De verstofdoekte huisvrouw, deel 7 een begin van rust in het hoofd.

badkamerimpressie

 

Op blote voeten liep ze over de zolder van de friettent en zocht een wasbak, een wc een douche, ze vond een bad en een wc, oude stijl en schoon, een handdoek lag klaar en een stukje zeep, lag op een blauw washandje, het leek wel vakantie. Aan een standaard een schone badjas… Ze besloot haar reistas te halen en hier te beginnen aan een nieuwe frisse dag.

Het had haar enorm goed gedaan, in het bad had ze genoten van de weldaad van het warme water, de knusheid van de badkamer, de warmte waar ze zich mee voelde omringt. Wat een contrast met de viezigheid beneden in de friettent, ze had daar geen verklaring voor, maar die kwam vanzelf in de middag bij het eten van een kommetje soep.

De man vertelde haar, dat hij zijn tentje vier jaar had verhuurd aan vreemde lui, hij had er nu spijt van, ze hadden beneden helemaal uitgewoond en laten vervuilen, de bovenverdieping had hij niet verhuurd godzijdank en die hoefde hij alleen maar schoon te maken. Hij was net een week of wat weer terug, had boven orde op zaken gesteld en was nu beneden bezig,  hij had zo hard gewerkt dat hij zich niet eens de tijd had gegund om zich knap te wassen, te scheren en te kleden.

Hij vroeg aan Jans wat haar plannen waren vandaag en hij hielp haar waar hij kon. Ze vertelde hem dat ze van haar baas contact op moest nemen met haar huisarts. Jans was niet ver van huis en de man bood haar aan, haar te brengen, haar weer mee terug te nemen en dan kon ze daarna beslissen wat ze wilde.

En ondertussen was de man van Jans op zoek naar eten in zijn eigen koelkast. Nu Jans er niet was, miste hij de zelfgemaakte soep, de Surinaamse kip en het zelf gebakken brood. De wasmand puilde nu al uit en ze was nog maar amper weg en voor het eerst in zijn leven dacht hij aan, hoe ze dat toch eigenlijk allemaal voor elkaar had gekregen dag in dag uit, ze had een drukke baan, vijf dagen in de week, ze hadden kinderen die niks deden in het huishouden en hij zelf was een grote klager en niksnut. Hij zakte op een stoel en begon heel hard te huilen. De kater lag hopeloos verhongerd aan zijn voeten en gaf het op om nog verder zijn aandacht te trekken voor eten, aan deze man had hij niks……

 

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

 

 

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Mijn mooie kralen..

20171226_151618

 

De wind was guur en uit de hemel viel een wit spreitje

Het bleef niet lang liggen was maar een kort tijdje

De zon was al zo fel rood opgekomen

Blies warmte op die bevroren bomen

Kale takken koude bast

Nog even dan worden we met de bloei van de magnolia verrast

Trekken de bomen groene kleedjes aan

Pakken wij de fiets om naar zee te gaan

 

Dan rijden wij op smalle wegen in een dunne lijn

Hoofd gebogen om zo snel als mogelijk  bij Nico te zijn

Hij haakt aan aan mijn ketting met mooie kralen

Die niemand uit elkaar mag halen

 

Zilvertje met de kralen, Blancie, Emilio, Nico en Annemieke.

Foto: Strand bij Egmond op tweede kerstdag, mijn kerstvakantie aan zee.

 

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

De conducteur.

cs

 

Rampentrein met aan boord

Een 90 kilo ongehoord

Een mud vunzigheid

En de bijna blote billen

Van een te kort gerokte meid.

 

De jongen met pokdalige huid

En vlasnor krijgt een prent

De conducteur bromt ongeduldig

Had je, je studentenpas

Maar mee moeten nemen

 

Hij gluurt ondertussen

Naar sexy meters  lange benen

Ze zit een coupé verder

Met haar stelten te wijd.

 

Ze heeft geen kaartje

De conducteur neemt de tijd……….

 

“Ohhhhhhhhhh, je was te laat wakker geworden

En vergat je tasje?”

Ze kwam  onder de prent uit

Door het tonen van haar legitimatiepasje

 

Hij snuift behendig haar slipjesgeur

Verdwijnt met een groet

En een beter humeur

 

Zilvertje. ( zo oneerlijk )

Geplaatst in Uncategorized | 17 reacties

De verstofdoekte huisvrouw, deel 6 En wie mis je dan? En wie mist jou.

