Dodenherdenking.

IMG_0623

4 mei

Geen mens is vrij

Het juk van je baas of je eigen familie

Je handicap aan je lijf of in je kop

 

Maar druk te voelen van een haatdrager

Een kapotschieter, een martelaar, machtswellusteling

Het dan ook nog aan je eigen lijf ondervinden

Dat is een vreselijk lot

Hebzucht en macht maakt de wereld kapot

 

Zilvertje. Foto heb ik genomen op het Kruisbergstrand.

Zelf herdenk ik alle mensen die lijden en hebben geleden omdat een ander meer nam dan mocht, want daar begint elke oorlog, elk verdriet, elke pijn. Mijn opa en oma die zwaar hebben geleden, die zouden dit met mij eens zijn, hun hart was ruim en warm, daar paste de hele wereld in, hun liefde was eindeloos, ze waren vrienden van de vrede en vrede begint bij liefde en begrip en helpen.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Dodenherdenking, 4 mei Krommenie.

krommenie2 (1)

Ik herdenk het verdriet van mijn opa en oma

Vader en moeder maar ook het verdriet

Dat ontstond in ons door hun trauma

Ik herdenk de mensen die leden onder de slavernij

En overheersing in de koloniale tijd

Ik herdenk alle mensen die leden

Omdat ze hun eigen land en vrijheid terug wilden

Ik herdenk alle mensen die met een bootje

Naar ons toekwamen

Ik herdenk niet alleen dichtbij

Maar juist ook wat verder van me af

En wel met deze reden

Door dit allemaal te beseffen

Ontluikt de vrede

Zilvertje.

Foto: Krommenie, de herdenking van internet gehaald.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

1 mei

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De vrouw is nog vogelvrij

Eenmaal bevrucht een dubbele last

Nog vaak in de kruis betast

Is het niet door een president

Dan wel door een man

Die nog steeds meer verdienen kan

En dat voor de zelfde uren en het zelfde werk

Sla denkbeeldig die overheerser zijn hersens in

Met een oude zerk.

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Koningsdag 2017

20170427_114522

De Koning kwam met zijn familie op Koningsdag naar Tilburg, niet de charmantste stad om te zien en ook niet de mooiste dag van al die koningsdagen, het was saai, de muziek was vals en de beelden waren niet echt mooi. Maar wat wel erg leuk was, waren de prinsesjes en de familie van de Koning en de Koning zelf.

Na het interview wat ik gister zag op de tv met hem, heb ik menigmaal met een brok in mijn keel naar hem gekeken, hij maakte wat mee en waar ik voorheen dacht wat kijkt hij boos, denk ik nu emotie te zien, net als gisteravond. Hij vertelde over zijn overleden broer Friso en wat dat losmaakte, ik hield het toen niet droog, echt niet en af en toe vandaag ook niet als ik naar hem keek.

Gelukkig is het weer achter de rug, je bent toch bang dat er een aanslag wordt gepleegd. De beveiliging was enorm had ik al gelezen. De Koning bewoog zich zo vrij, alsof er niks geen dreiging was, zo moedig van hem.

Na het openhartige interview van gister is mijn hart een beetje meer oranje geworden.

Wat heeft de Koning en zijn familie veel handen geschud, dat is wel heel bijzonder. Gister tijdens het praten over zijn broer had ik zo met hem te doen, ik had hem graag even tegen mijn hart gedrukt.

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Na onze oorlog.

9200000029905109

Na onze oorlog deel 5 Koninginnedag

Het schamele huisraad werd af en toe in elkaar geslagen en als een of andere overbuurvrouw vroeg wat het lawaai toch was geweest de dag er voor, dan zat er altijd wel een smoes op zijn moeders lippen geplakt. Het was thuis genieten van de mooie momenten en vluchten als het “”oorlog”” werd. Toegegeven, er was mee oorlog. Op feestdagen, dan was het tot het middaguur gezellig en fijn, zoals op Koninginnedag, eerst keek de hele familie op een klein zwart wit tv’tje het defilé op Soestdijk, alle kinderen hadden dan wat lekkers in de hand, iets door moeder zelf gebakken en vader was nog zo mak als een lam, hij zat naast moeder en prees haar bijna de kamer uit.

Na de tv uitzending ging het hele gezin op de fiets, de zelf versierde fiets, oranje en veel rood wit blauw en zo gingen ze naar het midden van het dorp, want daar zou de fanfare een optreden verzorgen. Tot dat moment was het een groot feest. Maar de oudste kinderen wisten al, dat het na de muziek onveilig zou worden, dan zou moeder proberen vader te weerhouden naar de kroeg te gaan en dat was nog nooit gelukt en dan liep ze verdrietig omringt door haar kinderen terug naar het huisje, waar in de avond alles in elkaar geslagen zou worden, want op een feestdag, kreeg vader ook al was zijn geld op, veel aangeboden en hij had een kwaaie dronk over zich.

