan kijken

 

Ik weet het niet, zei de jager

Zie je echt wel goed?

Ik had het er net over met mijn zwager

Maar maak je niet druk

Harige man

Nog even dan zit je in mijn pan

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Verjaardagsgedoe……

cb1de1bfba5a6df7dba9cab019c84aee

Op de fiets met een enorme mand met hapjes. Ja, het was heel goed van school dat men alleen op verstandige dingen mocht trakteren tijdens verjaardagen, maar veel gedoe was het wel. De fruitspiesjes waren jaren geleden al afgekeurd door de tweeling, want de kiwi viel van het stokje en de banaan werd na een half uur al bruin en dan schreeuwde  die keurige Lodewijk Van Hier tot Daar, dat hij geen stront op een stokje wilde. Zelfs die enige dolfijnbanaantjes werden beschimpt door hem en ja, het was een jongen met aanzien.

De cakejes mislukte altijd op verjaardagen en de hartige taart werd door alle kinderen uitgespuugd. Moeder Maaike was wel eens bijna radeloos een verjaardag begonnen of geëindigd. Maar nu was dat helemaal over, ze was er klaar mee, als juf nu weer ging mopperen. Of als de tweeling ging jengelen, of als ze met klachten bij de school op haar stonden te wachten, dan zou ze eindelijk eens haar keel opzetten. Ja, dat kon ze ook, als het moest.

Maar heel gek, niemand had een klacht gehad die dag.

Die ochtend had ze met haar kinderen van ontbijtkoek knikkers gedraaid en die aan satéprikkers geprikt en al die prikkers had ze gestoken in de zon ( een meloen ) en de meloen kon staan op een prachtig gouden bord, omdat Maaike de onderkant van de meloen had recht gemaakt.

Juf zeurde niet over de suiker in de ontbijtkoek. Had ze trouwens een moeten proberen, juf trakteerde op haar verjaardag altijd op chips en spekkies en drop……….

En niemand van de kinderen had geklaagd en waarom eigenlijk niet? De tweeling had bedacht dat dit enorme ontbijtkoekspektakel een speciale pakkende naam moest hebben.

Het heelal, met poepplaneten en ja, dat poep, dat deed het hem vast, omdat het nu gewoon als poep werd opgediend……….

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

De Paaseitjes van Albert Heijn.

AHI_434d50303434333932_3_LowRes_JPG

“Zal ik er dan nog eentje nemen?” De nadruk had ze gelegd op eentje en terwijl ze het chocolade eitje in haar mond deed, was haar rechterhand alweer in de aanvalshouding, om er nog een te pakken. Hij lachte er van binnen om, zo was ze…….

Bij de plaatselijk A.H. hadden ze een kilo zak gekocht en dat was heel wat ruimte geweest in het mandje van de rotator, maar hij kon er niet omheen.

-Ze waren in de aanbieding.

-A.H. had de beste eitjes.

-Hadden ze de hele Paas genoeg in huis, ook voor de visite

-Nu waren ze er nog, volgende week, waren ze natuurlijk op.

 

Zoals zij de eitjes niet kon weerstaan, kon hij haar niet weerstaan.

Kijk haar nu toch zitten, als ze naar hem lacht heeft ze chocoladetanden en haar vingers zien er bruin en kleverig uit, maar ze blijft onweerstaanbaar al zestig jaar.

De zak al bijna leeg……

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

Zomertijd.

zomertijd

Het kleine wijzertje

Heeft een uurtje van de nacht gesnoept

Nu maar hopen dat na de zomer

Hij het uurtje weer uitpoept

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Lente.

 

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Sluiers van groen
hangen aan de takken
hier en daar zelfs een bruid
in de boom

We moeten de klok verzetten
deze nacht
roept mijn oude oom

Zilvertje.

Foto: internet magnolia

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

“Verboden vruchten.”

scorel(1)

“Verboden vruchten”.

Zijn natte vinger streek heel behoedzaam langs de ruggen van de boeken in vaders kast en in de verte hoorde hij al de snelle hakjes van Guusje, de assistente van vader. ” Joehoe, Pieter, ben jij op je vaders kamer?” Hij verdween door de tussendeur en zou een ander moment af moeten wachten. Een half afgebouwd vliegtuigje lag op hem te wachten in de zitkamer, hij pakte de lijm en plakte de linkervleugel vast.

Die middag op school, was hij het middelpunt, had hij nou nog in de boeken gekeken? Wat had hij gezien dan? De jongens in zijn klas, zoemden om hem heen. Nee, moest hij schouderophalend bekennen, het was hem weer niet gelukt, de middagpauze was te kort geweest en Guusje was al weer erg snel terug.

