Na onze oorlog.

blok

Deel 2

De schoolgang was koel, hoge ramen, dikke deuren en gele tegels. Er hing een aparte geur, later, veel later, wist hij pas dat dit de geur van kinderurine was. Het was heet, bloedheet, de hele klas moest in de gang zitten omdat het daar koel was, gewoon met je billen op de grond. Juf had een emmer water gevuld en elk kind mocht even drinken aan de pollepel die ze in het water vulde. Hij vond het heerlijk, maar het meisje naast hem, keek geschrokken in de emmer, keek naar de pollepel en sloeg over. Zijn eigen juf vond hij heel erg lief, ze was nooit boos en zat vol gezellige ideeën, hij had geluk, want de juf van de andere klas, was bits en partijdig.

Op de speelplaats had hij stelten gezien zonder kind er aan vast. De stelten waren altijd bezet, nooit had hij de kans gehad op de stelten te lopen en nu lagen ze voor het grijpen……. hij holde naar de stelten en nog maar met een been op het houtje stond daar juffrouw Bits. “Afstappen, die zijn niet van jou!” Haar stem sneed door zijn ziel, hij voelde alle ogen op hem gericht.

Wat ze daarna had geroepen deed nog wel het meeste pijn. Een ander kind had ze even weggezet, volgens haar, om later verder te gaan en hij had ze afgepakt. Hij kon met zijn kromme benen niet hard lopen, dus hij zou nooit als eerste bij de stelten kunnen zijn en wat moest hij met stelten, het zou hem nooit lukken!

Kromme benen! Die woorden gingen niet uit zijn hoofd. Zijn moeder had het altijd over zijn schooltje met de barmhartige zusters. Hij vond het allemaal leugens. Waarom mag je niet even op de stelten als een ander ze weglegt ? Waarom zouden snelle kinderen de hele wereld hebben? Wat was er mis met zijn benen?

Hij zetten zijn penseel op het grote witte papier en vergat de hele boze buitenwereld, in een oud overhemd van zijn vader dat hij omgekeerd droeg, kon hij naar hartenlust zijn gevoelens kwijt op het vel.

Zilvertje. Foto van Internet, de kleuterschool in Krommenie jaren 60

Deel 1

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

9 reacties op Na onze oorlog.

  1. Dirk zegt:

    Ja zelfs een leerkracht kan je verbaal pijn doen.

  2. logbankje zegt:

    De school op de dr kuyperkade heb ik nog gezeten, je beschrijving voldoet helemaal.
    Aan kromme benen kun je niks doen als kind.
    Papier is vaak een prima uitlaatklep. Hans

  3. terrebel zegt:

    Sommige mensen zijn niet aardig.

  4. Pingback: Na onze oorlog. | Het straatje van Zilvertje.

  5. Pingback: Na onze oorlog. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s