20171006_133921

Deel 6

Jans werd wakker in de middag, ze lag op een bank onder een raam dat op een kiertje stond, een deur kreunde open en daar stond de morsige man, al leek hij nu niet meer zo vies en oud in het middaglicht. Hij had een bordje met boterhammen in zijn handen en op het bordje stond een kopje, het rook naar koffie. Ze kwam verschrikt overeind en probeerde haar alleen verpakt in een hemdje boezem te bedekken met een laken en haar hersenen zochten een verklaring. Alsof de man dit begreep zette hij het voedsel op een wankel tafeltje naast haar en vertrok met een vriendelijke schorre grom.

Ze greep naar haar mobiel, langzaam drong de wereld zich weer aan haar op. Ze was uit wanhoop gevlucht van haar huis, ze was vandaag niet naar haar werk gegaan…… oh, hemel! Hoe kon het zo ver komen? Dadelijk belde ze met haar school, ze was zo zenuwachtig, ze trilde helemaal.

Een zucht van verlichting aan de andere kant van de lijn……””meisje, gelukkig je leeft nog! We waren zo bezorgd. Zeg wat je nu wilt van ons en schroom niet, je hebt nu rust nodig””. Jans barstte uit in snikken, was ze overspannen? Ze probeerde in haar hoofd af te tasten wat er aan de hand was, maar kon het niet bevatten, ze was overspoeld geraakt en was gevlucht…… Haar school gaf instructies die ze op moest volgen en ze mocht zeker niet de eerste weken komen… eerst maar uitrusten en hulp zoeken, laten uitzoeken wat er was, want Jans wist toch wel, dat het ook iets anders kon zijn dan de geest?

Ze verbrak een beetje gerustgesteld de verbinding en probeerde de vorige avond te reconstrueren. De wolf, het donkere pad, de koude nachten, de patatbaas had haar zijn eigen kamer aangeboden boven de zaak, haar op het hart gedrukt dat dit het veiligste was en dat hij pas boven zou komen als hij het idee had dat ze wakker was geworden en dan een boterham met koffie zou komen brengen en daar had hij zich aan gehouden, hij had zelfs luid en lang geklopt.

Ze dronk haar koffie en hapte gretig in het brood en belde naar huis. De hork nam op en toonde nou niet waarlijk de opluchting die ze gehoopt had en dat deed haar besluiten, nu ze toch “”vrij”” kreeg van haar baas, om haar reis voort te zetten. Ze vroeg nog hoe het met de kinderen was en met de jonge kater, maar de hork had al opgehangen……. Ze miste de kinderen en die snoezige de kater, maar die man van haar niet…. waar was hij mee bezig?

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

 

Geplaatst in Uncategorized | 11 reacties

Kleine lieverd.

baby-zilver

 

Oh glanzend appeltje

Oh “”blije”” bolle blik

Je bent om in te bijten

Je bent een tweede ik

 

De kuiltjes in je hapsnoet

De krul onder je kroontje

Je handjes lief en zacht

Je bent zeker geen gewoontje

Ik bewaak je deze nacht

 

Zilvertje.

Geplaatst in Uncategorized | 14 reacties

De verstofdoekte huisvrouw. Deel 5

IMG-20170206-WA0000

Deel 5 Onrust op school.

De teamleider en de voorzitter van haar vakgroep zaten bijeen in het kantoortje van de examencommissie. Jans was NIET op school gekomen die dag en het gekke was, Jans was er ALTIJD. Ja, ALTIJD geweest. Vaak al als eerste, dan maakte ze het schoolbord schoon, dan sopte ze de tafeltjes van haar leerlingen, omdat ze overtuigd was dat een schone omgeving ruimte geeft om te leren. Ze deed dan alle computers aan en zette op het digibord de lessen en de materialen klaar die ze wilde laten zien. Las de logboeken van de leerlingen om maar goed beslagen ten ijs te komen, luchtte de klas en stond stipt om half negen klaar bij de deur met een hand en een goed woordje en een oplettend oog voor al haar leerlingen en nu was ze zonder afmelden NIET gekomen.

Haar man werd gebeld, maar die man wist ook niks, Jans haar mobiel gaf geen krimp en navraag bij collegae gaf ook geen opheldering. De directeur werd er bij betrokken en hij belde op zijn beurt, wederom de man van Jans. “” Maar heeft u de politie al ingeschakeld, want dit is wel ernstig, ik wil u niet bang maken, maar straks ligt Jans ergens aan de kant van de weg!””