Wat waren ze nieuwsgierig de jongens van de HBS op De Kade, ze hadden hier en daar wat opgevangen van de oudere jongens die naar het examenfeest gingen en praatjes hadden voor tien. En  hij, zoon van de dokter hoefde alleen maar in vaders boeken te kijken en het de jongens te vertellen, hoe een meisje er bloot uit zag.

Koos had de meeste praatjes gehad, volgens hem had een vrouw, twee borsten en op die borsten zaten kleine ruitjes, allemaal kleine zoute dropjes, nou die vorm dan, hij had het duidelijk gezien door de dunne stof van de zomerjurk van de zangjuffrouw op de lagere school.

Daar hadden de jongens niet van terug gehad, maar lager dan, wat zat er lager? Hij moest plechtig beloven dat hij in de avond weer een poging zou wagen.

Die avond zat hij in het kleine onderzoekskamertje met een boek met een deftige naam. Zijn ogen schoten van bladzijde naar bladzijde. Foto’s en tekeningen met folie er overheen, zo zag je waar het hart lag en de maag en allemaal van die rare hompen, nee, er was nou niet iets aan en op de plaats van de borsten, zag hij op een plaatje een lege ribbenkast.

De deur van de spreekkamer ging open en dicht en zachtjes hoorde hij vaders stem, op de achtergrond dacht hij ook de stem van Guusje te horen.

Gegiechel, rare geluidjes, ook van zijn vader, vreemde woordjes en dan het geluid van kleding die uit werd gedaan. Door een kier zag hij op de schoot van vader, Guusje zitten en Guusje maakte vaders gulpknoopjes open terwijl vader de blouse van haar open rukte.

Er zaten geen ruitjes op haar borsten, nee, ze waren rond en roomblank en vader smakte met zijn gulzige mond aan een bruin chocolaatje dat op elke borst secuur in het midden zat. Hij zag ook vaders piemel, een enorm apparaat en voelde die van hem zelf ook groeien in zijn wolletje.

Nee, dit kon hij toch niet op school aan de jongens vertellen? Die avond kon hij niet slapen en zag maar steeds de borsten van Guusje dicht bij zijn nachtlampje hangen. De volgende dag op school, bleef zijn stoel leeg.

Zilvertje. Boekenweekthema 2017

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Gregor Knekel deel  17 De man die werkt met de dood en zichzelf bot vindt.

e94300a63c668c9fb325b3da2249b692

 

Janny had ik leren kennen bij de drogist. Met uitpuilende ogen had ik gezien wat een mens bij leven allemaal nodig heeft om lekker te ruiken, zijn onbedwingbare haargroei in toom te houden, kalknagels in te dammen, wimpers lager te laten lijken en wratten en luis te vernietigen. Het verschil met mijn branche is groot, al doffen wij de lijken ook op en maken we een hoop poespas om het allemaal mooier en plechtiger te laten lijken, dus raakvlakken zag ik ook wel. ( gebakken lucht )

Ze had me geholpen iets uit te zoeken voor mijn tuinman die ik vreselijk miste, maar in het ziekenhuis lag. Ontredderd had ik gestaard naar al die middeltjes en flesjes serum en van verre had ze mijn stille noodsignaal gehoord. Ze hielp me verbluffend goed en stelde een mooi geschenkenpakket samen, maar mijn beurs was wel een stuk lichter.

Maar spijt had ik niet, want ik kreeg er een bon bij. Een avondje wijnproeven bij De lachende bierpul en Janny bood zichzelf spontaan aan en zo geschiedde. De avond begon ongemakkelijk, in mijn kruis had ik een raar gevoel, bij mijn toiletbezoek begreep ik het ongemak, ik had mijn onderbroek verkeerd om aan en kon zo niet bij mijn plasser. Bij de heren, was alleen maar een pisbak en om me nu hier nog meer bloot te geven zag ik niet zitten, het is altijd al zo een maten- en vleeskeuring op de heren en ik besloot naar de damestoiletten te gaan, maar helaas waren die allemaal bezet. Op hoop van zegen dat er niemand binnen zou komen nestelende ik me in een hoekje uit het zicht bij een wasbak en ontdeed me daar van mijn pantalon en onderbroek en  op het moment dat ik weer een been in de goed omgedraaide onderbroek wilde stoppen en dus in een zeer ongemakkelijke houding stond, hoorde ik op een damestoilet doortrekken, god dacht ik, laat de dame in kwestie nog even in haar tas grutten, een luchtje opdoen of de remsporen goed wegpoetsen, want dan heb ik tijd om weer in de broeken te zitten, maar nee, helaas, de deur ging al open en daar stond ik instappend en bijna omvallend en met de onderkant wit en bloot recht tegenover vuurpeloton Janny.

