Dankbaar markten in Wormerveer…….

 

Op de gezellige markt in Wormerveer heb ik het geweldige dankbare geluk ervaren wat ik ook bijna vijftig jaar geleden had na de geboorte van mijn broertje. Mijn broertje werd geboren toen ik tien jaar oud was en mijn moeder was toen tweeënveertig jaar en een half, dus niemand had dit nog verwacht…….. mijn moeder stuurde mij de avond voor de geboorte van mijn broertje naar mijn tante Rietje in Purmerend en die nacht kon ik niet slapen.

In de ochtend hoorde ik dat ik een broertje had. Ik wilde natuurlijk dadelijk naar huis, maar het was dinsdag, marktdag in Purmerend, in die jaren een geweldig grote markt, mensen uit de hele omgeving kwamen daar inkopen doen, de boeren waren op de Koemarkt bij de dieren, de vrouwen liepen al dan niet in klederdracht inkopen te doen, ik zie zo de vrolijke kleuren van de kleding van de Markerdames en de meer in witblauw gehulde Volendamse dames nog in mijn gedachte, de mannen hadden meer een soort pofbroek aan met een jak en natuurlijk waren er ook mensen in burger, die hadden de overhand.

Maar hoe dol ik ook op die markt was, ik wilde weg, ik wilde naar huis, naar De Leeghwaterweg, ter hoogte van de Zaanse Schans, want daar was mijn moeder met mijn nieuwe broertje. Maar er was geen praten aan, we gingen naar de markt en daarna pas naar de Zaanstreek. Ik moest me er bij neerleggen en genoot toch van de markt, hier een plakje kaas, daar een koek, en een wortel, wat een feest, maar van het echte feest wist niemand iets, dan vond ik als tienjarige gek, nergens vlaggen, nergens een knuffel omdat ik een broertje had, ik kon dat niet begrijpen, want het was toch wereldnieuws, ik weet nog dat mijn hartje de hele dag huppelde, een vreemd soort kloppen achter mijn ribbetjes.

Vandaag op het einde van de markt in Wormerveer, overspoelde mij dit gevoel weer, ik knapte bijna van geluk en de markt had het niet in de gaten, niemand had het er over en nu begrijp ik wel waarom, maar ik heb het gewoon overal verteld. MIJN MOEDER KNAPT WEER OP! Gister lag ze nog te vechten en vandaag heb ik twee uur bij haar bed gezeten en was ze wakker, had ze een rustige ademhaling en sprak met me, genoot van de gele tulpen, haar lievelingskleur, een stukje prille lente, iets wat ik mee had, maar niet had verwacht dat ze het ook zou kunnen zien en ze rook er zelfs aan en vond het zalig.

Mijn geluk zette de markt in vuur en vlam, ik kreeg overal megakorting en ik liep met volle tassen naar huis, ik vroeg nergens om korting, ik praatte alleen maar over mijn moeder, maar op deze regenachtige dag, brak even de zon door in Wormerveer op de markt.

 

Zilvertje.

Foto van Internet, de markt in Wormerveer toen ik jong was, maar mogelijk nog ouder, want ik weet niks meer van het treintje.

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

15 reacties op Dankbaar markten in Wormerveer…….

  1. Matroos Beek zegt:

    Ontroerend mooi verteld. Dat het verder zo mag gaan met je lieve moeder. Hartelijke groet.

    • Zilvertje zegt:

      Dankjewel, ik weet ze is al zo oud en is zo broos, maar een moeder wil je niet missen nooit en als haar einde lijden is is het zo naar, nu kan ze gelukkig weer rustig ademhalen en met me praten, ik heb nog even kunnen zeggen dat ik van haar houd, zo blij dat ze het nog kon ontvangen.

      • Matroos Beek zegt:

        Ik begrijp je helemaal… ik ben er ook zo bang voor… ondanks dat ik weet dat ze eindig en broos is… En dat lijden zou niet meer mogen op zo’n hoge leeftijd. Ik ben ook altijd ontdaan als het niet goed gaat met mijn moeder. Haar lijden is mijn lijden.

