Het ziekenhuis. Deel 11 vaginageur aan de kin.

20170731_203554

Juffrouw Timmer had ondanks haar saaie vakantie een blos op haar wangen, ze had het druk, op het kleine keukentrapje stond ze met een oor en een glas tegen de muur geplakt, ze luisterde zeer ingespannen en merkte niet dat het theewater in de waterkoker warm genoeg was, dat haar soep overkookte en haar kat Mausorius probeerde bij haar benen te komen om haar zo een kopje te kunnen geven ten teken dat hij honger had, nee, de hele wereld was buiten gesloten, juffrouw probeerde te horen wat men aan de andere kant van de muur vertelde.

Pas na het bewust worden van erg stijve kuiten en uren op de bovenste tree gestaan te hebben gaf ze het op, die nieuwe buur, was of stom, of alleen, geen woord te horen zo jammer, het is altijd zo spannend om te luistervinken………ze zette te waterkoker weer aan en gaf Mausorius wat voer en daarna viel ze zowat flauw van genot, want haar bel ging en die bel was al bijna vastgeroest, er kwam nooit, nou ja, haast nooit iemand. Met een kuif op zijn plaats gemaakt met nat gelikte vingers, links voor op haar hoofd en met rok rechttrekkende bewegingen en nog vlak voor de deur haar adem controlerend op het ruitje van de deur, deed ze open……. “Ja,…………………………….. oh, bent u het, mijn nieuwe buur?”

Nee, helaas het was Spoor! “Mag ik even bij u binnenkomen en wat vragen stellen?” Spoor stelde de vragen, maar was al half in de woonkamer, een weeë vrouwengeur vloog in zijn neus, een bloemkoolgeur geserveerd met over de datum vis. Brrrrrrrrrrr, hij wist van uit zijn werk, dat hij het even moest volhouden, maagsappen goed naar beneden drukken en dan zou de lucht gewend raken, pas buiten zou hij dan weer ervaren hoe fijn frisse lucht ruikt.

 “Woon u al lang hier naast het ziekenhuis? Zijn u dingen opgevallen? Heeft u zicht op wie er werkt?” Spoor ratelde maar door en juffrouw Timmer genoot van die enorm leuke man op haar sofa, ze voelde zich belangrijk en nodig en dat was wel fijn met deze saaie dagen na de kerst. Ze zette een kopje thee van een zakje dat ze al de hele week had gebruikt, want ja, ze was een zuinige juffrouw, ze was van het type drie dagen de onderbroek aanhouden en dan hem binnenstebuiten keren en dan weer drie dagen en dan juist op zondag een heerlijke schone aan, ja, dan waardeert een mens meer de frisheid, was haar motto en het bespaarde zo fijn, met een handdoek deed ze een maand, maar de waarheid gebied wel te zeggen, dat als je juffrouw Timmer een kusje op de kin zou geven ze op haar kin rook naar haar vagina, want ja, ze probeerde wel een systeem aan te houden van wat droog ik met welke hoek af, maar ze raakte altijd in het midden van de maand in de knoop, dan lag haar hele schema in de war en ach, ze was schoon, wat gaf het?

Ze had een opdracht gekregen, stikte geheimhouding en noteren wie en hoe laat iemand het ziekenhuis binnenkwam of verliet, liefst met nummerbordgegevens en foto van de persoon in kwestie. Juffrouw Timmer rilde van genot, zeker bij het krijgen van die prachtige politiemobiel met camera, ohhhhhhhhhhhhhhhh, dit werd een geweldige kerstvakantie!

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

 

 

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

12 reacties op Het ziekenhuis. Deel 11 vaginageur aan de kin.

  1. Rob Alberts zegt:

    Wat heb je weer een bijzondere titel gevonden.

    Vrolijke vakantiegroet,

  2. logbankje zegt:

    Nou de titel maakt weer nieuwsgierig, juffrouw Timmer is het al.
    Hé bah, die juffrouw Timmer, wat een viespeuk, arme Spoor.
    Ze heeft nu wel afleiding. Hans

  3. logbankje zegt:

    Ja, ken het van ouderen 😦
    Ja zeker erg, onbegrijpelijk dat het zomaar kan met het vervoer. Hans

  4. burroholanda zegt:

    Hoe verzin je zulke mensen? Beetje onsmakelijk type en ben na het lezen van het verhaal eerst mijn handen gaan wassen. 😉

    • Zilvertje zegt:

      Hahahha, wat een grappige reactie. Ja, het is heel raar, maar het verhaal schrijft zich vanzelf, ik ga zitten en ik zie het voor me gebeuren en dan moet ik proberen het begrijpelijk over te dragen aan de lezer, ik zie al die mensen lopen en bewegen, ik ruik ze en het verhaal hangt gewoon in de lucht, ik hoef het alleen maar te plukken. Als ik wist hoe het werkte zou ik daar een boek over schrijven, maar helaas.

  5. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 12 Koelcellen. | Het straatje van Zilvertje.

  6. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 13 Een druk weekend. | Het straatje van Zilvertje.

  7. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 14 Het onderzoek naar de opgegraven lichamen. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s