Het ziekenhuis. Deel 9 Voorbereidingen van het feestje.

TafelAlicanteStoelProG

Op het bureau waren heel wat mensen aan het werk om de moorden op te lossen en langzaam viel een puzzelstukje op zijn plaats. Het lijk op de vuilstort was dus  Nora Vera en de al eerder vermoorde man in haar flat, bleek een prominent lid te zijn van een organisatie die aardbewoners op de planeet Mars mogelijk wilde maken zich daar te vestigen. Onderzoek had uitgewezen dat de vette vlekken op de bank bij Nora Vera thuis, van hem waren, zijn onderbroek was doordrenkt van deze vette stof. Op het lichaam en kleding van Nora Vera was dit niet aangetroffen. De man moet dus al eerder bij haar thuis zijn geweest, want de vlekken waren oud, zeker van maanden geleden. Als Nora Vera hem had vermoord, wat zeker tot de mogelijkheden behoorde omdat ze die nacht niet continu in het ziekenhuis was geweest, waarom was ze dan zelf vermoord?

Spoor piekerde en piekerde en hij wist ook wel dat alleen na uitgebreid speurwerk de waarheid boven water zou komen, maar hij wilde het zo graag eerder begrijpen om mogelijk komende moorden te voorkomen. De oplossing lag volgens hem in het ziekenhuis, daar gebeurde vreemde dingen, was Nora Vera onder druk gezet? Wist ze te veel? Wat deden de mensen van de NASA in het ziekenhuis en wat te denken van die vreemde man vermoord in Nora Vera haar flat, met vetvlekken in de onderbroek?

Janet, regelde toestemming om onderzoek te doen bij de NASA en de Marsorganisatie, maar dat viel niet mee, ze werd steeds teruggefloten, iemand blokte al die onderzoeken en ondertussen ging het gewone leven door. Spoor zijn vrouw werd 50 jaar en de voorbereidingen waren in volle gang. In de schuur naast hun huis werd het feest gegeven en om de kosten te drukken werden de glazen geleend uit de kantine van het bureau, de stoelen en de tafels en het grote projectiescherm, ja, ze waren heel wat van plan, niet dat Spoor nou zijn hoofd bij het feest had, maar het waren vooral de vriendinnen van mevrouw Spoor, ja, die hielden wel van een feestje en wisten het altijd met weinig geld, erg gezellig te maken.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5 

Deel 6

Deel 7

Deel 8

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Het ziekenhuis. Deel 8 De stortplaats.

Afvalberg-We-beat-the-mountain-PieterBas-Automatisering

Bij de vuilstort in het havengebied hadden werknemers een lichaam gezien en Spoor zag al aan het cirkelen van vogels waar hij moest zijn. De goed in oliepakken geklede mannen stonden er verslagen bij, eerst was er het ongeloof de schrik en dan het besef dat het ging om een vrouw in het afval. Half ontkleed, vuil, verwond. Het gebied werd afgezet en de mannen werden ondervraagd. Spoor wist bijna zeker dat het Nora Vera was. Als een postzegelverzamelaar die behoedzaam zijn collectie inspecteert, liep Spoor de omgeving af, dacht, keek, voelde, liet dingen veilig stellen en na uren verliet hij het gebied en werd op de hoogte gehouden door zijn collegae.

De werkmannen waren ondervraagd en alles was genoteerd, maar Spoor ging toch naar hun kantine en daar zaten de mannen verslagen met elkaar te praten. “Die voeten, die voeten zonder schoenen, ik was de van de wagen afgevallen troep aan het opruimen en mijn schep werd zo zwaar en toen keek ik eens goed en Jezus, gelakte blauwe nagels, tien tenen, met benen er aan, ohhhhhhhhhhhh, man ik was zo bang!” De man sloeg zijn grote handen voor zijn ogen en leunde met zijn ellebogen op de kantinetafel en was even helemaal weg in zijn gruwelijke moment. De mannen naast hem pakten hem vast en hielden hem stijf tegen zich aan. Spoor zag hoe de man schokschouderde en probeerde zijn huilen in te houden.