De directeur hing ontstemd op, wat was dan voor een man? Die man van Jans, was dit ontreddering, of was hij getroffen door een beroerte of dementie? De directeur regelde vervanging voor de klas van juf Jans en kwam voor aanvang van de lessen uitleg geven over de situatie en vroeg de geschrokken leerlingen of ze mogelijk iets wisten van hun Juf. Maar nee, verslagen zaten de leerlingen rond te kijken, allemaal bezig met hun eigen gedachten, Juf was geliefd.

In het huis van Jans was het een chaos, de oudste zoon had geprobeerd een ei te bakken, maar het ei was uit de pan gevlogen nog voor het een platte pannenkoek was en lag op de grond te glibberen en die jonge man, probeerde het met zijn blote hand op te pakken, maar dat lukte niet. De dochter die weer eens met een enorm humeur was wakker geworden, schreeuwde dat ze eiste dat er koffie op haar kamer werd gebracht en na het opvegen van het ei, besloot zoon een pak koffie naar boven te brengen, want daar had zijn erwtenzusje vast niet van terug.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Geplaatst in Uncategorized | 17 reacties

De verstofdoekte huisvrouw deel 4

NL_ST_BEN_336_Complete

Deel 4. Stinkende poepdoos.

Het was een enorme opluchting vond ze, al die oude poep was er uit en het smerige wc’tje stonk als een varkenskot en door al die servetjes was de wc ook nog verstopt geraakt, oud pandje natuurlijk, kleine buisjes, niet bestand tegen servetjes, natte geparfumeerde lapjes en tampons. Maar ze voelde alleen maar bevrijding, ze wilde haar prille geluk vieren, ze pakte een schoon damesverbandje uit haar tasje, trok er de beschermstrookjes af en plakte het verbandje op een tegeltje dicht bij het lichtknopje. Zo! Niemand zou dit stille protest kunnen ontgaan.

De smoezelige man zag haar uit het wc’tje komen en wees haar een plaats waar ze haar handen kon wassen, want ze liep als een chirurg met opgeheven handen door zijn zaakje. Hij lachte stilletjes om haar, wat een type, hoe was ze hier verzeild geraakt?

Even later zat ze aan een tafeltje en bekeek een kaart, hij kwam haar schuifelend een kopje koffie brengen en gluurde mee op de kaart. Ze pakte het kopje in het midden waar het oortje onbrak en hij zag het en zei: “”van het huis.””

Hij kwam bij haar zitten en vroeg waar ze heen moest en zei vroeg of hij kon aanwijzen waar ze nu was. Ze kon een gaap niet onderdrukken en hij bedacht razend snel wat hij met deze situatie aan moest. Ze kon nu niet verder fietsen, in de late avond kwam de wolf uit de bossen en de weg die ze zou moeten nemen was gevaarlijk en donker, maar als hij haar iets zou aanbieden, zou ze vermoeden dat hij een slechte kerel was, die met haar van dit en van dat wilde, of haar zou achterlaten in mootjes in de vrieskist. Goede raad was duur, maar hij voelde zich wel verantwoordelijk voor deze stinkende poepdoos.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

De verstofdoekte huisvrouw. Deel 3

shirt

Deel 3 Suiker lenen…..

Terwijl de vrouw des huizes, in een friettent langs de provinciale weg ergens aan het poepen was. Vond men het bij haar thuis toch wel vreemd dat moeder niet thuis was. Bij de buren werd voorzichtig geïnformeerd, met een  leeg kopje in de hand, voor de zogenaamde “”broodnodige”” leensuiker maar nee, huis na huis, geen moeder en de buren die op hun beurt weer achter de ramen stonden te gluren en zich afvroegen waar al die familieleden toch met al die kopjes heen gingen, ze hadden toch juist suiker geleend bij hun? Was hun suikerbus nu niet overvol?

De familie Harkema, wist het zeker, ze waren vast hun baan kwijt, nu lenen zo overal, koffie, suiker, meel, melk, ja, dat moest het zijn. En bij de familie Varkenskotter vermoedde ze een plotselinge scheiding, was buurman dan toch vreemd gegaan met de dame aan de overkant?

Maar Nelly Overwater was de enige die wel bijna zeker wist, dat haar buurvrouw was ontploft, maar dan zonder knal, want zo was haar buurvrouw, alles binnenhouden, doorwerken, niet zeuren en dan op een dag een soort van ontbranding,  het type vrouw dat verdwijnt zonder sporen en gelijk had ze. Nelly wist van de ondankbare kinderen en de horkerige man, niks was in hun ogen goed, het waren klaagfonteinen, die zelf niks tot stand hadden gebracht.