Elke Koninginnedag, was moeder voor het avondeten haar mooie spulletjes aan het inpakken in grote stukken krant en dan deed ze alles in een kistje en bracht het naar de schuur.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Na onze oorlog.

product-major-wear-grijze-tartan-platte-pet-80266974

Na onze oorlog. Deel 4

Zijn vader droeg een pet, een grote pet, bijna zijn hele hoofd verdween in die pet en als het hoofd in die pet zat, was iedereen thuis op zijn hoede, moeder deed zenuwachtig klusjes, de oudste kinderen gingen de deur uit en de allerkleinste maakten zich nog kleiner en waren zo stil als een muis.

Er waren ook momenten dan was de man onder de pet thuis, maar had hij hem niet op, dan hing zijn pet aan de haak in de keuken en dan sliep hij als een varkentje in de stal, dan hoorde je hem snurken, dan stonk hij als een gierput en dan zat moeder met betraande ogen pannenlappen te haken, daar werd ze rustig van.

Dat wisten de kinderen omdat ze de ruzie had gehoord dat het geld op was, omdat hij het weekloon had verzopen bij Kale Karel om de hoek. Dan was hij eerst met veel bravoure thuisgekomen, maar zakte nog voor de woonkamer in een en dan sleepte moeder hem de bedstede in.

Als dan de ergste schrik over was, deden ze om beurten de “”heldentocht,””  na, het thuiskomen van vader, met zijn pet op, met zijn lallen en het gesleep aan het been, door de moeder en dan lachten ze zich een bult, het was een welkome ontlading.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Na onze oorlog.

6b42ebbca789ef1d846979b7756187fc

Na onze oorlog deel 3

Zijn juf had die avond alle schilderwerken opgehangen, mijnheer pastoor zou komen kijken, er moest weer geld op tafel komen. Om hem gunstig te stemmen was er koffie en thee en werd het extra mooi gemaakt met alles wat de kinderen hadden geknutseld. Juf had thuis zandkoekjes gebakken en die lagen uitnodigend te wachten op een mooi bloemetjes schoteltje.

De pastoor had weinig oog voor al het mooie fröbelwerk en bleef maar met zijn hand naar de koekjes gaan en na vier kopjes koffie met overdadig suiker en melk stond hij op en besloot minder geld over te maken dan de afgelopen maanden. Met zijn zeurderige nasale stem knerpte hij dat er wel meer bezuinigd kon worden, schilderwerk op twee zijde van het papier en minder koffie en koek.

Hij baande zich naar de w.c. en juf barstte haast uit haar voegen om zijn gierige houding. Wel alle koekjes opeten en vier bakjes koffie nemen er was te kort voor haar geweest en niet een koekje had ze geproefd. Wat was ze dom geweest, ze had hem niks moeten gunnen!

Vanuit de w.c. klonk een gekerm en geroep :” Juffrouw Tingeling, juffrouw Tingeling, het wc-papier is op! ”

Mooi zo, dacht juffrouw Tingeling, laat de stront maar goed aan je billen tot koek kleven nare man, dat is je straf!

Terwijl ze naar de wc liep, zette ze een bezorgde stem op en zei dat ze helaas geen geld meer hadden voor wc-papier, ze had pastoor niet voor niets ontboden.

Geërgerd schudde hij zijn billen schoon en haalde de broek op en ging getergd en zonder groet terug naar zijn pastorie.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Na onze oorlog.

blok

Deel 2

De schoolgang was koel, hoge ramen, dikke deuren en gele tegels. Er hing een aparte geur, later, veel later, wist hij pas dat dit de geur van kinderurine was. Het was heet, bloedheet, de hele klas moest in de gang zitten omdat het daar koel was, gewoon met je billen op de grond. Juf had een emmer water gevuld en elk kind mocht even drinken aan de pollepel die ze in het water vulde. Hij vond het heerlijk, maar het meisje naast hem, keek geschrokken in de emmer, keek naar de pollepel en sloeg over. Zijn eigen juf vond hij heel erg lief, ze was nooit boos en zat vol gezellige ideeën, hij had geluk, want de juf van de andere klas, was bits en partijdig.

Op de speelplaats had hij stelten gezien zonder kind er aan vast. De stelten waren altijd bezet, nooit had hij de kans gehad op de stelten te lopen en nu lagen ze voor het grijpen……. hij holde naar de stelten en nog maar met een been op het houtje stond daar juffrouw Bits. “Afstappen, die zijn niet van jou!” Haar stem sneed door zijn ziel, hij voelde alle ogen op hem gericht.

