Deel 1 Mevrouw Tjalsma.

1maartkrommeniezomaar9sv (2)

 

Vier bij vijf, een bedje, een raam, een wasbak, dat was alles van wat er over was gebleven van haar hele leven, rammelde sleutelbossen op de kale koude gangen, warme maaltijd op een “duurzaam” plastic bord met drie vakjes, vaak, piepers met jus, vlees en groenten, allemaal verkookt tot een vieze brij, zonder geur of smaak, vitaminen waren hard weggelopen, ze gniffelde.

Om tien uur, klopte de kar met koffie aan, een zeebeer van een vrouw, met de armen van een bootwerker, vroeg of ze suiker en melk had in haar koffie, ze vergat het zoetje te noemen. Maar ze wilde geen koffie, ze wilde thee, maar helaas dat had die beer dat niet bij haar…….

De deur sloot met een klap, echode na op de gang……..

Het zou nu tot etenstijd duren, 12.00 uur duren eer er weer iemand kwam, dus actie! Ze stapte van uit haar rolstoel op haar yogamat en deed met veel plezier haar oefeningen.

Haar raam stond op een kier en de buitenwereld kwam zachtjes binnenglijden, de geuren van de bossen, de zeelucht, de geluiden van de medewerkers die langs haar raam liepen, de schoonmakers die weer naar huis gingen, de bakker die brood kwam brengen voor de avond, de fysiotherapeut, die soepele onderdelen maakten in de lichamen. De nieuwe verpleegkundigen, die nog in opleiding waren en in het ootje werden genomen, dat zag je aan de rolstoel waar ze mee reden, ze vervoerden een steek, gevuld met urine en poep, ze moeten het naar het lab brengen. Op alle afdelingen keken ze uit het raam, de afgesproken tijd, daar gingen ze, de helden van de toekomst om straks bij het lab, vreselijk uitgelachen te worden……….wel in het vuistje, dan kregen ze de mededeling dat het lab net gesloten was voor een noodgeval, morgen terugkomen aub en dan zouden de verpleegkundigen terugkomen met de po’s en dan zou de oudste van dienst zeggen: nou, dan morgen maar en dan zouden de leerlingen vragen: maar waar moeten we het laten? En dan zou de bom barsten, ja, waar? “Neem het maar een dagje mee naar huis”…. en dan zou de grap uitkomen, want dan kon niemand meer zijn lach inhouden en dan zouden ze er bij horen, voor altijd, want een echte pleeg, ben je door dik en dun, zeker als je de grap had doorstaan.

Zilvertje.

Advertenties

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

15 reacties op Deel 1 Mevrouw Tjalsma.

  1. Dirk zegt:

    Toch wel een van de zwaarste beroepen die er zijn.

  2. logbankje zegt:

    Dacht nou mevrouw Tjalsma is aan haar lot overgelaten en ze heeft zich erin geschikt.
    Maar niets daarvan is waar, ze heeft nog plezier genoeg.
    Grappen kom je altijd tegen als je ergens begint. Hans

  3. gemma1952 zegt:

    Aangrijpend verhaal. Helaas voor veel mensen de werkelijkheid. Zoals in de Balkan.

  4. Matroos Beek zegt:

    Heel leuk verhaal! Ik moest er echt om lachen. Heerlijk.

  5. Pingback: Mevrouw Tjalsma deel 2 De Zweedse band en de gehaktbal. | Het straatje van Zilvertje.

  6. Pingback: Mevrouw Tjalsma deel 4 Het sleuteltje. | Het straatje van Zilvertje.

  7. Pingback: Mevrouw Tjalsma deel 3 Wassen in de magnetron. | Het straatje van Zilvertje.

  8. Pingback: Mevrouw Tjalsma deel 5 Thee drinken bij de pagode. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s