Kreukels.


 
terwijl het snotterige water uit mijn neus blijft druppelen en ik toch mijn klusje af wil maken, gaat de gedachtestroom maar door en door. niets is meer zoals voorheen, zekerheden zijn afgebroken, leuke dingen zijn gruwelijk geworden en stuurloos zijn we alleen gelaten na het ontploffen van een bom, die men wederom in ons holletje gooide.
 
bij mijn schouderbladen wonen klonterige knopen, die mijn bewegingen beperken en mij elke dag hoofdpijn bezorgen, ik ben helaas zo stijf deze dagen dat ik er niet eens zelf bij kan komen. ik weet dat ik het nu warm moet houden, net als in 2002, toen ik werd geschept door een auto en ik zo in de kreukels lag, dat ik met moeite kon ademen, door de enorme schrik waren al mijn spieren in een kramp geschoten en bij een therapeut moest ik leren ontspannen, eerst bewust aanspannen en dan ontspannen en veel warmte, erg veel warmte moest zien te vangen. ik zat of lag daar elke dag aan een warmtebron, voor we konden beginnen met de daadwerkelijke therapie.
 
zo moet ik dat nu ook doen, warmte zoeken, warmte van de kachel, of kruik, warmte van de omgeving, maar dat valt niet mee, de situatie waar we in zitten is zo een twee drie niet uitgelegd, en eigenlijk ook te pijnlijk en ingewikkeld om iemand er mee te belasten en als ik het wel doe, denk ik, ach, stop maar, wat zal het oplossen? waar belast ik de ander mee.
 
er zijn nu veel dingen die niet meer lopen, het werken is zo goed als onmogelijk, in mijn situatie is dit zeer pijnlijk, want geen werk, is geen geld. de knusse huiselijkheid is veranderd is een grimmige sfeer en uur na uur raakt zoek in een zee van ellende en wanhoop.
 
het staat mij heel helder voor ogen wat de oplossing is, maar de oplossing wil niet meewerken. dan zijn er nog noodmaatregelen, maar die wil ik niet nemen, dat kan ik niet als moeder, maar de dames in het gezin hebben het heel zwaar. maar ik mag nooit uit het oog verliezen dat we slachtoffer zijn van iets gruwelijks, dat ik het nog kan beredeneren, maar de kinderen niet, dat ik nog hoop heb en toekomst zie, maar de kinderen niet en daarom moet ik blijven vechten. net zo lang knokken tot ze ook het lichtpuntje weer zien.
 
er is veel veranderd, we hadden het allemaal verdiend dat het in een stijgende lijn langzaam dag bij dag, jaar naar jaar beter zou gaan en alles vergeten tot een stipje….. maar we zitten er weer midden in.
 
ik houd je vast
maar je voelt het niet
ik wijs de weg
maar je draait je hoofd om
dat begrijp ik
machteloos vecht ik
de strijd is oneerlijk
groot en grof geweld
is jullie aangedaan
laat het anderen maar nooit gebeuren
god, geef me de kracht
het leven weer te kleuren
 
 
 
zilvertje. foto: ons huis.
 

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-01 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Kreukels.

  1. smokey zegt:

    Met die kou, tot in je botten, doen allerlei toestanden er een extra schep bovenop.
    Een nare situatie om op het scherpst van de snede te leven.
    Machteloosheid, waardoor velen successievelijk worden geveld.
    Niet de machteloosheid uit hang naar macht over andere mensen.
    Of , zoals de vermanende woorden J.P. en de konegin die successievelijk aanraden om je stoep te vegen, terwijl hij het zelf laat afweten
    en het afraden om te internetten,
    terwijl veel mensen amper een been buiten de deur kunnen zetten…
    Maar de geloofwaardigheid van de machthebbers is sterk aan `t reduceren.
    Eigen schuld maar….eerlijk duurt het langst.
    Het getij zal keren.Daar hoop ik op en geloof ik in.
    Intussen maar weer doorroeien met de riemen die we hebben.
    Misschien krijgen de mensen die goed wilen en goed doen
    straks allemaal nieuwe
    en mogen die machtswellustelingen met de oude riemen roeien:
    koekje van eigen deeg proeven.
    Ja, dat mag ik hopen.
    Veel kracht toegewenst Zilver.