Nelly kwam graag op de koffie bij haar buurvrouw, maar niet meer als buurvrouws volkje thuis was, dan was het een hel. De kinderen belden vanuit hun luie bed, dat ze koffie wilden, of patat, dat de was gedaan moest worden en gestreken, dat de afhaalman voor de deur stond, of ze even open wilde doen en betalen, dat er boos, een overhemd in haar gezicht werd gesmeten. VOUWEN, ZIE JE DIE VOUWEN! Strijken kan je ook al niet! Nelly had gezien met hoeveel liefde en werklust haar buurvrouw altijd haar klusjes deed, maar die man en kinderen van haar deden niet voorzichtig met het gestreken goed, ja, dan krijg je vouwen, Nelly vond het een huis vol terroristen en een lieve, te lieve buurvrouw. Ze hadden nu vast ook vouwen in haar lieve buurvrouw gemaakt……..

Zilvertje.

 

Deel 1

Deel 2

 

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Dauwdruppel…….

spring-rain

 

Een dauwdruppel

Die prille morgen

Weg strijd

Weg zorgen

 

Een dauwdruppel

Niet op een pril lenteblad

Maar vredig in je bed

 

Nog voor de zon begon te schijnen

Vertelde ik je zachtjes het laatste nieuws

Over Trump en de Russen

Nog voor de andere kwamen had ik tijd

Om je duizend maal te kussen

 

Een  dauwdruppel

Je hele geschiedenis zag ik glinsteren

In het schrale ochtendlicht

Je deed te gordijnen open, heel even

Om voor altijd uit mijn leven te zweven

 

Zilvertje.

 

Rust zacht mama. Na je laatste adem was je mooier dan een dauwdruppel, je lag zo vredig. Het was heel moeilijk, maar ook wonderschoon.

Vanaf dit moment ga ik weer bloggen over andere zaken.

We hebben mama donderdag herdacht in een heilige mis in een prachtige kerk, daarna zijn we haar gaan herdenken in een mooi centrum en de zon heeft geschenen en de hagel viel na de zon en in de ochtend heel vroeg was er een enorme donderslag geweest, als of ze nog een teken gaf aan ons en na dat we mama achterlieten zijn we gaan eten in een gezellig restaurant dicht bij haar oude huisje en zo hebben we met elkaar haar weggebracht en haar leven gevierd.

Dag lieve mama.

Foto van internet, ik twijfel of het dauwdruppels waren, maar deze bloemen vond ze zo mooi.

Geplaatst in Uncategorized | 16 reacties

Afscheid van mama.

 

Vandaag nemen we afscheid van onze mama, Aly Den Herder de Wit en wij zijn u en jullie dankbaar dat jullie met ons afscheid komen nemen. Voor de een was ze een zusje een oma een tante, voor de ander een schoonmoeder, een buurvrouw, kennis of een vriendin of je hebt haar verpleegd.

Onze mama mocht heel oud worden, 91 jaar, het is bijna onvoorstelbaar dat onze mama in een totaal andere wereld dan de onze werd geboren.  Het was in een eenvoudig maar knus huisje in Edam, dicht bij de Kwakelbrug, op de Bult. Er reden haast nog geen auto’s en een vliegtuig was al helemaal een bezienswaardigheid, water kwam nog niet uit de kraan en de wc stond buiten. Ze was dol op haar Edam, en tot op de laatste dagen van haar leven, kon je haar blij maken met foto’s en verhalen van haar geliefde Edam. Het was een knus gezin waar ze in groot werd gebracht, ze had erg lieve, hartelijke en grappige ouders en drie zusjes, Guus, Thea en Rietje, onze moeder was de op een na oudste. ( Guus en Thea zijn helaas overleden en in onze gedachten is Riet, onze tante Riet, die nu in het ziekenhuis vecht voor haar leven )

Maar er waren ook zware tijden geweest, de oorlog van 40/45 bracht een hoop ellende. Haar lieve vader werd opgepakt door de Duitsers en gevangengezet in het Oranje Hotel een gevangenis voor politieke gevangenen. Het was een meer dan moedige man. Haar moeder moest het toen zien te rooien met haar vier dochters. Er was honger en verdriet, maar hoe zwaar ze het ook hadden, er werd gespaard voor als vader uit de gevangenis zou komen. Alles was op de bon in de oorlog, maar door heel zuinig te zijn, konden ze bonnen sparen voor hun man, hun vader.

