Na onze oorlog.

product-major-wear-grijze-tartan-platte-pet-80266974

Na onze oorlog. Deel 4

Zijn vader droeg een pet, een grote pet, bijna zijn hele hoofd verdween in die pet en als het hoofd in die pet zat, was iedereen thuis op zijn hoede, moeder deed zenuwachtig klusjes, de oudste kinderen gingen de deur uit en de allerkleinste maakten zich nog kleiner en waren zo stil als een muis.

Er waren ook momenten dan was de man onder de pet thuis, maar had hij hem niet op, dan hing zijn pet aan de haak in de keuken en dan sliep hij als een varkentje in de stal, dan hoorde je hem snurken, dan stonk hij als een gierput en dan zat moeder met betraande ogen pannenlappen te haken, daar werd ze rustig van.

Dat wisten de kinderen omdat ze de ruzie had gehoord dat het geld op was, omdat hij het weekloon had verzopen bij Kale Karel om de hoek. Dan was hij eerst met veel bravoure thuisgekomen, maar zakte nog voor de woonkamer in een en dan sleepte moeder hem de bedstede in.

Als dan de ergste schrik over was, deden ze om beurten de “”heldentocht,””  na, het thuiskomen van vader, met zijn pet op, met zijn lallen en het gesleep aan het been, door de moeder en dan lachten ze zich een bult, het was een welkome ontlading.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Na onze oorlog.

6b42ebbca789ef1d846979b7756187fc

Na onze oorlog deel 3

Zijn juf had die avond alle schilderwerken opgehangen, mijnheer pastoor zou komen kijken, er moest weer geld op tafel komen. Om hem gunstig te stemmen was er koffie en thee en werd het extra mooi gemaakt met alles wat de kinderen hadden geknutseld. Juf had thuis zandkoekjes gebakken en die lagen uitnodigend te wachten op een mooi bloemetjes schoteltje.

De pastoor had weinig oog voor al het mooie fröbelwerk en bleef maar met zijn hand naar de koekjes gaan en na vier kopjes koffie met overdadig suiker en melk stond hij op en besloot minder geld over te maken dan de afgelopen maanden. Met zijn zeurderige nasale stem knerpte hij dat er wel meer bezuinigd kon worden, schilderwerk op twee zijde van het papier en minder koffie en koek.

Hij baande zich naar de w.c. en juf barstte haast uit haar voegen om zijn gierige houding. Wel alle koekjes opeten en vier bakjes koffie nemen er was te kort voor haar geweest en niet een koekje had ze geproefd. Wat was ze dom geweest, ze had hem niks moeten gunnen!

Vanuit de w.c. klonk een gekerm en geroep :” Juffrouw Tingeling, juffrouw Tingeling, het wc-papier is op! ”

Mooi zo, dacht juffrouw Tingeling, laat de stront maar goed aan je billen tot koek kleven nare man, dat is je straf!

Terwijl ze naar de wc liep, zette ze een bezorgde stem op en zei dat ze helaas geen geld meer hadden voor wc-papier, ze had pastoor niet voor niets ontboden.

Geërgerd schudde hij zijn billen schoon en haalde de broek op en ging getergd en zonder groet terug naar zijn pastorie.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Na onze oorlog.

blok

Deel 2

De schoolgang was koel, hoge ramen, dikke deuren en gele tegels. Er hing een aparte geur, later, veel later, wist hij pas dat dit de geur van kinderurine was. Het was heet, bloedheet, de hele klas moest in de gang zitten omdat het daar koel was, gewoon met je billen op de grond. Juf had een emmer water gevuld en elk kind mocht even drinken aan de pollepel die ze in het water vulde. Hij vond het heerlijk, maar het meisje naast hem, keek geschrokken in de emmer, keek naar de pollepel en sloeg over. Zijn eigen juf vond hij heel erg lief, ze was nooit boos en zat vol gezellige ideeën, hij had geluk, want de juf van de andere klas, was bits en partijdig.

Op de speelplaats had hij stelten gezien zonder kind er aan vast. De stelten waren altijd bezet, nooit had hij de kans gehad op de stelten te lopen en nu lagen ze voor het grijpen……. hij holde naar de stelten en nog maar met een been op het houtje stond daar juffrouw Bits. “Afstappen, die zijn niet van jou!” Haar stem sneed door zijn ziel, hij voelde alle ogen op hem gericht.