  2. Zilvertje zegt:

    Je zegt het zo mooi, dankjewel. Jouw moeder is nog ouder, ik heb zo genoten over het verhaal van je moeder met die leuke foto en het Mariasetje. Je hebt een verhaal gemaakt om te koesteren, ik heb het al een aantal keren teruggelezen.

  3. Dirk zegt:

    Zo zie je maar een herinnering kan zomaar opborrelen en wat fijn de je moeder weer wat beter is.

    • Zilvertje zegt:

      Ja, ineens vielen verleden en heden samen. Nou mijn moeder dat is een wonder, ik heb al zo vaak aan haar bed gezeten, afscheid genomen, haar zien knokken en weer lijkt ze er bovenop te komen. Ze was zo schattig vandaag, wel broos, maar ze was zo helder.

  4. terrebel zegt:

    Wat kan geluk toch fijn zijn. Geniet ervan!

    • Zilvertje zegt:

      Ja, het mooiste geluk is toch vaak als het om je naaste gaat en ik weet wel, op een dag dan vliegt ze weg, maar ook al is ze zo houd, je wilt het zo lang als mogelijk bij je houden. een moeder is gewoon zo bijzonder, ze is mijn oorsprong en ik ben gelukkig nog kind van iemand.

  5. logbankje zegt:

    Wat verteld een foto toch veel over onze jeugd, de zaan, de gashouders en het rangeerterrein.
    Weet nog wel dat er treinen stonden op het rangeerterrein achter de stuiken, maar toen was de spoorlijn al bijna voorbij, deze ging naar het station van Wormerveer.
    Onze jeugd is een heel andere tijd dan de huidige, zoveel meer ruimte en folklore.
    Dan is je broer in het “oude” ziekenhuis geboren, net als mijn zusje.
    Wat een goed nieuws dat je moeder zo warm en gelukkig was, dat geeft een goed gevoel.
    Dan breekt de zon in Zilvertje zeker door. Hans

    • Zilvertje zegt:

      Ja, er is veel veranderd, dan moet ik de treinen ook gezien hebben, ik las bij de foto dat ze daar bij de schoenmaker ik dacht Spekman het dorp binnenkwamen. Dat van de markt op die plaats schoot zomaar op eens eens in mijn gedachten, maar niemand wist het meer, we worden ook oud Hans, maar nu op foto’s zie ik het de laatste jaren, het klopte, dat van die treinen, wist ik niet meer, wel van de gashouders, die had je overal in de Zaanstreek en ik woon nog op de gevolgen, allemaal vervuilde grond, mag niks uit mijn tuin eten.

    • Zilvertje zegt:

      Oh, ja, mijn broer is ook in het oude ziekenhuis geweest, maar niet geboren, mijn moeder kreeg ze allemaal thuis, ze zette ons zo hup op de wereld, nooit complicaties, maar hij kwam er als kleintje wel terecht omdat hij iets met zijn oortjes had en toen heeft een zuster hem van de commode laten vallen, vreselijk, hij hield er wat aan over en ik was zo boos, want als kind paste ik zo goed op hem en zo een domme zuster, en weet je, ik mocht als zusje niet op de afdeling, dat was zo in die tijd, kinderen mochten niet bij kinderen, nou ik voelde me geen kind, ik vond mezelf beter dan die domme zuster, ik bleef altijd bij de commode als ik bij hem thuis was, was als een leeuw, ik was een tweede moeder en ik heb hem zo 6 weken niet gezien, ik voel het nog, wat deed dat een pijn, mijn vader zei altijd: ga maar buiten staan, dan houd ik hem voor het raam, dan zag ik hem even, ik voel nu weer te tranen.

  6. Rob Alberts zegt:

    Mooi!

    Ik hoop voor jullie dat jouw moeder zo goed mogelijk verder hersteld.

    Bemoedigende groet,

    • Zilvertje zegt:

      Dankjewel, vandaag had ze en zware dag, ademhalen lukte haar moeizaam, dan is het moeilijk haar alleen te laten. Gelukkig zijn de mensen die haar verzorgen erg lief en ken ik ze vaak persoonlijk, sommige nog mee gewerkt of zelf opgeleid en dat geeft een goed gevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s