Het ziekenhuis, deel 6 Toon.

IMG_0548

De nacht na  de inval in het plaatselijke ziekenhuis sliep bijna niemand van de politie. Als ze al het geluk hadden in hun bed te liggen, dan was het moeilijk de gebeurtenissen van de dag, de beelden, de ingevingen, stop te zetten. Was er het onthutsende verhaal van Renate Bakel, die bij de familie van de verongelijkte jongen voorzichtig kwam informeren hoe ze er achter gekomen waren dan zijn organen gestolen waren.

Toon, de vader van de jongen zat te schokschouderen van het ingehouden huilen, met zijn stoere knuisten bonkte hij aan de onderhand van zijn zelfgemaakte houten tafel, hij gaf al zijn woorden een lading mee, de lading van gemis, boosheid en van rouw, waar hij aan moest beginnen, maar eerst was er die boosheid die een uitweg zocht.

“Renate, mag ik Renate zeggen?” Renate knikte. “Renate, je moet weten, kleine Toon, mijn zoon, was donor en toen we begrepen dat ze niks meer voor hem konden doen hebben we het gemeld bij de dienstdoende arts, kleine Toon was een sociaal bewogen jongen en een half jaar geleden had hij ook een schrijven thuis gekregen met wel of niet donor te zijn, hij dacht dat hij het al was, ooit op zijn school een paspoort daar over ingevuld, en die beste kerel droeg dat altijd in zijn portefeuille, wisten we nooit, tot die dag met die brief. We hebben echt uren met het gezin gepraat en verdomd, hij wist ons allemaal over te halen en het gaf ons die avond een enorm goed gevoel. Het was dan ook voor ons belangrijk die wens van hem te laten uitkomen en wat een geschenk voor iemand die in hoge nood iets van hem kon krijgen, iets van onze zoon zou ook voort blijven leven, het gaf ons ondanks al het verdriet een sprankje hoop.”

Renate hield haar adem in en luisterde vol emotie, die ze probeerde te verbergen, naar de dappere vader.

“Maar Renate, toen we weer bij hem mochten, was hij van alle lijnen af en ook van de beademing en dat vonden we vreemd, we hadden graag warm afscheid van hem genomen en we dachten dat we toestemming hadden moeten geven en we vroegen aan de arts, of ze soms al zijn organen hadden uitgenomen, maar die arts vertelde ons, dat het allemaal zo snel was gegaan, hij was niet meer te redden geweest en zijn organen waren niet meer gezond genoeg voor een andere patiënt. “Kijk, wij, Renate we zijn gewone mensen, hebben geen medische kennis en geloven een arts op zijn of haar woord en we hebben nog uren bij kleine Toon gezeten, tot hij werd opgehaald.”

De volgende dag is mijn vrouw naar Horizon gegaan, de plaatselijke begrafenisondernemer, ze wilde zelf haar jongen wassen en kleden en mooi in de kist leggen, een van de weinige dingen die ze nog voor hem kon doen en die ochtend zag ze tot haar schrik dat hij van boven tot beneden gehecht was, slordig gehecht en ons hadden ze verteld dat ze hem niet open gemaakt hadden, hij was als het waren onder hun handen gestorven, voor ze iets hadden kunnen doen, dat hadden ze ons verteld en zo is het balletje gaan rollen, we hebben aangifte gedaan van verdachte omstandigheden tijdens of na overlijden en uw mensen hebben het overgenomen en geconstateerd dat ze hem hebben beroofd, en dat nog wel terwijl hij het gewoon had willen geven….” Toon barstte nu in snikken uit en zijn grote vuisten hingen als verlamde vogels in zijn schoot.

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

10 reacties op Het ziekenhuis, deel 6 Toon.

  1. logbankje zegt:

    Er zijn gebeurtenissen die in je hoofd blijven spoken.
    Het blijk dat donors voor hun sterven al worden ontdaan van hun organen. hans

    ot, heb veel praktijklessen gegeven aan jongens, ze waren daar op hun best. Hans

    • Zilvertje zegt:

      Ja, de onderdelen moeten er vers uit. Ja, lekker met de handen werken, dat is voor veel jongens heerlijk. En stoffige lessen zoveel mogelijk naar de werkplek halen, of naar de natuur enz, dat geeft een goed resultaat en veel leerplezier.

  2. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 7 NASA. | Het straatje van Zilvertje.

  3. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 8 De stortplaats. | Het straatje van Zilvertje.

  4. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 9 Voorbereidingen van het feestje. | Het straatje van Zilvertje.

  5. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 10 De vrouw met de hoogpolige snor. | Het straatje van Zilvertje.

  6. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 11 vaginageur aan de kin. | Het straatje van Zilvertje.

  7. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 12 Koelcellen. | Het straatje van Zilvertje.

  8. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 13 Een druk weekend. | Het straatje van Zilvertje.

  9. Pingback: Het ziekenhuis. Deel 14 Het onderzoek naar de opgegraven lichamen. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s