  2. rikus zegt:

    Ieder mens heeft zijn problemen op gezette tijden. Als ik verdriet heb dan neem ik min kinderen (het liefst allemaal gelijk) in mijn armen en druk ze aan mij borst en dan weet ik waarvoor ik leef…. http://www.volkskrantblog.nl/pub/mm/2006/05/1146495012.83832.gif

  3. Elise van Schouwenburg zegt:

    Ach Zilvertje, wat erg. Maar geef het niet op. Daar heb je nu al te lang voor gestreden. Je ziet het vandaag niet, maar je kracht wordt beloond. En die Balkenende met zijn leugenregering met de koningin aan het hoofd. Die weten alleen op papier wat het betekent om te moeten vechten voor je bestaan. Voor de basisbehoeften. Geeft ook niet, maar daar moeten we niet naar luisteren.Laat ze aftreden allebei en zo gauw mogelijk. Het enige wat je kunt doen is bij je kinderen blijven. En dat doe je al. Zie deze situatie niet als definitief, hoe definitief het dan ook voelt. Nooit opgeven. Dat is geen optie.

  4. Hanneke zegt:

    Ik stuur een beetje warmte jouw kant op……..voel je?

  5. kuifje simon zegt:

    Ik zend je een warm strijkijzer
    simongroet

  6. Bart zegt:

    Een extra warme knuffel, in deze koude winter…
    Warme wintergroet, Bart

  7. antoinette duijsters zegt:

    Och, Zilver, je worstelt en denk dat je er bent en dan weer een klap. En de spanning die in je hele lichaam gaat zitten. Ik ken het.
    Duizend maal sterkte.

  8. Maria-Dolores zegt:

    Ik stuur je ook wat warmte.
    En over een paar maanden wordt het weer lente…

  9. rob zegt:

    hoi,zilver, en ik maar zeuren hier in huis tegen joey , heb gewoon een beetje griep , kan veel erger ,
    hoop dat je het weer wat warmer krijgt van al die lieve warme reactie,s , de warme groetjes van ons , uit waddinxveen , doeggggggggg,,,,

  10. Rubio zegt:

    Zilver; Even lekker ‘egoistisch’ doen en effe alleen aan jezelf denken…dekbed over je kop trekken en snurken maar……..het helpt, ècht!
    Leef met je mee.
    Groetjes!

  11. coby zegt:

    Niet laten zitten, Zilvertje, en zoek en vraag warmte, ook van de ander. Het is er, voor jou en jullie.
    Kracht, steun en warmte.
    Lieve groet, Coby

  12. moonfairy zegt:

    dit is het gedicht wat ik mijn dochtertje voorlas
    omdat ze er altijd naar vroeg als ze erg verdrietig was:
    There is a place where the sidewalk ends
    And before the street begins,
    And there the grass grows soft and white,
    And there the sun burns crimson bright,
    And there the moon-bird rests from his flight
    To cool in the peppermint wind.
    Let us leave this place where the smoke blows black
    And the dark street winds and bends.
    Past the pits where the asphalt flowers grow
    We shall walk with a walk that is measured and slow,
    And watch where the chalk-white arrows go
    To the place where the sidewalk ends.
    Yes we’ll walk with a walk that is measured and slow,
    And we’ll go where the chalk-white arrows go,
    For the children, they mark, and the children, they know
    The place where the sidewalk ends.
    Shel Silverstein
    xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  13. K zegt:

    Zeg Zilver. Zo te horen moet jij eens naar een goede masseur! Niet de boel vast laten zitten! Je mag gerust ook eens je eigen verhaal kwijt. Dat belast niet als je een gesprekspartner zoekt die goed in balans is; iemand met warmte ook🙂
    Volhouden. XX

  14. zilver zegt:

    Dank jullie wel allemaal voor al die lieve dingen, het is op het moment zo zwaar, er echt over schrijven kan niet, nu nog niet, het is allemaal te ernstig, de gevolgen van wat sommige mensen je aan doe zijn gruwlijk, alleen als je het zelf meemaakt geloof je het, maar dan nog is het niet te bevatten.

  15. Ineke zegt:

    Lieve Zilvertje, ik wens je veel warmte in letterlijke en figuurlijke zin.
    Ik hoop dat langzaamaan alle kreukels weer een klein beetje gladgestreken worden en je je weer wat beter voelt. Liefs, Ineke

  16. Annet zegt:

    Jemig, ik skrik…….
    Wens je warmte, wijsheid, waarachtigheid
    en wat al niet meer……
    Denk aan je en omarm je met duizend armen…….
    Kan ik wat doen?
    xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
    xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
    xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
    Annet (denk aan de engelen om je heen en vraag ze om hulp………)

  17. Annet zegt:

    ik lees over je noodmaatregel……
    ik begrijp het denk ik…….
    dag liefie……..

  18. muisje zegt:

    Gefeliciteerd met emilio!!!!
    xxxxxxxxzazy

  19. oma zegt:

    Ha Zilvertje,
    Een warme deken over je schouders is niet voldoende.
    Het leven is vaak een barre tocht door de bergen. oma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s