Hun baas, was een wijs mens, hij stelde voor allemaal een douche te nemen en op kosten van de zaak een hap te gaan eten met de hele ploeg………. Dan hadden ze nog wat steun aan elkaar en konden ze het wegspoelen met veel bier. Van werken kwam nou toch ook niks meer.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

 

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Het ziekenhuis. Deel 7 NASA.

nasa-logo-meatball

 

Spoor werd thuis in de watten gelegd, zijn vrouw had die vermoeide aders op zijn voorhoofd bij zijn slapen zien kloppen en ze werden met de dag groter, als rivieren die na de winter het smeltwater moesten verwerken en aanzwollen. Dan was het oppassen geblazen, dan was hij aan het einde van zijn energie. Hij lag in een heerlijk schoon bed en de ramen stonden flink open, in de keuken bakte zijn vrouw vers brood en op het keukenblad lagen allemaal heerlijke perssinaasappeltjes, doormidden gesneden, wachtend op het punthoedje van de pers. Spoor droomde, dat zag je aan zijn woeste omdraaien en de drukte achter zijn oogleden, zijn grijpen in de lucht.

Op het bureau werden beelden bekeken uit de camera’s van het ziekenhuis, ze hadden ze opgevraagd, maar niet gekregen, er was een miscommunicatie met de opnameapparatuur volgens de woordvoerder van de beveiliging van het ziekenhuis, maar Spoor was slim geweest en had de beelden nog voor de vraag voor het bekijken, in beslag laten nemen en wist dit te doen met de hulp van een beveiliger die ooit stage had gelopen bij de politie. Spoor wist dat ze beide hierdoor in de problemen konden komen, maar hij had geen keus gehad vond hij, nood breekt wet.

“Je moet de baas bellen, dit is echt ongelofelijk!” Riep een meer dan verbaasde jonge agent uit. “Nu, bel hem nu!” En zo werd Spoor toch uit zijn broodnodige slaap gehaald. Na een nat lapje over zijn gezicht en edele delen, schoot hij schoon ondergoed aan en poetste zijn tanden in de auto en voor hij het wist zat hij zich te verbazen bij de beelden van de ziekenhuiscamera’s.

Nora Vera had in  de nacht van de moord wel het ziekenhuis verlaten en dadelijk werd een agent naar haar kamer in het ziekhuis gestuurd om haar beddengoed en kleding in beslag te nemen, Nora  Vera zelf was al een poosje verdwenen, in elk geval, ze nam geen telefoon op en was nergens te vinden.

Ook waren er beelden van duur uitziende mannen in net zulke dure pakken, je zag het aan de snit van hun jas en broek, de stof en de polsen met mega dure horloges. Spoor vroeg zich af of hij gezichten herkende, het lag op het puntje van zijn tong, maar de jonge ambitieuze agent die hem had laten wakker maken, gilde het bijna uit van herkenning. “Baas Spoor, dat zijn mensen van de NASA!”

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Geplaatst in Uncategorized | 11 reacties

Het ziekenhuis, deel 6 Toon.

IMG_0548

De nacht na  de inval in het plaatselijke ziekenhuis sliep bijna niemand van de politie. Als ze al het geluk hadden in hun bed te liggen, dan was het moeilijk de gebeurtenissen van de dag, de beelden, de ingevingen, stop te zetten. Was er het onthutsende verhaal van Renate Bakel, die bij de familie van de verongelijkte jongen voorzichtig kwam informeren hoe ze er achter gekomen waren dan zijn organen gestolen waren.

Toon, de vader van de jongen zat te schokschouderen van het ingehouden huilen, met zijn stoere knuisten bonkte hij aan de onderhand van zijn zelfgemaakte houten tafel, hij gaf al zijn woorden een lading mee, de lading van gemis, boosheid en van rouw, waar hij aan moest beginnen, maar eerst was er die boosheid die een uitweg zocht.

