Het ziekenhuis deel 4 Corinne Cobson.

2

Het zat Spoor niet mee, hij had gedacht zo even bij die dame,  Nora Vera binnen te lopen en dat hij al zijn prangende vragen kon stellen, maar dat viel zwaar tegen. Aan de informatiebalie, dacht hij een aardig iemand getroffen te hebben, maar zodra hij naar Nora Vera vroeg, sloot ze zich als een oester, haar gezicht werd gespannen en er kwam weinig geluid uit. ” Mevrouw,” begon Spoor weer, “het is erg belangrijk, ik MOET haar spreken! ” De dame deed alsof er telefoon binnenkwam en verschool zich in dat gesprek en mompelde nog iets naar Spoor in de zin van, u moet een afspraak met mevrouw Vera maken.

Terwijl de vragen in zijn hoofd kookten, reed hij naar huis, even een douche, wat eten, wat schone kleding en een knuffel halen bij mevrouw Spoor, zijn hele lichaam hunkerde naar huiselijkheid. Voor zijn huis was geen parkeerplaats meer, hij stuurde zijn auto net om de hoek en zocht met een hand in zijn broekzak naar de sleutels en met zijn andere hand belde hij Janet, zijn baas, dat hij even op huis aan ging. Goed zo, had Janet gezegd, ze had personeel dat bijna niet te sturen was en zeker niet op privégebied, maar dit zag ze graag, tijd voor thuis, een knus gezin en goede relaties hield haar eenheid op de been. Het werk dat ze deden was zwaar, doodeng en maakte ziek.

Spoor schrok toen hij de deur opendeed, het vrouwengegiechel vloog als een dikke duif recht op zijn gezicht af…… Om de keukentafel zaten slonzige Corry, harige Hertha en Boni bonenstaak, de hartsvriendinnen van zijn vrouw, dat was nou jammer, hij had graag zijn vrouw even voor zich alleen gehad, maar het was een goed teken, als hij geen tijd had voor zijn gezin, waren deze dames er, door dik en dun vriendinnen, die hij ondanks door hem zelf gegeven namen, erg mocht, het waren toffe wijven.

Onder de douche stond hij te denken en te denken, die bank zat hem dwars, die bank bij Nora Vera, een op het oog smetteloze, mooie bank van het merk Corinne Cobson, maar met een speciale kijker zag je er vetvlekken op en die waren geanalyseerd als vet uit een zetpil, nu was het de vraag, gebruikte Nora Vera zetpillen? Het slachtoffer in elk geval wel, in zijn kleding waren sporen gevonden van zetpillen, zijn onderbroek had er bijna van geglommen, kijk, en dat was heel verdacht. Ja, want de vetplekken op haar peperdure bankje waren niet zo vers, kende Nora Vera toch de vermoorde man?

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Het ziekenhuis, deel 3 zetpillen.

zetpil-baby-paracetamol-pijn-pil-koorts-tandjes-tanden-ziek-verkouden-verkoudheid_750xn

 

Het kantoor van Spoor rook naar een nacht lang doorwerken, de geur van te lang gedragen kleding, oude koffie, zweet en vastplakkende onderbroeken, niemand had het door. Janet kwam met een voorlopige rapport, opende de deur, maar ging niet naar binnen… “”Komen jullie allemaal even bij mij, ik maak koffie en laat broodjes komen, dan spreken we het sectierapport door!” Ze kon het niet over haar hart verkrijgen iets over de geur te zeggen, iedereen werkte hard, sommige zagen weken weinig familie en een bed, ze bestelde in de kantine broodjes, koffie en chocola, daar was iedereen dol op, het gaf wat energie en een goed gevoel.

Na de bespreking werden de taken verdeeld, de ramen stonden bij Janet op het kantoor wijd open, een ieder ging zijn weg. De flat waar het slachtoffer was gevonden werd nogmaals onderzocht, maar nu zou het met een stofkam gebeuren. De vrouw van wie de flat was, werd nogmaals ondervraagd en haar achtergrond werd nageplozen, onderzoek naar het eventuele moordwapen en de zoektocht naar de achtergrond van het slachtoffer.

Ondertussen had ze ondanks haar weinige slaap, weer een nachtdienst gedraaid, ze had een kamertje in het ziekenhuis gekregen en ondanks dat het kil en onpersoonlijk was, kon alles doorgaan, eten uit het restaurant, haar was werd gedaan en baden en douchen in haar eigen badkamertje in het ziekenhuis. Dadelijk na haar dienst kroop ze in bed, ze was bekkaf.

In het ziekenhuis meldde Spoor zich aan de balie, hij wilde nogmaals met haar spreken…. met de vrouw met een vermoorde man in haar flatje, Nora Vera. Een belangrijk spoor wilde hij met haar bespreken, de vette sporen van zetpillen op haar witte bankje in de woonkamer…..

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Het ziekenhuis. Deel 2 Een slak met een caravan op de rug.

503d392c-ff73-11e3-87b5-9a33b0592ae2

Ze zag vanuit haar stoel, moeders die kinderen naar school brachten, vuilniswagens, die af en aan reden, ze zag de winkels open gaan en een hond die vreselijk trok aan de riem van zijn baas, de baas was een verlepte vijftiger, die de hond uitliet met een morsige joggingbroek aan, ze dacht: depressief, verslaafd, verlaten en gematigd crimineel………

Het duurde drie thee en wat Verkade koekjes voor Spoor zich weer liet zien en zijn vragen klonken als geweerschoten in de mist van haar vermoeidheid. Met wie ze woonde? Nou, niemand had ze bijna in slaap geantwoord, met wie ze een relatie had? Spoor zijn salvo hield niet op. Ze mocht even binnen kijken van Spoor of ze iets miste, maar daarna moest ze weg, zou nog wel een weekje duren en daarna zou er wel goed schoongemaakt moeten worden raadde hij haar aan.

Haar eerst stap binnen liet haar bijna overgeven, de geur was niet te harden, anders dan in het ziekenhuis, als de hel was losgebarsten, daar hoorde nare geuren, maar niet hier. Alles was overhoop gehaald en een man in een net pak, lag half over haar witte bank, haar schapenvacht en witte bank waren bespeurd met bloed. Spoor moest haar ondersteunen, ze viel bijna flauw.

Ondertussen werden bij het buurtonderzoek rake dingen gezegd, de onderbuurvrouw kende die vrouw boven haar wel, ja, vaag, ja, woonde al zo lang ze het zich kon heugen alleen, maar er gingen wel verhalen rond, ze zou wel eens gezegd hebben dat haar man een slechte minnaar was, hij had de passie van een slak die met een caravan de berg op moest……

De dame van de recherche, Renate Bakel vroeg of dit nu negatief of positief bedoeld was en daar had de onderbuurvrouw nooit over nagedacht, eigenlijk had ze aangenomen dat die man een labbekak was geweest, maar het kon natuurlijk net zo goed andersom geweest zijn, want wat een kracht had die slak toch nodig en wat een doorzettingsvermogen om die caravan op de berg te krijgen, ja, als je het zo bekeek!

Zilvertje.

Deel 1

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Het ziekenhuis…..Deel 1

Isala-Ziekenhuis-Zwolle-cosmo-moood

Met een lijf als een oude zitzak sleepte ze zich naar de metro. Het was een zware nachtdienst geweest, bij een ongeval waren drie mensen zwaargewond binnen gebracht, er was een baby geboren, er waren drie mensen met ingeademde rook na een brand opgenomen en een man die een overdaad aan slaappillen had ingenomen.

Ze verlangde naar haar bed, ze kon er zo in, op haar werk had ze al een bad genomen, al had ze beter een douche kunnen nemen, want ze was haast in slaap gezakt, onder haar regenjas droeg ze al haar pyjama en een boterham verdonkeremaand in haar handtas werd steeds kleiner, links rechts kijken en dan een hapje nemen, zo lekker!

Haar flat was luxe, ze had het met veel smaak ingericht, verder gaf ze weinig geld uit, het was ook werken en slapen, slapen en werken en de momenten thuis moesten meer dan aangenaam zijn.