Wat ze daarna had geroepen deed nog wel het meeste pijn. Een ander kind had ze even weggezet, volgens haar, om later verder te gaan en hij had ze afgepakt. Hij kon met zijn kromme benen niet hard lopen, dus hij zou nooit als eerste bij de stelten kunnen zijn en wat moest hij met stelten, het zou hem nooit lukken!

Kromme benen! Die woorden gingen niet uit zijn hoofd. Zijn moeder had het altijd over zijn schooltje met de barmhartige zusters. Hij vond het allemaal leugens. Waarom mag je niet even op de stelten als een ander ze weglegt ? Waarom zouden snelle kinderen de hele wereld hebben? Wat was er mis met zijn benen?

Hij zetten zijn penseel op het grote witte papier en vergat de hele boze buitenwereld, in een oud overhemd van zijn vader dat hij omgekeerd droeg, kon hij naar hartenlust zijn gevoelens kwijt op het vel.

Zilvertje. Foto van Internet, de kleuterschool in Krommenie jaren 60

Deel 1

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Na onze oorlog…..

download

Een vertelling door de ogen van een kereltje, over de jaren 50 en 60 volledig uit de duim gezogen, maar met een moraal.

Vijf tegels vooruit en de juf wordt niet boos, drie tegels naar achter en broertje huilt niet de hele dag, niet de lijntjes raken, anders dalen klappen op je hoofd. Haal op die wekker, snot is lekker! Of net als vader deed als moeder niet keek, een kruisje maken bij je neus, met snot en het dan langs je vinger weg likken, zoet en stout, maar alles wat vader voordeed was gek en mocht?

Auto’s reden nog spaarzaam door de straten, de dokter had er eentje en een dikke rijke man uit het grote huis. Het dorp was pas schoongewassen van ingevallen huisjes en de oorlog van 1940, 1945 werd minder besproken, de meeste verraders waren opgeruimd en als je naar de kerk ging zag je veel gezinnen, grote gezinnen, er was waarlijk een babyontploffing geweest in de luwte na de “storm.” Maar er waren ook veel lege plekken en mensen die werden gemeden, achter de hand noemde men die: DE ROOIE.

Op de school nog veel nonnen, met kappen op het hoofd die soms zo vies roken dat de kinderen vanzelf wel luisterden, want je wilde niet op het matje geroepen worden door een non, dan was de afstand zo klein, dan moest je wel zwijgen om je adem te sparen en zo lang, erg lang, met je adem toe kon.

De kinderen van groot tot klein liepen samen of alleen naar school, slecht eenmaal ging je moeder mee, ook lopend en daarna deed je het je hele leven alleen. De meeste moeders gingen zwabberen en luisteren naar de arbeidsvitaminen, ja, die tijd was het.

Zilvertje. Deel 1 Na onze oorlog. Foto Badhuis in Krommenie.

 

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Brand in het Westelijk Havengebied in Amsterdam.

Het is de laatste tijd schering en inslag, brand bij ons in de haven. Het NL-alert ging af, ramen en deuren moesten dicht. Enorme zwarte rookwolken waren boven Amsterdam en de Zaanstreek te zien, zelf een boer in de Beemster maakte een foto van de brand op zijn weiland.

AT5 was snel ter plaatsen met live beelden en je zag paniek, knallen en veel rook. Verkeer werd stilgelegd en het pond mocht niet meer varen, bij de NS die in de buurt van de haven rijdt zag je al snel verstoringen. Vanaf het water en het land werd geblust. De beelden van dichtbij waren heftig, pikzwarte rook en veel vuur, overal brandweer. Maar als je het al vanaf de Hema in Zaandam kunt zien, moet het ook wel heftig zijn. De foto’s zijn gemaakt toen de brand net uitbrak, de rook heeft zich later over een groot deel van Noord Holland verspreid, een grote zwarte deken.

Als je al die chemie vanuit de trein bekijkt die daar is gevestigd, zijn we volgens mij weer aan een ramp ontsnapt. De brandweer deed metingen.

Duizenden mensen gaan per dag per trein en per auto langs deze plek, enorm veel mensen wonen rond de haven. Hoe lang gaat het nog goed?