“Renate, mag ik Renate zeggen?” Renate knikte. “Renate, je moet weten, kleine Toon, mijn zoon, was donor en toen we begrepen dat ze niks meer voor hem konden doen hebben we het gemeld bij de dienstdoende arts, kleine Toon was een sociaal bewogen jongen en een half jaar geleden had hij ook een schrijven thuis gekregen met wel of niet donor te zijn, hij dacht dat hij het al was, ooit op zijn school een paspoort daar over ingevuld, en die beste kerel droeg dat altijd in zijn portefeuille, wisten we nooit, tot die dag met die brief. We hebben echt uren met het gezin gepraat en verdomd, hij wist ons allemaal over te halen en het gaf ons die avond een enorm goed gevoel. Het was dan ook voor ons belangrijk die wens van hem te laten uitkomen en wat een geschenk voor iemand die in hoge nood iets van hem kon krijgen, iets van onze zoon zou ook voort blijven leven, het gaf ons ondanks al het verdriet een sprankje hoop.”

Renate hield haar adem in en luisterde vol emotie, die ze probeerde te verbergen, naar de dappere vader.

“Maar Renate, toen we weer bij hem mochten, was hij van alle lijnen af en ook van de beademing en dat vonden we vreemd, we hadden graag warm afscheid van hem genomen en we dachten dat we toestemming hadden moeten geven en we vroegen aan de arts, of ze soms al zijn organen hadden uitgenomen, maar die arts vertelde ons, dat het allemaal zo snel was gegaan, hij was niet meer te redden geweest en zijn organen waren niet meer gezond genoeg voor een andere patiënt. “Kijk, wij, Renate we zijn gewone mensen, hebben geen medische kennis en geloven een arts op zijn of haar woord en we hebben nog uren bij kleine Toon gezeten, tot hij werd opgehaald.”

De volgende dag is mijn vrouw naar Horizon gegaan, de plaatselijke begrafenisondernemer, ze wilde zelf haar jongen wassen en kleden en mooi in de kist leggen, een van de weinige dingen die ze nog voor hem kon doen en die ochtend zag ze tot haar schrik dat hij van boven tot beneden gehecht was, slordig gehecht en ons hadden ze verteld dat ze hem niet open gemaakt hadden, hij was als het waren onder hun handen gestorven, voor ze iets hadden kunnen doen, dat hadden ze ons verteld en zo is het balletje gaan rollen, we hebben aangifte gedaan van verdachte omstandigheden tijdens of na overlijden en uw mensen hebben het overgenomen en geconstateerd dat ze hem hebben beroofd, en dat nog wel terwijl hij het gewoon had willen geven….” Toon barstte nu in snikken uit en zijn grote vuisten hingen als verlamde vogels in zijn schoot.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Geoffrey Gurrumul Yunupingu overleden

Gurrumul_Yunupingu_@_Fremantle_Park_(17_4_2011)_(5648205981)

Helaas is hij gister overleden, 46 jaar een oprechte stem. Rust zacht.

Luister!

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Geachte gemeente Zaanstad,

1maartkrommeniezomaar9sv (2)

Als bewoner van Krommenie maak ik me zorgen om de verkeersoverlast/veiligheid op het Vlietsend en het verlengde van die straat. Auto’s/brommers rijden er structureel te hard en de vrachtwagens die er rijden worden met de dag groter.

Door de enorme opmars van Internet wordt er veel thuis on line besteld en thuisgebracht, de wagens zie je met de dag groeien en meerdere malen per dag rijden die auto’s af en aan, parkeren op de gekste plaatsen.

Door de brand ooit op de Heiligeweg in het winkelgebied, zijn vanuit die brede straat veel winkels en enkele nieuwe in de smalle Zuiderhoofdstraat gekomen, dan heb ik het o.a. over Blokker, Hema, Kruidvat en Zeeman. Wagens die veel bevoorraden en hard rijden en heel groot zijn. Groter dan mijn  huisje.

Niet alleen de verkeersveiligheid is in het geding, ook het woongenot is enorm afgenomen, ik vertel u geen geheim dat sinds u het waterpeil hebt verlaagd, de funderingen in de straat heel slecht zijn, na elke wilde en hard rijdende auto voel ik mijn huisje trillen en vrees ik nog meer schade aan de fundering.

Als de al wat oudere inwoners van Krommenie vind ik het fietsen in deze straat heel moeilijk, door de harde rijders, door de grote auto’s en alle obstakels, vaak wordt er gebouwd en verbouwd in de straat, vaak is het en laden en lossen en te hard rijdend verkeer en winkelend publiek, een onveilige heksenketel.

Handhaving is er niet, behalve op parkeren. Voor de mens die blind is of gehandicapt moet deze weg helemaal een drama zijn.

De uitstoot van fijnstof is ook enorm toegenomen, dit merk ik niet alleen aan mijn gezondheid, maar ook aan de ramen, als ik ze lap is het water zwart en stinkt. Een raam open aan de straatkant is niet te doen.

Eerder had ik al een heel verhaal op uw site, maar bij de voltooiing was mijn hele verhaal verdwenen en kon ik opnieuw beginnen, dus hoeveel mensen zullen hun klacht doorzetten? Over deze specifieke  klacht, ik neem aan dat u ze weinig krijgt, de meeste mensen in de straat zijn belanghebbende, winkeliers. Weinig mensen wonen ook nog maar hier, zijn bijna allemaal winkel geworden en passanten.

Wat ik zelf al heb gedaan:

De winkels gebeld en aangeschreven met het verzoek zachter te rijden, of hun waar op een kar te vervoeren en zo naar de winkels te brengen, wagen in het begin van de straat parkeren ( een groot bedrijf doet dit al )

Om handhaving  snelheid gevraagd bij de politie ( ik voelde me niet serieus genomen, het had geen prioriteit vertelde men mij )

Een wethouder een mail gestuurd ( niets van vernomen )

Elke keer het probleem aangekaart in de enquêtes waar ik aan mee doe binnen de gemeente.

In mijn eerdere verhaal had ik het gevoel dat ik beter had aangegeven waar de schoen wringt, maar helaas dat is nu weg, kort en goed, ik vraag om:

Handhaving snelheid, is nu dertig, zou naar stapvoets moeten gaan in mijn ogen.

Verbannen van grote auto’s in het straatje, lading per kar brengen.

Dit alles ter verbetering van het woongenot, het sparen van de funderingen en de veiligheid van de wandelende en fietsende burger en de gezondheid van de bewoners met betrekking tot de fijnstof.

Dank voor uw tijd en aandacht, mocht deze tweede klacht niet zo duidelijk zijn, ik wil de klacht graag toelichten.

 

Met vriendelijke groet,

Trudy Den Herder.

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Het ziekenhuis deel 5 Organenroof.

menselijke-lichaamsdelen-hersenen-long-hart-lever-darmen-43552485

 

Spoor zat gebogen over een aangifte van een gestolen hart, nieren en longen en hij begreep er in eerste instantie geen snars van, in dit kleine plaatsje was er dan wel een Hema, maar dat was de laatste jaren niet ongewoon, ook kleine plaatsjes kregen een Hema, al moesten ze de rookworsten en  het gebak ontberen, want zo groot was het hier nou ook weer niet, wat maar wil zeggen, geen wereldstad en nu dit, gestolen organen!

Met zijn vermoeide hand, wreef hij over zijn voorhoofd en probeerde de zaak te doorgronden, wat hem opviel was dat het leeggeroofde lichaam op de zelfde avond het ziekenhuis was binnengebracht na een ongeval, als de dag dat het vermoorde lichaam op de flat werd gevonden bij Nora Vera, was er een verband?

De taken werden verdeeld,  Renate Bakel werd naar de ouders van de jonge man gestuurd die leeggeroofd was. Renate was de collega met de meeste compassie, ze wist altijd heel goed te laveren tussen het informatie inwinnen en mensen toch een troost te bieden, waardigheid te tonen, ze was een warme deken van hoffelijkheid, liefde en mensvriendelijkheid.

