Een misbruikverhaal.

Mooie luchten van Zilvertje.

Zal je goed haar handje vasthouden, riep moeder mij nog na…….

We gingen naar het park en naar de kinderboerderij, daar was kleine zus dol op. Er waren ezeltjes, Mik en Mak noemden we die en als we dansten en zongen, bewogen de ezeltjes mee. Moeder ging dan naar haar werkhuisjes en met een oude fles vol limonade en boterhammen bleven wij weg tot zes uur en dan stond de pan eten op tafel.

Baby Piet bracht moeder bij buuf De Vries en zo sleten wij een van onze vele dagen. Een vader heb ik nooit gekend, kleine zus en Piet  waren van een duister figuur die soms langs kwam en moeder meer toeschoof dan wat geld en goederen, want na elk bezoek van die duistere man, had mama binnen dat jaar een buik als een dikke kok. Als kind dacht ik dat hij er eten instopte waar we heel lang mee konden doen, eten dat vanzelf meer en meer werd.

Breed hadden we het niet, maar we hadden nooit honger, mijn moeder deed dat gewoon naar omstandigheden goed, ze had niet veel keus in die jaren.

Kleine zus werd veel uitgescholden, haar gezichtje was wat boller en haar ogen stonden zo schattig scheef, maar kinderen uit andere wijken dachten daar anders over en scholden woorden die ik niet kon thuisbrengen. Als ik het bij thuiskomst moeder vertelde, dan sloot ze ons samen in haar mollige armen en vond dat het maar domme kinderen waren die zulke rare onbekende woorden scholden, wij waren mama’s mooie meisjes en daar kwam niemand tussen hoorden wij aan haar resolute stem.

Die dag begon met domme pech, de ezeltjes stonden binnen en een glimp opvangen was niet eens mogelijk, het regende onophoudelijk en alle speeltoestellen waren doornat, de limonade was gelekt uit de fles en de boterhammen waren doorweekt. We probeerden wat te schuilen onder het luifeltje bij de oude eik en daar kwam ook een man schuilen, een man met een deftige hoed en een zwarte paraplu. Hij bood ons een snoepje aan en dat namen we maar wat graag, het handje van zus liet ik niet los zoals ik mama beloofd had. Ook niet toen die man ons dwong onze broek uit te trekken, wat wij natuurlijk helemaal niet wilden, hij sloeg en schopte, iets wat je niet verwacht van zo een deftige man. Hij sloeg zo hard op het hoofd van zusje dat ze viel, maar haar handje hield ik vast en toen heeft hij mij erge pijn gedaan. Doe je ogen dicht zusje riep ik nog net op tijd, ik wilde niet dat ze zag wat die man met me deed. En wat hij  deed was zo erg en het gaf me een pijn die ik nog elke dag voel, in mijn hoofd, in mijn buik en in mijn hart, maar zusje had ik vast en toen die smerige kerel weg was, heb ik zus naar huis gedragen en in haar bedje gelegd. Zus had een hand op haar gezicht staan en ik kon weken niet goed zitten en plassen.

Moeder heeft nooit iets gemerkt,  de hand op zus haar gezichtje was een vechtpartij met stomme kinderen loog ik en zusje zweeg vanaf die dag als het graf en dat was geaccepteerd en ik had moeder kunnen melden dat ik zusje nooit had losgelaten en haar had beschermd voor erger en moeder was trots op mij, maar ik vertelde nooit wat er echt was gebeurd.

Ik werd een oude vrouw en heb zusje tot haar dood verzorgd nadat moeder was overleden en zus heeft zich bij mij altijd veilig gevoeld. Piet werd knecht bij een boer en trouwde later met de boer zijn dochter.  We kregen geen broers en zusjes meer, moeder ging vanaf die dag niet meer uit werken en die vreemde man bleef ze weigeren aan de deur. Als ik nu in kranten lees over smerige kerels met mooie pakken, dan moet ik heel hard huilen, je vergeet het nooit. ( draken zijn het )

Zilvertje. ( sprookje over draken van mannen ) Dit verhaal is niet waar gebeurd, maar door er over te schrijven, kan ik toch mijn eigen verhaal kwijt, een verhaal dat niemand wil geloven en mij nooit los laat, mijn verhaal was anders, maar van het zelfde soort.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Een misbruikverhaal.

  1. Selma zegt:

    Wat een gruwelijk verhaal. Temeer omdat zulke dingen dagelijks in elk land van de wereld gebeuren. Maar dat komt zelden in de krant. Nieuws over bommengooiers is interessanter,

  2. Zilvertje zegt:

    Selma, mee eens, we horen weinig of niks, de laatste tijd zitten ze wat actiever achter deze mensen aan, jaren deed men er haast niks aan en nu met die Demmink zwijgt het journaal in alle talen, bij Lidy zag ik over een demonstratie zo is dit verhaal ontstaan.

  3. rikus zegt:

    In onze jeugd hielt je alles geheim
    Ook van het buur meisje dat “hem”stiekem liet zien

  4. Dirk zegt:

    Weer een pakkend relaas over iets dat helaas maar door blijf gaan, we moeten maar blijven hopen de de deksel van die hele grote doofpot er af gaat!!!!!!!!!

  5. Zilvertje zegt:

    Dirk, las bij Lidy de oproep om zaterdag te demonstreren bij het huis van Demmink, ik moet eigenlijk heen, maar kan zo slecht weg. En zo is dit verhaal ontstaan, Demmink houdt het alleen bij jongens zeggen de verhalen, dit verhaal gaat over schade aan meisjes. DE HUFTERS!

  6. Dirk zegt:

    Ja joh het zijn zeker grote hufters.

  7. reinejragolo zegt:

    De werkelijkheid is veel harder dan het verhaal.

  8. Zilvertje zegt:

    Reime, ja, dat kan, ieder heeft zijn eigen verhaal en het kan veel erger.

  9. Vandaag bijna een meisje van 12 ontvoerd in Kerkrade. Echt erg. Gelukkig heeft ze kunnen ontsnappen.

    Love As Always
    Di Mario

  10. Zilvertje zegt:

    Di Mario, jeetje, wat erg, gelukkig dat ze kon ontsnappen, ik hoop dat ze bespaard is gebleven voor zo een viespeuk,, maar alleen al ontvoerd te worden is al gruwelijk..

  11. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    mensen zijn soms net beesten, jammer dat mensen niet willen nadenken over wat ze aanrichten.
    De lust gaat voor de last.
    Een verhaal dat in je ziel voelt snijden, de nette mensen, laat me niet lachen. oma

  12. Zilvertje zegt:

    Oma, heeft u ook gelezen wat Di Mario hier boven schreef? Ennet vond ik op de internetpagina dit: http://www.telegraaf.nl/binnenland/13114301/___Slachtoffers__willen_vervolging_Demmink__.html

    We kunnen het haast niet meer onder de pet houden.

  13. kitty zegt:

    Zit ik me net af te vragen over die affaire Demmink. De slachtoffers zouden ook een civiele procedure kunnen beginnen. Dan zijn ze niet afhankelijk van het OM dat de zaak tegen houdt. Het is misschien effectiever om de slachtoffers financiële middelen te bezorgen om zelf Demmink te dagen.

  14. Zilvertje zegt:

    Kitty, ja, ik heb er niet veel verstand van, ik weet dat ze al dingen hebben geprobeerd maar het wordt niet toegankelijk verklaard of zo iets, nou het lijkt een grote stinkende zaak. Zaterdag is er een demonstratie in Den Haag dicht bij zijn huis, ik probeer er heen te gaan, maar loop tegen veel hobbels op. Ik vind er is zoveel rook, laten ze de zaak maar gaan uitzoeken, vreemd is ook dat de Vries, die speurneus, ook zijn mond houd, ik ben bang dat het heel, heel groot is, dat we worden geregeerd, door zakkenvullers en viespeuken.

  15. EJW zegt:

    In mijn- overigens beknopte- vriendenkring zijn al drie vrouwen die in hun jeugd misbruikt zijn. Dan denk ik toch dat het op grote schaal voorkomt. Vreselijk!

  16. Zilvertje zegt:

    EJW ik leerde in de jaren 80 dat het een op de drie vrouwen gebeurd, maar als ik met anderen praat en wat ik zelf van nabij weet, denk ik dat het 1 op de 3 is, die het niet is overkomen en dan de jongens niet te vergeten, de |aak Demmink, Visser, en het Hofnarretje tonen aan dat ook jongens slachtoffer zijn, meer dan we ooit dachten. De gevolgen kunnen zo ernstig zijn, ik denk wel eens hoeveel probleemkinderen zitten nu niet aan de medicijnen, worden bestempeld als onhandelbaar en krijgen een gesloten deur, terwijl ze eigenlijk hulp nodig hebben en de gerechtigdheid dat de dader wordt opgepakt.

    • EJW zegt:

      Eén van die vrouwen was door haar opa misbruikt. Zij werd toen niet geloofd door moeder die haar alleen opvoedde. Later kwam ook de andere kleindochter met haar verhaal en stond ze eindelijk open en kwamen de verhalen los. Jaren later. Opa lag toen al lang op het kerkhof.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s