 

Delen 1 t/m 16 leest u hier!

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 15 reacties

Gelukkig Nieuwjaar!

img-20161226-wa0009

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Het verlangen naar de zee (Kruisbergstrand )

img_0668img_0642

Het verlangen naar de zee.

Hoe gelukkig kan een mens zijn? Na alle vervelende voorspellingen had ik weinig hoop op een gezellige kerst. Maar ik had besloten door te zetten en niet om te zien in wrok. Ik zou gewoon dankbaar alles aanvaarden wat nog kwam.

Met nog altijd die lieve Jaxcy in gedachten en het missen van haar lieve blogs en reacties nam ik me voor ook zo dapper te zijn, alleen ik zou niet kiezen voor behandeling. Maar ik ben de dans ontsprongen en had iets waar ze me redelijk goed aan konden helpen.

Dus nu kan ik me weer verheugen op naar de zee te gaan, ik had niet durven hopen dat dit er allemaal nog in zat.

Mijn kerst kan niet meer stuk. En wat ik niet had durven hopen, het is de afgelopen week, elke dag nog beter gegaan. Maandag weer werken en dan eens kijken hoe lang ik dan over de weg van de metro naar school doe, dat is een mooie graadmeter. Eigenlijk was ik te snel met weer gaan werken, maar goed, geeft wel aan hoe het met de motivatie zit ( zit snor ) Elke nacht slaap ik beter en ik kan me steeds beter omdraaien. Nee, aan geluk is hier geen behoefte, mijn emmer loopt over van geluk en ik zou willen springen van dankbaarheid, alleen dat is nu nog niet verstandig.

Maar alles gaat nog niet zo snel als voorheen, zo is mijn belofte overal weer te lezen er niet helemaal van gekomen, maar mijn huis is natuurlijk ook een puinhoop, maar goed, elke dag een stapje harder en meer. Allemaal een hartelijke groet en dank!

Trudy. Mijn foto’s van het mooiste strand dat ik ken, het Kruisbergstrand.

Geplaatst in Uncategorized | 15 reacties

Eerste werkdag.

img-20161205-wa0013

Goed inpakken mama, het is koud!

En ja, daar ging ik. Het viel niet mee, het stukje waar ik normaal 8 minuten over loop om van de metro op mijn werk te komen, duurde nu 30 minuten en het overstappen van trein naar metro, lukt me ook niet zo goed, ik moest gewoon een metro laten lopen, maar goed, ik heb het wel gered en was in tranen toen ik me werk weer zag, zo blij.

Het onthaal was zo fijn. Op de terugweg heb ik nog een mens gered, die zag ik al wankelen van een afstand op het perron van de metro en zo gek hij viel bijna op het spoor, maar niemand bekommerde zich over hem. Ik kan nog niet hard lopen, eigenlijk kan ik nog niet veel, maar toen ik bij hem was, heb ik ingeschat dat hij ver heen was en hulp nodig had en heb dadelijk 112 gebeld voor een ambulance. Uiteindelijk kwam een jongeman helpen en die heeft er voor gezorgd dat hij wat beter kwam te liggen, dat lukte me nog niet.

Een dame had ik gevraagd om weer naar beneden te gaan om de ambulance op te wachten en ze naar mij toe te brengen. En zo werd ik steenkoud, maar kon ik wel de man in de gaten houden.

De hulptroepen arriveerden best wel snel en na ze ingepraat te hebben ben ik op de metro gestapt en zat bij de dame die me kwam helpen en we hebben ons samen verbaasd over het gegeven dat niemand een poot uitstak, men even keek en snel daarna wegkeek.

Ik ben nu bekaf, heb netjes gekookt en de afwas bewaar ik voor morgen. Morgen ga ik ook weer bij de anderen lezen.

Oh, ja, gister dacht ik nog: waarom heb ik in godsnaam weer afgesproken dat ik weer kom werken, want het is nog maar twee weken geleden en ik kreeg best wel weer last en niks lukte, maar toen ik deze avond in het donker weer thuiskwam, dacht ik: ik heb gewoon een mens gered, daarom moest het zo zijn. Dus mijn dag was geweldig.

Trudy.

Geplaatst in Uncategorized | 15 reacties