Wat ze daarna had geroepen deed nog wel het meeste pijn. Een ander kind had ze even weggezet, volgens haar, om later verder te gaan en hij had ze afgepakt. Hij kon met zijn kromme benen niet hard lopen, dus hij zou nooit als eerste bij de stelten kunnen zijn en wat moest hij met stelten, het zou hem nooit lukken!

Kromme benen! Die woorden gingen niet uit zijn hoofd. Zijn moeder had het altijd over zijn schooltje met de barmhartige zusters. Hij vond het allemaal leugens. Waarom mag je niet even op de stelten als een ander ze weglegt ? Waarom zouden snelle kinderen de hele wereld hebben? Wat was er mis met zijn benen?

Hij zetten zijn penseel op het grote witte papier en vergat de hele boze buitenwereld, in een oud overhemd van zijn vader dat hij omgekeerd droeg, kon hij naar hartenlust zijn gevoelens kwijt op het vel.

Zilvertje. Foto van Internet, de kleuterschool in Krommenie jaren 60

Deel 1

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Na onze oorlog…..

download

Een vertelling door de ogen van een kereltje, over de jaren 50 en 60 volledig uit de duim gezogen, maar met een moraal.

Vijf tegels vooruit en de juf wordt niet boos, drie tegels naar achter en broertje huilt niet de hele dag, niet de lijntjes raken, anders dalen klappen op je hoofd. Haal op die wekker, snot is lekker! Of net als vader deed als moeder niet keek, een kruisje maken bij je neus, met snot en het dan langs je vinger weg likken, zoet en stout, maar alles wat vader voordeed was gek en mocht?

Auto’s reden nog spaarzaam door de straten, de dokter had er eentje en een dikke rijke man uit het grote huis. Het dorp was pas schoongewassen van ingevallen huisjes en de oorlog van 1940, 1945 werd minder besproken, de meeste verraders waren opgeruimd en als je naar de kerk ging zag je veel gezinnen, grote gezinnen, er was waarlijk een babyontploffing geweest in de luwte na de “storm.” Maar er waren ook veel lege plekken en mensen die werden gemeden, achter de hand noemde men die: DE ROOIE.

Op de school nog veel nonnen, met kappen op het hoofd die soms zo vies roken dat de kinderen vanzelf wel luisterden, want je wilde niet op het matje geroepen worden door een non, dan was de afstand zo klein, dan moest je wel zwijgen om je adem te sparen en zo lang, erg lang, met je adem toe kon.

De kinderen van groot tot klein liepen samen of alleen naar school, slecht eenmaal ging je moeder mee, ook lopend en daarna deed je het je hele leven alleen. De meeste moeders gingen zwabberen en luisteren naar de arbeidsvitaminen, ja, die tijd was het.

Zilvertje. Deel 1 Na onze oorlog. Foto Badhuis in Krommenie.

 

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Brand in het Westelijk Havengebied in Amsterdam.

Het is de laatste tijd schering en inslag, brand bij ons in de haven. Het NL-alert ging af, ramen en deuren moesten dicht. Enorme zwarte rookwolken waren boven Amsterdam en de Zaanstreek te zien, zelf een boer in de Beemster maakte een foto van de brand op zijn weiland.

AT5 was snel ter plaatsen met live beelden en je zag paniek, knallen en veel rook. Verkeer werd stilgelegd en het pond mocht niet meer varen, bij de NS die in de buurt van de haven rijdt zag je al snel verstoringen. Vanaf het water en het land werd geblust. De beelden van dichtbij waren heftig, pikzwarte rook en veel vuur, overal brandweer. Maar als je het al vanaf de Hema in Zaandam kunt zien, moet het ook wel heftig zijn. De foto’s zijn gemaakt toen de brand net uitbrak, de rook heeft zich later over een groot deel van Noord Holland verspreid, een grote zwarte deken.

Als je al die chemie vanuit de trein bekijkt die daar is gevestigd, zijn we volgens mij weer aan een ramp ontsnapt. De brandweer deed metingen.

Duizenden mensen gaan per dag per trein en per auto langs deze plek, enorm veel mensen wonen rond de haven. Hoe lang gaat het nog goed?

Mijn dochter Annemieke zag vanuit Zaandam de enorme rookontwikkeling en het scheen enorm te stinken.

Voor zover schijnen er geen gewonde en dode te zijn, een wonder.

Zilvertje. Foto’s van Annemieke en een gevonden op de site van het NHD

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties