Vergeten………….

Hij had een hoofd als een paasei, en omdat hij nooit in de zon kwam, was hij bleek, bijna zo bleek als de luier waar zijn mama hem vroeger instopte om zijn plas op te vangen, om hem te drogen en te koesteren. In het begin toen hij hier net was, had hij bij vlagen nog besef van wat er speelde, dan klampte hij ons aan en riep op geëmotioneerde wijze: ik hoor hier niet hoor, kunt u mijn vrouw bellen dat ze me komt halen?

Het is net als kinderen in de pubertijd die maar niet het juiste pad kiezen, je moet ze op een dag afstaan om erger te voorkomen, om ze te beschermen, het gezin rust te geven, maar het is hartverscheurend. Bij het geval met de puber, hoop je dat het nog goed komt en niet met de verkeerde in aanraking komt en leert, dat men onderzoekt wat er mis is, wie of wat er moet veranderen in de gezinssituatie. Maar in het geval van de man die haast nooit meer buiten komt weet je, het komt nooit meer goed, het wordt alleen maar erger.

Waar hij voorheen nog hielp met kopjes drogen, de was opvouwen en koffie rond delen, is hij nu geworden tot iemand die nog vlakker is dat een pas geschuurde deur. Hij komt haast niet meer buiten, praat niet meer, krijgt zelden bezoek, ligt bijna alleen maar in bed, of zit/ligt in de hangstoel.

Vorig jaar met de Paas had hij ons nog enorm onaangenaam verrast door alle blaadjes en knopjes van de lentetakken die in vazen stonden op te eten, we schaamden ons dood, hadden het niet voorzien en misselijk dat hij was…… we waren blij dat het opknappen na een paar dagen begon, hij begon weer als vanouds te tuffen, want na het verliezen van zijn taal, tufte hij nog met ons. ( een taal, woorden die met een tuffend geluid uit de mond door de lippen wordt geperst. )

Deze Paas, proberen we hem toch even buiten te krijgen, als het niet te koud is, de lucht vol is van heerlijke lentegeuren. Proberen we zijn lievelingsmuziek op te zetten als hij in zijn hangstoel zit en zullen we hem zachtjes over zijn gladde hoofd aaien en hopen dat hij zich dan zo gekoesterd voelt als in de witte luier van zijn moeder.

Zilvertje.

( een verhaal waar kernen van waarheid inzitten en 53 jaar levenservaringen zit verstopt )

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

21 reacties op Vergeten………….

  1. tiekje zegt:

    mooi verwoord zilvertje
    dementie is moielijk te begrijpen voor hen die eraan lijden.

  2. Zilvertje zegt:

    Tiekje, dankjewel! Ja, het is zo naar! Ik heb nog even wat zitten sleutelen, want ik had het in een adem geschreven en dan merk ik niet de foutjes, dan lees ik wat ik denk dat er staat, ik denk dat het nu goed is. Fijne paas.

  3. Zilvertje zegt:

    Dank Antoinette voor de like! :^)

  4. joost tibosch sr zegt:

    Wat een droef “Goede Vrijdag”-verhaal! Het gaat alleen maar teruguit en omlaag en dan moet het Pasen worden waarin je gelooft dat mensen hoe dan ook weer overeind getrokken worden..en zelf ben je machteloos!

  5. Dirk zegt:

    Heel mooi en ontroerend Zilvertje.

  6. Zilvertje zegt:

    Joost, ja, wie ziek is en ook nog het besef verliest is er sprake van machteloosheid in het geval van de puber ook, maar de omstanders en de puber zelf moeten zoeken naar zingeving, dat geeft geluk en vrede. Voor de man die haast nooit meer buiten komt kunnen we het alleen zo draagbaar mogelijk maken, door goed voor hem te zorgen, complicaties te zien voorkomen, liefde te geven, goed op zijn spullen te passen. Mijn dagelijks werk is, dit mensen aan te leren en dat is precies waar mijn hart ligt, mijn zingeving, mijn vrede, mijn geluk. Fijne Paas.

    Dirk, er zitten heel wat dubbele bodems in. Dank, je tekst gister was ook heel mooi.

    • Dirk zegt:

      Ja ik weet dat meestal een dubbele bodem in jou verhalen zit daarom zijn ze om tussen de regels door te lezen ik vindt ze mooi.

      Ach en mijn tekst was echt gemeend ik denk er nog steeds zo over.

  7. joost tibosch sr zegt:

    Twee teksten denderen deze dagen door mijn gelovige hoofd. Het machteloze “Mijn God, mijn God, waarom heb je me verlaten”, woorden uit een joodse psalm in de mond gelegd van een Jezus, die geen woord meer kon uitbrengen. En God heeft ons als een verliefde joodse jongen “in de palm van zijn hand geschreven” Mocht iedereen ons. zelfs wij onszelf. vergeten..Hij vergeet ons niet! Meestal hou ik dat netjes voor mezelf, maar zo af en toe..moet het eruit! En jij ook een fijne Paas!

  8. Zilvertje zegt:

    Joost, wat er werkelijk wel of niet is gebeurd, gezegd of gezwegen, we weten het niet, maar de verhalen zijn prachtig.

    Zieke mensen zijn soms zo verstoten van alles, ik heb bijna een leven lang gezorgd, nu leer ik het anderen aan en dat geeft mij kracht, de liefde en kennis overbrengen, ik hoop het in de palm van hen te schrijven, omdat ze het nooit vergeten. Ik zit nu hun toetsen na te kijken, allemaal mooie cijfers tot nu toe……

  9. jantiena63 zegt:

    Mooi verhaal, ook heel herkenbaar, zelf het eten van de bloemknoppen. Mijn tante zat ook in een verpleeghuis en voor haar waren de planten niet veilig ze plukte altijd de blaadjes van de planten en stak ze ook soms in haar mond. Of ze zette de planten bij de afwas. Helaas lag ze later alleen nog maar in bed en is uiteindelijk overleden. Maar ook toen ze alleen nog in bed lag kreeg ze nog regelmatig bezoek die dan even naast haar zat en haar hand vasthield.

  10. Burro zegt:

    Heel herkenbaar Zilvertje. Dit komt immers in (bijna) alle families vroeger of later voor. Triest. Maar van alle tijden…

  11. Zilvertje zegt:

    Burro, ja, we kriigen er bijna allemaal mee te maken. Als kind had ik een oud tante die maar om de vijf minuten haar vragen herhaalde, ik begreep er toen geen snars van.

  12. Zilvertje zegt:

    Jantiena, dankjewel voor je mooie verhaal. Gelukkig dat het bezoek blijft komen, wat bekends naast je is zo belangrijk.

  13. Di Mario zegt:

    Persoonlijk lijkt me dat een vreselijke periode in je leven…. Maar je kunt niet kiezen he.

    Love As Always
    Di Mario

  14. mennoG zegt:

    Je kan alleen maar hopen dat het je nooit overkomt…
    Mooi onder woorden gebracht!

    Groet,
    mennoG

  15. oma zegt:

    Ha Zilvertje,

    Zo verlopen veel levens van mensen, op het einde raakt men in de war en is de weg kwijt.
    Als ze het zelf niet meer merken is het voor hen niet zo erg, maar als je merkt dat je in die fase komt is erg verdrietig. oma

  16. Aad Verbaast zegt:

    Goed verhaal weer Zilvertje. Verschrikkelijke ziekte. Als mantelzorger maak ik het dagelijks mee.

  17. Zilvertje zegt:

    Aad, terwijl het verhaaltje werd geplaatst dacht ik daar aan, dat heb ik wel eens begrepen van je, Aad, het is echt heel zwaar, je hebt je portie dan wel gekregen in je leven. Sterkte!

  18. Zilvertje zegt:

    Di Mario, nee, een keuze hebben we niet, al helpt gezond leven wel wat, maar als je pech hebt, ben je er bij!

    Oma, ja, heel verdrietig. we hadden laatst dichtbij brand, bij het tankstation, we zaten buiten, joh wat een schrik.

    Dankjewel Menno, ja, hopen dat het je deur voorbij loopt, dat het je naam vergeet. :^) Ben onder de indruk van je mooie foto’s.

  19. Mooie geschreven.

    Positieve prikkels zijn inderdaad het beste denk ik.
    Het enige, vrees ik.

  20. Zilvertje zegt:

    Dankjewel, ja, meewaaien en goed voor zorgen. Fijne Paas.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s