Een jarige, een zieke en een leven dat voorbij glijdt

IMG-20180114-WA0004

 

Vandaag is  er een Suikerhartje jarig  ( 21 ) en na dit bericht ga ik weer verhalen vertellen over dingen die niet echt gebeurd zijn, maar op dit moment is er veel dat in familiekring de aandacht vraagt.

Gister was het heerlijk om bij Nico ( zoon 37 jaar ) te zijn, er was muziek en daar waar we afspreken is altijd heerlijke taart en koffie. Het is een restaurant op het terrein van het psychiatrische ziekenhuis. Vroeger was dit de keuken, de keuken waar ze heerlijk kookten voor al die afdelingen. Het eten werd naar alle afdelingen gebracht in kleine knorkarretjes en vaak stonden sommige patiënten op de wacht en als ze de knorkar hoorden, dan holden ze naar binnen om het te melden en om aan tafel te gaan zitten, zo lekker was het eten.

Zelf weet ik het zo goed omdat ik na mijn gewone verpleegkundige diploma na jaren hier een opleiding heb gevolgd om deze mensen te verplegen. De zustersflat waar we woonden is gesloopt en het hele ziekenhuis is veranderd, de poorten staan open, veel afdelingen gesloopt en veel nieuwbouw en aan de randen van het terrein zijn huizen gebouwd voor burgers.

IMG-20180114-WA0003

Foto hierboven toont de plek waar het zusterhuis ooit stond.

Nico zag er lief uit en vertelde honderduit over zaken die me ver boven de pet gaat, maar een ding begreep ik wel, hij bouwt aan een transponder, na uitleg begreep ik alleen dat de vijfde man afsloot.  Ik probeerde het verhaal naar me toe te halen en vroeg of ik straks zo uit mijn keukentje door hem naar het bos gebracht kon worden, maar zijn antwoord verdween in het geroezemoes.

20180114_162021

Nico en Zilver, wat lijken we op elkaar!

Voor het donker wilde ik bij de trein zijn, de Duinenboschweg is niet prettig in het donker en dat lukte. De verbinding was nu prima, omdat er ergens anders werd gewerkt aan het spoor, had ik een rechtstreekse verbinding, dat scheelt denk ik zo een drie kwartier.

Mijn fietssleutel kon ik niet vinden, in de trein begon ik al te zoeken en dat viel tegen want ik wilde nog naar mijn moeder. En dan merk ik aan mezelf hoe het me allemaal raakt, hoe kwetsbaar je bent als vrouw alleen, want ik had al meer gelopen vandaag dan mijn benen konden dragen en dan ook nog mijn fiets meetillen naar huis, maar staan laten is een grote kans op diefstal. Ik heb een kwartier gezocht, maar nee, en ik begon de fiets te dragen. Maar omdat ik een zware fiets heb en een been dat het net weer begint te doen, was de fiets naar huis tillen een slechte optie. Ik besloot nog eenmaal onder een lantaarnpaal mijn tas te doorzoeken en wat denk je, zat hij gewoon op het plekje waar ik hem altijd stop, juist omdat ik veel vergeet na mijn ongeluk. Ik heb elke keer dat vakje gevoeld, en nu ineens zat de sleutel er wel in.

Nu kon ik gelukkig naar mijn moeder. Ze lag daar als een klein hoopje mens, ze sliep alleen maar en haalde moeilijk adem. Het werd me allemaal even te veel en ik ben maar een half uurtje gebleven en ben thuis een slinger op gaan hangen voor de jarige van vandaag.

Vandaag knal ik uit elkaar van de hoofdpijn, het zal vast spanning zijn, spanning uit het verleden en heden, niet alles kan ook ineens goed gaan, sommige dingen worden slechter, sommige dingen gaan nooit meer over en een ding gaat goed, voor het eerst heb ik de weg naar Castricum alleen afgelegd, voorheen ( na ongeval ) kwam ik niet verder dan het treinstation, of had ik krukken of een stevige arm nodig en zo zie je maar, er zijn altijd lichtpuntjes en nu gaan we taart eten op mijn jongste zoon.

Zilvertje

 

 

Over Trudy

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

17 reacties op Een jarige, een zieke en een leven dat voorbij glijdt

  1. logbankje zegt:

    Van harte gefeliciteerd met Suikerhartje, 21 jaar alweer.
    De tijd lijkt voorbij te schieten, ken haar nog als jong kind.
    Het bezoek aan Nico, roept ook mooie herinneringen op, fijn om te lezen.
    Maar ook hier voortgang van de tijd, veranderingen die je juist doen terug denken aan toen.
    Wat vervelend, je sleutel het zoeken de paniek, dan toch nog gevonden.
    Gelukkig maar dan kon je nog naar je moeder, de rekening is er voor de volgende dag.
    Maar geniet van de taart met je zoon, ook al een grote vent. Hans

    • Zilvertje zegt:

      Het is Emilio, hij is de jongste zoon, daarna komt Blancie, ja, we kennen elkaar al vanaf de tijd van weblogland, dat is zo lang geleden. Dankjewel. Vandaag door regen en hagel naar haar toe, ik was er lang, gaat steeds minder.

      • logbankje zegt:

        Ken ze zeker nog van toen ze jong waren, net als die van mij ze groeien boven je hoofd uit. Hans
        Ot. Je verzoekje ligt op de Bank voor de volgende show.
        De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl

      • Zilvertje zegt:

        Ja, onze kinderen waren toen nog jong. Die van mij geloofden nog in Sinterklaas en pastten in een klein badje, waar blijft de tijd. Dankjewel voor de show.

  2. Dirk zegt:

    Gisteren een bewogen dag en vandaag een vrolijke dag gefeliciteerd met E.

  3. Matroos Beek zegt:

    Gefeliciteerd met jouw Suikerhartje.
    Geniet en ontspan deze week. Staak even alle gevechten en draag goed zorg voor jezelf.

  4. Lieve Zilver, wat is er allemaal toch gebeurd? Ik mis je al zolang en ben in ieder geval blij je hier weer gevonden te hebben. Van harte gefeliciteerd met jouw zoon. Liefs, Thera XXX

    • Zilvertje zegt:

      Ach, dankjewel, dat is lief! Het is een drukke tijd en eigenlijk was het dat altijd al, alleen ik heb ruim een jaar gelden een ongeluk gehad en dat terwijl ik net zo goed herstelde van het andere ongeluk, maar de kwaliteit van leven wat mezelf betreft is een tien, maar mijn omgeving, daar is van alles mis, ik vlieg en redder en nu gaan we aan tafel, ik kom straks ook even bij jou, ik denk dadelijk aan je mooie boek, met al die mooie foto’s van je opa. Dikke pakkerd. terug.

  5. Hilde zegt:

    Proficiat voor de jarige! Hoop dat de taart heeft gesmaakt. Ik was hier instemmend aan het meeknikken over dat niet altijd evidente als vrouw alleen. Maar je haalt duidelijk heel veel krachten uit jezelf. En die hoofdpijnen ja vermoedelijk spanningshoofdpijnen, bewust of onbewust van de zorgen die je in je rugzakje meedraagt. Heb vertrouwen, het komt goed.

    • Zilvertje zegt:

      Het was een knusse verjaardag, dankjewel. Alles is weer op de regel. Ben ook weer helemaal opgeknapt. Ik denk dat ik van al die uren bij me zieke moeder zitten zuurstof te kort had, vandaag was het naast haar bed zitten beter, er was veel tocht door de wind, dus minder benauwd in haar kamertje. Ze is zo sterk, ze blijft maar vechten, maar ze zal het niet winnen, mogelijk even, maar de tijd haalt haar in helaas. Slaap lekker!

      • Hilde zegt:

        Oh dit raakt me, het nieuws van jouw zieke moeder. Veel sterkte toegewenst.
        Toch ook fijn te vernemen dat je weer helemaal bent opgeknapt. Kan zo’n deugd doen hé, dat besef.
        En dank je voor de slaapgroet, intussen alweer bijna middag hier. Fijne dag nog.

      • Zilvertje zegt:

        Dankjewel. ja, sommige dingen gaan gelukkig wel goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s