Eenzaamheid aan de gracht.

GedemptegrachtZaandamSel-1

 

Met de gieter in de hand

Keek ze uit het raam

De blaadjes waaiden

Ook al voorbij

 

Al zou er maar eentje aankloppen

Samen met haar de bonen doppen

Als ze stikte op haar rug wilde kloppen

 

Maar de deur ging zelden open

Alleen als ze dacht:

Ik ga de gracht in lopen

 

Maar zelfs dat bleef bij een gevoel

Ze was stokoud

En zat al 40 jaar in haar rolstoel

 

Zilvertje.

 

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op Eenzaamheid aan de gracht.

  1. logbankje zegt:

    Een mooi gedicht, zo actueel.
    Heb het in de show voorgelezen. Hans
    ot, triest van die meneer, ouderdom maakt je broos en breekbaar.

  2. cor3306 zegt:

    die rolstoel loopt niet lekker,,,,,,,heeft misschien wat olie nodig

  3. gemma1952 zegt:

    Sinds een tijdje niets van je vernomen. Hoe gaat het ermee? Groet Gemma

  4. logbankje zegt:

    Ot. Je nieuwe verzoekje ligt klaar op de Bank voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s