Na lang wachten en blijven hopen, stond er op een dag een “vreemde” lange man op de Vesting dicht bij hun huis. Ze hadden hun eigen man en vader niet herkend omdat hij zo mager was geworden en honger had geleden en hij leek zo ook langer dan hij daadwerkelijk was. De opgespaarde bonnen kwamen op tafel en snel probeerden ze hem van eten te voorzien. Maar die avond werd hun vader zo ziek, want hij was zo veel eten niet meer gewend, maar gelukkig liep het goed af. Onze moeder vertelde heel graag dit verhaal en haar ogen twinkelden dan van geluk, wat waren ze dankbaar geweest dat hij weer thuis was gekomen.

Haar man leerde ze kennen in Alkmaar op de Laat en ze was zo dol op haar Martin, zo dol dat ze een rijm/gedicht had gemaakt over die eerste ontmoeting. Tot nog enkele maanden geleden kon ze het gelukzalig opzeggen.

Die dag van hun ontmoeting was ze met haar zusje Thea in Alkmaar en haar zusje werd gekoppeld aan de broer van haar nieuw vlam, maar Thea zag dit niet zitten en ging naar opa en oma in Sint Panceras, want daar logeerden de zusjes, maar onze moeder bleef nog even wandelen met haar toekomstige man in de Langestraat en liet haar jongere zusje alleen gaan. Nou daar is haar opa toen vreselijk boos over geworden en dat begreep ze later ook wel, maar wie kon nou zo een knappe jonge man weerstaan? Ook dit had ze allemaal in haar rijm/gedicht verwerkt.

Martin kreeg in hun verkeringstijd TBC en moest kuren in Berg en Bos en had een foto van zijn lieve Aly op zijn nachtkastje staan en de mannen met wie hij kuurde vonden hem een opschepper en lachten hem uit, want ze dachten dat Martin een fotomodel op zijn nachtkastje had staan, tot dat Aly die eerste keer op bezoek kwam en ze met eigen ogen haar oogverblindende schoonheid zagen.  Onze mama heeft altijd trouw haar zieke Martin bezocht, ook in later jaren als hij ziek werd.

Een huwelijk kon niet uitblijven en haar Martin was zo dol op haar, dat hij voor zijn Aly katholiek werd. Haar bruidsjurk was bijzonder mooi en haar sluier was langer dan die van wie dan ook en als mensen vroegen, waarom zo een lange sluier? Dan zei ze: Ik wil een mooie bruid zijn, want ik trouw maar een keer en daar had ze gelijk in, hun huwelijk was voor altijd. Ook haar trouwboeket was prachtig en op haar kist, ligt nu een boeket dat zo veel als mogelijk lijkt op haar trouwboeket, want Aly en Martin hielden erg veel van elkaar en wij geloven dat ze nu weer bij elkaar zijn.

Uit dit huwelijk zijn wij gekomen, Ton, Peter en Trudy en wij weten dat onze moeder lang, heel lang heimwee heeft gehad naar Edam en we haar altijd blij konden maken met Edam.

Onze moeder was een sterke vrouw met veel handigheden waar wij nu bijna een moord voor zouden doen, kleding maken, kleding herstellen, pakjes wonderschoon inpakken en haar zingen was bijzonder mooi en ze schreef moeiteloos in spiegelschrift.

En die mama mocht heel oud worden en ook veel kleinkinderen krijgen waar ze heel veel van hield.

Na een akelige val, was het wonen op haar eigen flatje niet meer mogelijk en na een lang ziekbed in het ziekenhuis werd ze de laatste jaren liefdevol verpleegd in De Bonte Ruiter op nummer 31 in Wormerveer. Een plekje op aarde waar ze zich heel geborgen voelde, waar ze dagelijks meerdere malen vertelde hoe fijn ze het had, hoe blij ze was dat ze daar mocht wonen. En daar had ze ook helemaal gelijk in. De mensen die daar werken, zijn vreselijk lief en zorgzaam, heel gezellig en warm en daar zijn wij als kinderen heel dankbaar voor. Zelfs in haar laatste dagen was niets deze mensen te veel en hebben ze ook ons kinderen gesteund en liefde gegeven en daar willen we ze heel hartelijk voor danken.

Lieve mama, wij gaan nu afscheid nemen en u bedanken voor uw zorg en liefde, voor wat u ons leerde en gaf en we zijn verdrietig omdat we u nu nooit meer kunnen vasthouden en een kus kunnen geven, maar we hebben genoeg verhalen en een familie waar u samen met papa de bron van was en daarvoor zijn we u en jullie heel dankbaar, mama rust zacht en geef papa een dikke kus van ons.

 

Ton, Peter en Trudy.

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties