De Rombotjes.

Liefde heelt alles.

 

Ze hadden elkaar niet zoveel meer te vertellen. Na ruim veertig jaar huwelijk was het mooie wel van de relatie af en hun uitgezakte lijven lokten geen heftige gevoelens meer op bij elkaar. Ze hadden al die jaren te veel gerookt, gedronken en gegeten en vrienden van hen, waren beter uit de strijd gekomen, maar dit echtpaar was bol, uitgelubberd, vaal en kleurloos geworden.

In de avond, in bed, kon zij zijn vieze adem niet meer verdragen en hij walgde van haar lubberbuik en megakont die ook nog stonk. Ze deden geen moeite meer voor zichzelf en niet voor de ander en zaten gevangen in hun eigen slechte gewoonte cirkel. Hij was al bijna vijf jaar met vervroegd pensioen en toen het zo ver was en al die jaren er voor genoot hij van de gedachte niet meer te hoeven werken, maar na enkele weken was het leuke er af. Altijd uitslapen verveelt, niet naar buiten, geen leuke praatjes en nieuwtjes en de beweging die hij miste en opvulde met nog meer roken en drinken.

Die oude dag hadden ze zich wel anders voorgesteld, de plannen waren goed geweest, veel fietsen, wandelen, leuke dingen zien en hij vissen aan de vaart en zij er naast met een kleedje, een boek en verse koffie. Ze had haar vrijwilligerswerk opgezegd, nu zou het leven weer beginnen. Maar de ouderdom was als een zware vette deken over hen heen gevallen en ze hadden het laten gebeuren en te laat doorgehad.

Maar deze herfst zag ik als buurvrouw zomaar een verandering. Ze stapten weer op de fiets, al was het de eerste keren met veel moeite en ze gingen weer naar de kapper en er hing weer was aan de lijn. De kratten bier verdwenen uit de tuin en de aarde werd weer omgespit en je zag ze per dag meer kleur krijgen op hun wangen.

Ik ben toen toch maar eens gaan vragen vanwaar die enorme vooruitgang en op de bank bij hun in een opgeruimde kamer zat ik knus en zag hoe ze elkaar met de handen en ogen weer zochten.

Voor jij hier kwam wonen buurvrouw, begon hij schuchter te vertellen, woonden we hier met onze dochter, een lieverd, een schat, een wonder, ons enige kind. Ze is op een avond de deur uit gegaan en nooit meer terug gekomen. Weken werd er naar haar gezocht en nooit werd ze meer terug gevonden, jarenlang heeft men bij elke een nieuwe aanwijzing gedregd, of gegraven, maar niks. We hebben elkaar de schuld gegeven, we hebben elkaar niet getroost, we waren maar bezig met onszelf en na jaren gingen we uitzien naar niet meer werken en dan leuke dingen doen en alles vergeten, maar dat lukte maar niet. We groeiden vreselijk uit elkaar.

Deze maand kregen we bezoek van de politie, ze was gevonden, vermoedelijk vermoord, door haar eerste vriendje, ze zoeken het nu allemaal uit,  daar ging ze die avond ook heen, een keurige jongen leek het, we vertrouwde haar aan hem toe.

We zijn in elkaars armen gevallen, mogelijk komt nu alles tot een einde, dan weten we ten minste wat er is gebeurd, ze is weer terug, want nu weten we in elk geval iets,  al komt ze nooit meer door de deur wandelen. We werden wakker geschud, wat hadden we nou met ons leven gedaan? Ze zou boos op ons zijn als ze het zou zien, we hebben besloten er weer wat van te maken. We gaan weer leven, gezond worden, en lief zijn voor elkaar, het is nooit te laat…………

Ik wist niet wat ik hoorde en ja, het is nooit te laat. Ze zijn weer gelukkig met elkaar, het misdrijf is opgelost en ze hebben er in berust, ze worden weer slanker, ruiken lekker en zijn fijne buren om naast te wonen.

Zilvertje. ( verhalen over mensen zoals jij en ik )

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op De Rombotjes.

  1. Zilvertje zegt:

    Dankjewel Rob voor de like.

  2. Stefania zegt:

    Is dit een echt gebeurd? Wat verschrikkelijk, maar heel voorstelbaar.

  3. Zilvertje zegt:

    Stefania, nee, maar het zou zomaar kunnen. Ik heb altijd last van verhalen die zomaar in mijn hoofd komen als ik bij de pc ga zitten, het is vaak een aftreksel van wat me die week heeft bezig gehouden, wat ik hoorde, wie ik sprak, waar ik om huilde, of om lachte.

  4. nooit te laat
    mooi dat het leven steeds weer kansen geeft

  5. Zilvertje zegt:

    Hennie, dat zeg je prachtig, ja, zo is het.

  6. Dirk zegt:

    Het is niet echt, maar het is zo uit het leven gegrepen.
    En als ik het lees dan zie ik het voor me.

  7. Zilvertje zegt:

    Ja, Dirk dat is mooi dat je het voor je ziet, zo heb ik dat ook als het verhaal in mijn hoofd komt, dan zie ik het gebeuren, ben blij dat het gelukt is om dat zo over te brengen. Zo kunnen de dingen gaan.

  8. Wat een verhaal. En het zou zo maar waar gebeurd kunnen zijn. Mooi dat ze het weer opgepakt hebben.

    Love as always
    Di Mario

  9. rikus zegt:

    Je hebt een (h( eerlijke fantasie

  10. Zilvertje zegt:

    Di Mario, ik zit vaak aan die mensen te denken die dit hebben meegemaakt. BV de ouders van Tanja Groen en al die andere meisjes die nooit meer thuis kwamen.

  11. Zilvertje zegt:

    Rikus, wat zeg je dat mooi. Ja, het is heel heftig, ik heb altijd verhalen in mijn hoofd en het gekke is, ze zijn er, ik hoef er niks aan te doen, alleen maar vertellen aan jullie.

  12. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Dingen veranderen in je leven is mogelijk, je bent nooit te laat.
    Wel ben je te laat als je het zover laat komen. oma

    ot, zal het Matthijs een voorleggen dat zijn mail van een vriendinnetje wel een bij de docent kan liggen. LOL

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s