Mijn dochter Annemieke zag vanuit Zaandam de enorme rookontwikkeling en het scheen enorm te stinken.

Voor zover schijnen er geen gewonde en dode te zijn, een wonder.

Zilvertje. Foto’s van Annemieke en een gevonden op de site van het NHD

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Het vergeten leven…..

1maartkrommeniezomaar9sv (2)

 

Wandel door de mist in je hoofd

Klop aan bij bekende gebouwen

En als je niet binnen mag

Dan komt het door de nevel

 

Klamp je vast aan oude bekende

Ze vertellen je keer op keer

Hoe het was op je levensmeer.

 

En zing, zing op je wandeling

Want louter dat laat je weer leven

 En zal je weer flarden teruggeven.

 

Zilvertje. Foto: van Zilver naast het oude NS station in Krommenie.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Haal het suiker uit je leven, anders haalt het suiker het leven uit jou.

Als je denkt: ik ben zo moe, ik heb overal last van en er is zo een twee drie geen oorzaak, denk dan eens aan suiker!  Suiker het klinkt zo zoet, maar het maakt je leven tot een hel.

Zoet en zout maken dingen langer houdbaar, behalve jou. Het lijkt dus logisch dat we het gebruiken en zeker de fabrikanten die steeds mee in onze keuken zijn beland. Als iets zoet of zout is, dan hoef je ook minder verfijnt te koken of te produceren, fijne smaken zijn dan niet nodig en kruiden laat men achterwegen. Dus een fabrikant stopt het suiker graag in het voedsel, het bespaart kosten en de klant eet en drinkt  er meer van, kassa!

Mannen en vrouwen die last hebben van dikke buiken of helemaal dik zijn, zijn vaak het slachtoffer van suiker. Ze zijn dol op eten, of kunnen niet stoppen omdat altijd die smaak van suiker lokt. Het lichaam haat suiker, want het maakt de balans in de war en wil het zo snel mogelijk wegwerken zodat de balans weer hersteld is, maar zoveel suiker is het lichaam niet gewend, de mens is nog niet aangepast aan overvloed en de nieuwe vorm van eten en het minder bewegen, vroeger moest je achter je voedsel aanjagen of je lag op je knieën het zaadje uit de grond te kijken.

Het lichaam, stopt snel het suiker daar waar je het liever niet hebt, maar je lichaam is misleid door al die overvloed. De suiker wordt je dikke kont, je dikke buik en als je niet uitkijkt, je nieuwe dikke ik.

Er is altijd een weg te terug. Wees kritisch, koop niks meer met suiker, lees de verpakkingen, je zult schrikken, wat een rotzooi voegt men toe aan je eten en het is niet nodig, liever nog, maak je sausjes en kruidenmixen zelf, veel goedkoper en lekkerder, koop niks kant en klaar.

En voeg zelf geen suiker toe. Of je nu koffie of thee drinkt, het moet even wennen, maar al snel wil je niet anders meer. Koop het niet meer. De juiste smaken komen weer naar boven, je geniet dubbel.

Kook vers en met kruiden, drink geen frisdrank, maak het zelf. Voor mijn sinaasappelsap heb ik zelf na veel geknoei, eindelijk de fijnste pers gevonden op op de hand na dan, want dat is gratis. Kijk wel even op internet waar je hem het goedkoopst kunt bestellen.

Als je enkele dagen zonder suiker leeft ga je je beter voelden, je darmen werken beter, je krijgt meer energie en het mooiste van al, je wordt dunner en dunner.

En de citruspers die ik elke dag gebruik is van Bosch, makkelijk in gebruik en zo afgewassen en het snoer is bij opruimen verstopt in de Bosch zelf.

Als je nog niet begonnen bent, start vandaag met je nieuwe leven, te beginnen bij, verwijder de suiker uit je huis en uit je lichaam en pers je eigen sapje.

Zilvertje.  ( wordt vervolgd )

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Vroeger……. jaren 50 en 60

20161022_155532

Waar blijft de tijd?

Op de foto hierboven, een van mijn vier kinderen, Annemieke 1981 en mijn moeder 1926 en in het midden ik zelf, 1958. Deze foto is van afgelopen oktober, we vierden dat mijn moeder 90 jaar werd.

