Het ziekenhuis. Deel 12 Koelcellen.

220px-Morgue

De smartlappenklanken lagen dik belegen rond het huis van Spoor, de hele buurt was uitgenodigd, de collegae van de politie, vrienden, familie en bekende. In de tuin waren allemaal gezellig gekleurde lampjes aan, maar  het meeste feestgebeuren was binnen in huis en in de grote schuur, het was januari en de nachten waren erg koud. Het feest zou eerst net buiten het dorp gegeven worden, maar plotseling leken alle zaaltjes bezet ook al had je het besproken, maar men schonk er niet veel aandacht aan, zorgen genoeg en nu was het feest!

Er werden leuke stukjes gespeeld en liedjes gezongen en het leven van Spoor zijn vrouw, met de bijnaam Perronnetje,  werd belicht, grappige voorvallen en ook de traan was aanwezig, want een mens maakt wat mee in vijftig jaar. Enkele jaren geleden hadden ze een jong volwassen zoon verloren, Timo, een veelbelovende sporter. Maar dit niet benoemen zou hem nog meer dood maken als hij al was. Op de lichtbeelden geprojecteerd op het scherm geleend uit de politiekantine, zag je een knappe schrandere jongen in sportkleding…….. Spoor hield zijn lieve Perronnetje dicht tegen zich aan, ja, die mooie jongen, wat een verlies.

Het was eigenlijk Janet de baas van Spoor, die toch een goed ingewijde was van de Familie Spoor die ontdekte dat er mensen rondliepen die totaal niks met de familie te maken hadden. Ze gooide het in de groepsapp van de politie en hield haar hand dadelijk aan haar wapen en met haar na het lezen van haar berichtje al haar collegae. Ineens was die gemoedelijke sfeer weg en een ijzige bijeenkomst geworden. Je zag het aan de strakke kaken van al die politiemensen en al die handen aan het wapen.

Ondertussen had juffrouw Timmer haar laatste vakantieweek besteed aan het bestuderen van alles wat het ziekenhuis in en uit kwam, geholpen door agenten, altijd was er iemand bij haar, prachtige lijsten waren aangelegd. Het waren weer andere agenten die al die gegevens na zochten op het bureau,, maar het was moeilijk verbanden te leggen met de moorden. Het was nog lastiger om de rover van kleine Toon zijn organen te vinden. Alles leek goed geolied te lopen in het ziekenhuis en alles leek verantwoord te gebeuren, het was  maar bij toeval dat de roof van kleine Toon zijn organen aan het licht was gekomen.

Er was op de avond van het feest toestemming gekomen om voorheen gestorven patiënten van het ziekenhuis op te graven en te onderzoeken, nu moest er mankracht bij komen, families moesten op de hoogte gebracht worden en er moesten extra artsen komen die dit werk tot in de vingers beheersten.

Juffrouw Timmer was het even helemaal zat met binnen zitten, gelukkig dat de school weer begon na het wekend. Ze pakte een zelfgemaakte pot jam in en toog naar haar nieuwe buren. Er was nou niet dadelijk een klik, de deur werd opengedaan door een fors mens, juffrouw Timmer zag er niet dadelijk een man of vrouw in, maar dat gaf niet, een goede buur is meer waard dan goud. Er werden handen geschud en wat onwillig leidde de nieuwe buur juffrouw Timmer naar de woonkamer. Er werd koffie gezet en die nieuwsgierige juffrouw Timmer vroeg of ze even naar de wc. mocht. Op de gang schuifelde ze voetje voor voetje en met haar spiedende ogen nam ze alles goed in zich op.

Achter elke deur gluurde ze even en achter een deur vond ze een lange kastenrij, kasten die op koelkasten leken, zou die nieuwe buur zoveel eten? Juffrouw Timmer kon het niet laten en sloop de kamer in en nam een kijkje in een van de kasten. Haar hart begon heel hart te kloppen en toen ze zag wat er in die koelkast werd bewaard, viel ze met een harde klap op de grond.

Zilvertje.

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Deel 11

 

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

8 reacties op Het ziekenhuis. Deel 12 Koelcellen.

  1. Rob Alberts zegt:

    In een oud ziekenhuis in Den Bosch kreeg ik ooit lessen bloemschikken.

    De bloemen werden bewaard in het mortuarium ….

    Vriendelijke groet,

    • Zilvertje zegt:

      Ja, blijven ze langer goed. Hahahahahaha, het is echt koud op die plekken en er hangt een aparte sfeer. Wij deden vroeger een kaartje aan de teen van de patiënt die overleden was, nadat we hem netjes hadden gemaakt, een kaartje met de naam, moest of links, of rechts, maar dat ben ik vergeten. tegenwoordig komt de begrafenisondernemer al dadelijk en die legt de patiënt die overleden is af. Vind het bijzonder dat ik al die dingen in mijn leven heb meegemaakt en mogen zien, wat waarschijnlijk de basis is, van al die verhalen, in de verhalen komt alles samen.

  2. Aad Verbaast zegt:

    Jeetje.. Wat een verhaal!

    • Zilvertje zegt:

      Ja, vanaf het begin is het goed het hoofd erbij houden, ik heb voor het eerst meer verhaallijnen en die moet goed in de gaten houden. Hoe is het met jou? Ik heb gister even op je weblog gekeken, maar je bent gestopt, of heb je nu een ander weblog? hartelijke groet!

  3. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 13 Een druk weekend. | Het straatje van Zilvertje.

  4. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 14 Het onderzoek naar de opgegraven lichamen. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s