De sleutel hoefde ze niet in het slot te steken, de deur zwaaide al open en een voor haar vreemde man begroette haar bezorgd. ” U kunt nog niet naar binnen, mijn naam is: Spoor, van de landelijke politie, er is iemand in uw flat vermoord.” De man had het opgedreund als een kleuterversje, dacht ze later, terwijl hij zijn identificatie had getoond.

Er werd een stoel voor haar gehaald bij de buren en op de galerij dronk ze een kop thee van de buurvrouw. “Nee, ik wil nergens naar binnen,” zei ze vermoeid, “anders val ik al in slaap.”

 

Zilvertje. Deel 1 van Het ziekenhuis… een vervolgverhaal bedacht door: Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Verloren land. ( Ferme borsten deel 1 )

Laten we maar gewoon weer even lachen tussen alle ellende door.

Het straatje van Zilvertje.

primadonna_twist-cache_cache_gris_gris_mousse_balconet

Verloren land. ( Ferme borsten )

Op hun vakantie in Spanje hadden twee toeristen vast gezeten in een gebied dat plots onder water was gelopen, het was eeuwen geleden dat de oude rivier weer water bezat. Toch had men het nooit aangedurfd om er woningen te bouwen,  maar wegen waren wel spaarzaam aangelegd. Dat Spanje al tientallen jaren vocht tegen het gebrek aan water was geen uitnodiging geweest om de oude rivier te gebruiken als bouwland, want je weet het maar nooit. Enorme gebieden waren als kleine Sahara’s als witte plekken tussen de bewoonde gebieden en de bergen.

Het krantenbericht van de teruggevonden toeristen in Spanje had Kees Kuitenbrouwer meer dan geïnteresseerd en hij knipte het uit en stopte het in zijn la op zijn kantoor. In het vrije Pinksterweekend zou hij het thuis bekijken. Hij had wel een vaag vermoeden waar het gebied moest liggen, maar met de atlas…

View original post 274 woorden meer

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Appie Nouri….

aqmMbZJZ

Je had mijn zoon kunnen zijn en daarom raakt het denk ik ook zo, dan verplaats ik me in zijn moeder en dan weet ik hoe trots ze op haar zoon moet zijn. Een geweldig voetbal talent en als je alle berichten mag geloven ook een vreselijk lieve knul……Hij was aan het doorbreken.

Al die keren dat zijn ouders met hem naar voetbal gingen, al die trainingen, al die energie en groei en dan ineens, zit hij op het veld……..

Beelden van een lieve jongen die hulp krijgt op het veld heel lang en dan met spoed naar het ziekenhuis wordt gebracht……

Elke keer keek ik op de site van Ajax, was er nieuws over Appie en was het goed nieuws?

Als moeder denk ik dan aan zijn moeder, wat een hel moet het zijn, wat een machteloos gevoel. Vandaag kwam het nieuws, het slechte nieuws, dat Appie hersenschade heeft, ernstige hersenschade……

Laten we met zijn alle bidden, in duizend talen en net zoveel geloven dat het goed komt met Appie, laten we de hoop niet verliezen, zijn familie vraagt het, ik doe mee.

Ik ben stil en zo aangedaan.

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Leed van een ander….

 

We wisten niet dat…….

Hadden we het maar geweten

We begrepen nooit waarom

Nu kunnen we het niet vergeten

 

Zilvertje. Foto’s zijn ook van mij.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

De klok.

IMG_0634

De tijd zit aan de wijzers vastgeplakt    

Werp je blik op het leven

Anders wordt het je afgepakt

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Uitkijk aan zee deel 4

IMG-20160827-WA0011

Uitkijk aan zee deel 4

Bij de plaatselijke huishoudwinkel waren de broodbakmachines niet aan te slepen en op straat liep verdacht veel politie. Het dorp was druk met de komende vakantieperiode. Er werden na de winter altijd meer vuilnisbakken geplaatst en alle seizoenwinkels werden opgepoetst, geschilderd en voorzien van nieuwe hebbedingetjes. Terrasjes werden weer uitgezet en de reddingbrigade was bezig nieuwe leden te werven.