Met een heel team werd die ochtend van de aangifte een inval nauwkeurig gepland, een inval in het ziekenhuis, niet makkelijk, want er mocht geen informatie weggesluisd worden tijdens de inval en Nora Vera moest gevonden worden voor ze ook maar enig vermoeden had van de inval. Een groot schema werd opgezet, de tijden, de bewaking, wie wat deed en van alle in- en uitgangen de secure locatie, de doelen, de namen van de personen die ze zochten, de plaatsen waar informatie kon liggen, een hele klus en met veel informatie gekregen van informanten die hopelijk te vertrouwen waren, werd de inval gepland om 15.00 uur, waarbij aangetekend moet worden, dat de eerste agenten al een uur eerder vertrokken om al ongemerkt en in burgerkleding de in- en uitgangen te bewaken.

Renate vertrok dadelijk na het bespreken en uitwerken van het schema naar de ouders van de jongeman die leeggeroofd was, met als belangrijkste vraag: Hoe waren de ouders er achter gekomen dat de jongen zijn organen was kwijtgeraakt?

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 11 reacties

Het ziekenhuis deel 4 Corinne Cobson.

2

Het zat Spoor niet mee, hij had gedacht zo even bij die dame,  Nora Vera binnen te lopen en dat hij al zijn prangende vragen kon stellen, maar dat viel zwaar tegen. Aan de informatiebalie, dacht hij een aardig iemand getroffen te hebben, maar zodra hij naar Nora Vera vroeg, sloot ze zich als een oester, haar gezicht werd gespannen en er kwam weinig geluid uit. ” Mevrouw,” begon Spoor weer, “het is erg belangrijk, ik MOET haar spreken! ” De dame deed alsof er telefoon binnenkwam en verschool zich in dat gesprek en mompelde nog iets naar Spoor in de zin van, u moet een afspraak met mevrouw Vera maken.

Terwijl de vragen in zijn hoofd kookten, reed hij naar huis, even een douche, wat eten, wat schone kleding en een knuffel halen bij mevrouw Spoor, zijn hele lichaam hunkerde naar huiselijkheid. Voor zijn huis was geen parkeerplaats meer, hij stuurde zijn auto net om de hoek en zocht met een hand in zijn broekzak naar de sleutels en met zijn andere hand belde hij Janet, zijn baas, dat hij even op huis aan ging. Goed zo, had Janet gezegd, ze had personeel dat bijna niet te sturen was en zeker niet op privégebied, maar dit zag ze graag, tijd voor thuis, een knus gezin en goede relaties hield haar eenheid op de been. Het werk dat ze deden was zwaar, doodeng en maakte ziek.

Spoor schrok toen hij de deur opendeed, het vrouwengegiechel vloog als een dikke duif recht op zijn gezicht af…… Om de keukentafel zaten slonzige Corry, harige Hertha en Boni bonenstaak, de hartsvriendinnen van zijn vrouw, dat was nou jammer, hij had graag zijn vrouw even voor zich alleen gehad, maar het was een goed teken, als hij geen tijd had voor zijn gezin, waren deze dames er, door dik en dun vriendinnen, die hij ondanks door hem zelf gegeven namen, erg mocht, het waren toffe wijven.

Onder de douche stond hij te denken en te denken, die bank zat hem dwars, die bank bij Nora Vera, een op het oog smetteloze, mooie bank van het merk Corinne Cobson, maar met een speciale kijker zag je er vetvlekken op en die waren geanalyseerd als vet uit een zetpil, nu was het de vraag, gebruikte Nora Vera zetpillen? Het slachtoffer in elk geval wel, in zijn kleding waren sporen gevonden van zetpillen, zijn onderbroek had er bijna van geglommen, kijk, en dat was heel verdacht. Ja, want de vetplekken op haar peperdure bankje waren niet zo vers, kende Nora Vera toch de vermoorde man?

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

 

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Het ziekenhuis, deel 3 zetpillen.

zetpil-baby-paracetamol-pijn-pil-koorts-tandjes-tanden-ziek-verkouden-verkoudheid_750xn

 

Het kantoor van Spoor rook naar een nacht lang doorwerken, de geur van te lang gedragen kleding, oude koffie, zweet en vastplakkende onderbroeken, niemand had het door. Janet kwam met een voorlopige rapport, opende de deur, maar ging niet naar binnen… “”Komen jullie allemaal even bij mij, ik maak koffie en laat broodjes komen, dan spreken we het sectierapport door!” Ze kon het niet over haar hart verkrijgen iets over de geur te zeggen, iedereen werkte hard, sommige zagen weken weinig familie en een bed, ze bestelde in de kantine broodjes, koffie en chocola, daar was iedereen dol op, het gaf wat energie en een goed gevoel.

Na de bespreking werden de taken verdeeld, de ramen stonden bij Janet op het kantoor wijd open, een ieder ging zijn weg. De flat waar het slachtoffer was gevonden werd nogmaals onderzocht, maar nu zou het met een stofkam gebeuren. De vrouw van wie de flat was, werd nogmaals ondervraagd en haar achtergrond werd nageplozen, onderzoek naar het eventuele moordwapen en de zoektocht naar de achtergrond van het slachtoffer.

Ondertussen had ze ondanks haar weinige slaap, weer een nachtdienst gedraaid, ze had een kamertje in het ziekenhuis gekregen en ondanks dat het kil en onpersoonlijk was, kon alles doorgaan, eten uit het restaurant, haar was werd gedaan en baden en douchen in haar eigen badkamertje in het ziekenhuis. Dadelijk na haar dienst kroop ze in bed, ze was bekkaf.

In het ziekenhuis meldde Spoor zich aan de balie, hij wilde nogmaals met haar spreken…. met de vrouw met een vermoorde man in haar flatje, Nora Vera. Een belangrijk spoor wilde hij met haar bespreken, de vette sporen van zetpillen op haar witte bankje in de woonkamer…..

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Geplaatst in Uncategorized | 21 reacties

Het ziekenhuis. Deel 2 Een slak met een caravan op de rug.

503d392c-ff73-11e3-87b5-9a33b0592ae2

Ze zag vanuit haar stoel, moeders die kinderen naar school brachten, vuilniswagens, die af en aan reden, ze zag de winkels open gaan en een hond die vreselijk trok aan de riem van zijn baas, de baas was een verlepte vijftiger, die de hond uitliet met een morsige joggingbroek aan, ze dacht: depressief, verslaafd, verlaten en gematigd crimineel………

Het duurde drie thee en wat Verkade koekjes voor Spoor zich weer liet zien en zijn vragen klonken als geweerschoten in de mist van haar vermoeidheid. Met wie ze woonde? Nou, niemand had ze bijna in slaap geantwoord, met wie ze een relatie had? Spoor zijn salvo hield niet op. Ze mocht even binnen kijken van Spoor of ze iets miste, maar daarna moest ze weg, zou nog wel een weekje duren en daarna zou er wel goed schoongemaakt moeten worden raadde hij haar aan.

Haar eerst stap binnen liet haar bijna overgeven, de geur was niet te harden, anders dan in het ziekenhuis, als de hel was losgebarsten, daar hoorde nare geuren, maar niet hier. Alles was overhoop gehaald en een man in een net pak, lag half over haar witte bank, haar schapenvacht en witte bank waren besmeurd met bloed. Spoor moest haar ondersteunen, ze viel bijna flauw.

Ondertussen werden bij het buurtonderzoek rake dingen gezegd, de onderbuurvrouw kende die vrouw boven haar wel, ja, vaag, ja, woonde al zo lang ze het zich kon heugen alleen, maar er gingen wel verhalen rond, ze zou wel eens gezegd hebben dat haar man een slechte minnaar was, hij had de passie van een slak die met een caravan de berg op moest……

De dame van de recherche, Renate Bakel vroeg of dit nu negatief of positief bedoeld was en daar had de onderbuurvrouw nooit over nagedacht, eigenlijk had ze aangenomen dat die man een labbekak was geweest, maar het kon natuurlijk net zo goed andersom geweest zijn, want wat een kracht had die slak toch nodig en wat een doorzettingsvermogen om die caravan op de berg te krijgen, ja, als je het zo bekeek!

Zilvertje.

Deel 1

Geplaatst in Uncategorized | 16 reacties