Mijn moeder kwam van Edam en trouwde met mijn vader uit Heiloo en ze vonden een huisje in Krommenie. In die tijd werd je gewoon thuis geboren.

Heel lang wist ik alles nog secuur, maar ik merk dat ik dingen ga vergeten en dat merk ik vaak pas, bij het horen van een liedje van vroeger, dan komen dingen weer terug. Maandag vroeg ik mijn plaatje aan bij Logbankje en ook daar schoot me iets weer te binnen en ik schreef hem het volgende: Ik realiseer me eigenlijk steeds meer hoe de Beatles mijn jeugd hebben beïnvloed, of laat ik het zo zeggen, ik kan weer dingen terugzien als ik het hoor, dan zit ik weer op mijn knieën bij de radio het zie de huiskamer voor me en weet ineens weer dat ik liever met autootjes speelde en ook dat was ik vergeten. We hadden een zwarte hoge kolenkachel en als de kachel koud was mocht ik ook niet aan de raampjes komen, die waren van Mica, ik weer niet of je het zo schrijft, als het mica koud was, was het heel kwetsbaar en volgens mijn vader duur. We waren niet rijk.

Het was de tijd dat er schoonmaakmiddelen in een fles werden gestopt, eerst maakten onze moeders het zelf met soda en azijn, nu zat het in een fles, kanten klaar, dan zag je reclame op de tv dat ze een beetje op een doek deden en dan verdween het vuil.

Dat speelde ik na, met mijn natte schoenen ging ik in het kolenhok staan en liep dan naar de keuken en klom op het aanrecht en maakte daar allemaal vieze stappen en dan met een doekje in een veeg al dat vuil er af, wat werd ik daar gelukkig van… mijn moeder dus niet.

2571341

Hier woonde ik, ik hoop dat het de juiste foto is, ik woonde op Poplierenlaan 42 in Krommenie, naast Pietertje, mijn eerste liefde ( 3 jaar)

Tot zover,

Zilvertje.

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Plaatje aanvragen bij Logbankje.

 

Het is al weer heel wat jaren terug, dat ik van verschillende websites, overging op een weblog van weblogland.nl later Sanoma. Het was denk ik 2002 en dat waren jaren dan moest je echt op zoek naar kennis, hoe je bv een plaatje kon plaatsen en bij mij mislukte dat heel vaak. Ik had zeker 5 weblogs bij weblog.nl, mijn drang naar schrijven was zo groot, een weblog was was te kort. Ik had bv Terpentina, een Grapjesweblog en Superhot, ik had zomaarvantrudy en de andere namen schieten me niet zo snel te binnen. Na een poosje wist ik hoe ik foto’s kon plaatsen, muziek en filmpjes, het was een zoektocht geweest op internet, met codes lukte het op een dag en ik was zo blij.

Op zomaarvantrudy had ik al snel meer dan 5000 stukjes geschreven en erg veel foto’s van de Suikerhartjes die toen nog erg klein waren.

Weblogland groeide als kool en werd overgedaan aan Sanoma en je kon je weblog overlaten zetten, alles ging op zwart en het was wachten tot je weblog aan de beurt kwam. Die van mij zijn allemaal verloren gegaan en de foto’s mis ik nog het meest.

Gelukkig had ik inmiddels een weblog bij de Volkskrant en daar ging ik verder, maar ook dat ging ter zielen en nu zit ik al weer ruim tien jaar hier.

Uit de begintijd bij weblogland ken ik virtueel Logbankje, bleek hij ook nog uit het zelfde dorp te komen ooit, maar nu woont hij verder weg.

Op weblogland ( dacht ik ) begon hij samen met zijn zoon een Sinterklaasradioprogramma en dat was smullen en daarna was er de The Great Granny Onion Show elke week en nu hebben we alweer jaren de Logbankradio. Je mag dan op zijn weblog een plaatje aanvragen en op de vrijdagavond/nacht en nu ook op de zaterdag zendt hij uit, maar altijd is het terug te luisteren, je vraagt of je het wachtwoord mag weten en je hebt toegang tot de meest geweldige shows, puur genieten en waarom ik dit nu schrijf? Morgen ga ik het vertellen.

Logbankje

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Wandelwind.

 

 

De wandelwind.

Over zeeën en velden

over daken en grind

het zal een wonder zijn

maar ik hoop dat ik je terug vind

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties