Verlangen naar de kust.

 

 

 

Het verlangen naar de kust is sinds ik als kind de zee gezien heb, heel groot. Op vrije dagen en in mijn lange vakanties van de laatste jaren, zat ik vroeg in de morgen al op de fiets, broodje mee, drinken mee en het genieten begon al zodra ik de autoweg rechts van me kon verlaten en het pad op ging richting Castricum.

Op het pad, vroeger bij de boer achterom en dan een onverharde weg, maar nu langs schapen, koeien, en vaak prachtige bloemen. De reigers die staan te azen op een visje, de zwaan, die een nestje bouwt op een eilandje in het weiland en de pulletjes, die zo grappig hun onderbroek laten zien als ze even onder water happen.

Op de splitsing nadenken, wel strand kies ik? Ga ik door naar Egmond? Sla ik af en ga ik door het weiland en bossen naar het Kruisbergstrand, of haal ik Nico ( oudste zoon 37 jaar ) op en fietsen we samen naar zee?

Wat een luxe, ik was me dat toen al bewust, een mooie fietstocht, al die schoonheid zien en als toetje de zee en al die frisse geuren.

Ik mis het enorm, dit hele jaar niet aan zee geweest, het gaat even niet. Eenmaal op een snikhete dag, wel geprobeerd aan de arm van mijn jongste dochter er te komen, maar op het treinstation van Castricum, moesten we weer terug, de loop was uit mijn benen

Maar enkele weken terug nam ik een besluit, ik ga kerst vieren aan zee en ik boekte. Kerst vieren aan zee is zalig, waar ik heen ga is het dan een groot feest met lekker eten en veel knusheid. Eerst boekte ik nog voor meer mensen, eentje voor mezelf en wie nog meer mee wilde meegaan, die eentje voor mij heb ik nog steeds niet gevonden. De boeking heb ik omgezet, de kinderen moeten werken. Ik heb besloten, ik zoek niet meer, ik blijf alleen, voor mij is er niet eentje geboren, helaas. Het geeft wel een weldadige rust.

Vaak zit ik me al te verheugen op mijn kerstvakantietje, eindelijk weer de zee zien. Ik laat me halen en brengen en de zee is op loopafstand en ook te zien op je kamer, dus als het even niet lukt, dan ga ik voor het raam zitten. Dus u begrijpt het, met de kerst komt het helemaal goed met mij, ik kan niet wachten.

Zilvertje. ( met dank mijn favoriete hotel voor het meedenken )

 

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

9 reacties op Verlangen naar de kust.

  1. Dirk zegt:

    Nog even geduld voor je het weet is het zo ver, de dagen gaan snel genoeg.

  2. logbankje zegt:

    Wonen vlakbij zee is zo fijn, mis deze ook regelmatig.
    Het ruizen van de golfen, de zilte lucht en de ruimte.
    hoop dat je een mooie kerstvakantie mag vieren. Hans

  3. Fijne kerstdagen, Zilver

  4. Zilvertje zegt:

    Dankjewel. Ja, ik woon gelukkig nog dicht bij de zee, het is jammer dat ik ooit vertrok uit Castricum, ik had aan de kust moeten blijven, woonde in de duinen, zalig, maar goed ik mag niet mopperen, met de fiets was het altijd een fijne fietstocht en nu is het met ov te doen, als ik weer op mocht knappen.

  5. gemma1952 zegt:

    Mooie foto’s. Ik woon aan de kust en ik krom er vrijwel nooit. Gek hé!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s