De winkel van Karel Koekjes zag er verlaten uit, de zonwering bleef naar beneden en de winkel begon raar te ruiken.

Op het pleintje zat een toerist een krantje te lezen en alles leek bijna vredig, maar hij las het krantje ondersteboven, het was alleen jammer dat niemand het doorhad.

Het was een klein jongetje dat alarm sloeg en net zo lang bleef gillen tot er actie werd ondernomen. Het jongetje was Pierre Kierewiet, een apart kind van elf jaar die altijd erg tegendraads was en vol zat met voelen en weten. Hij was die dag voor hij naar school ging toch even bij de bakker langsgegaan en bij het zien van de gesloten deur was hij verdrietig op het bankje voor de winkel gaan zitten. Hij miste de aai over zijn bol van de bakker en een stukje baksel dat hij altijd kreeg voor hij naar school ging. Hij zat heel stil en zijn wijsvingers hield hij als antennes boven zijn hoofd, dit hield hij heel lang vol en opeens begon hij vreselijk te gillen. De toerist met de krant ondersteboven vertrok met de staart tussen de benen en de in de straat aanwezige politie kwam geschrokken naar de bakkerswinkel.

Pierre was wit, witter dan het meel van de bakker, hij trilde over heel zijn kleine lichaampje en met schokkende zinnen vertelde hij de politie dat de bakker in de kelder lag. Pierre werd ondervraagd, was hij dan naar binnengeweest? Pierre gilde van niet, dat er haast bij was, dat ze moesten opschieten.

De winkeldeur werd weer geforceerd en vier man sterk holden naar binnen en zochten een kelder, had de bakker dan een kelder? Maar in de gevonden kelder was niets te zien. Pierre bleef gillen en een agent uit het naburige stadje haalde Pierre in de kelder en zei geruststellend dat Pierre maar moest aanwijzen waar de bakker was. Hij deed weer zijn wijsvingers in de lucht, lang en was stil, de agenten haalden amper adem en hadden last van een vreemde geur. Pierre zijn ogen rolden en bleven plots hangen op de plaats waar een luik zat, een luik in de vloer half verstopt onder zakken meel.

Zilvertje. Foto Egmond aan zee 2016

Deel 1

Deel 2

Deel 3

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Deel 3 Uitkijk aan zee.

 

 

Deel 3 Uitkijk aan zee.

In het dorp waren veel broodtrommels leeg en de jeugd ging naar Piet Patat om de honger te stillen. Tijdens de examens was er op hun school geen kantine open, te kort klantjes, maar een hele dag zonder brood maakten de leerlingen nog hongeriger. Piet kon het niet bijbenen en belde Luna om te komen helpen, ze was een handige meid, met veel inzicht, maar helaas ze nam niet op. Piet wist niet wie hij nu in de drukte nog kon bellen, de meeste mensen schoten in de stress van veel klanten, ze zagen niet meer wie eerst aan de beurt was en dat gaf dan weer een hoop gedoe, klanten gaan al op de vuist voor een paar minuten langer wachten, vooral dagjesmensen met een slokkie op.

In de lange rij van hongerige mensen stond ook Kees van de Visafslag een bonk, een verweerde schreeuwer, maar werken kon hij. Piet riep hem naar voren en bood hem arbeid aan voor de drukke uurtjes. Kees keek op zijn horloge, “vijf over vijf Piet, betaal me per uur!”

De rij werd nu snel kleiner en op het plein zaten binnen het uur allemaal gevulde magen, die bijna allemaal tegelijk een berichtje kregen op de mobiel waar ze bleven, het eten stond op tafel.

Ondertussen zat men op het politiebureau met de handen in het haar, de taart van de korpschef zou vandaag gebakken worden, want morgen was het feest, die ouwe ging met pensioen, maar wie moest die taart nou bakken, het was verdomme al betaald, ze hadden allemaal van hun karige loontje geschoven.

En zo werd het avond en nacht en er was geen spoor van de bakker.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Foto: Egmond aan Zee zomer 2016

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties