Na onze oorlog…..

download

Een vertelling door de ogen van een kereltje, over de jaren 50 en 60 volledig uit de duim gezogen, maar met een moraal.

Vijf tegels vooruit en de juf wordt niet boos, drie tegels naar achter en broertje huilt niet de hele dag, niet de lijntjes raken, anders dalen klappen op je hoofd. Haal op die wekker, snot is lekker! Of net als vader deed als moeder niet keek, een kruisje maken bij je neus, met snot en het dan langs je vinger weg likken, zoet en stout, maar alles wat vader voordeed was gek en mocht?

Auto’s reden nog spaarzaam door de straten, de dokter had er eentje en een dikke rijke man uit het grote huis. Het dorp was pas schoongewassen van ingevallen huisjes en de oorlog van 1940, 1945 werd minder besproken, de meeste verraders waren opgeruimd en als je naar de kerk ging zag je veel gezinnen, grote gezinnen, er was waarlijk een babyontploffing geweest in de luwte na de “storm.” Maar er waren ook veel lege plekken en mensen die werden gemeden, achter de hand noemde men die: DE ROOIE.

Op de school nog veel nonnen, met kappen op het hoofd die soms zo vies roken dat de kinderen vanzelf wel luisterden, want je wilde niet op het matje geroepen worden door een non, dan was de afstand zo klein, dan moest je wel zwijgen om je adem te sparen en zo lang, erg lang, met je adem toe kon.

De kinderen van groot tot klein liepen samen of alleen naar school, slecht eenmaal ging je moeder mee, ook lopend en daarna deed je het je hele leven alleen. De meeste moeders gingen zwabberen en luisteren naar de arbeidsvitaminen, ja, die tijd was het.

Zilvertje. Deel 1 Na onze oorlog. Foto Badhuis in Krommenie.

 

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op Na onze oorlog…..

  1. logbankje zegt:

    Is toch wel een juist naoorlogs beeld, grote gezinnen want vele waren omgekomen.
    Lopend naar school, zonder mam of laat staan met een auto, dat was toen niet.
    Het dorp is niet meer van toen zong Sonneveld al eens. Hans

    • Zilvertje zegt:

      Ja, ik probeer te verwerken wat ik nog weet. Zelfs de huisjes bij het kerkhof zijn gesloopt, ik ken bijna mijn eigen dorp niet meer, maar we gaan natuurlijk ook al een poosje mee. Er zijn ook weer gaten in mijn straat gevallen, die winkel van Sinkel is gesloopt en naast me is de Stoffenzaak verkocht, dat is een megapand, ik houd mijn hart vast, als er maar geen drukke winkel komt, of dat men het sloopt, al die herrie. Ik houd van rust en van mijn oude huisje. Donderdag, Koningsdag, dan loopt het hele dorp langs mijn huis en ik denk ook alle dorpen om me heen, dat is leuk.

  2. Pingback: Na onze oorlog. | Het straatje van Zilvertje.

  3. Zilvertje zegt:

    Weet het nog niet, hangt er vanaf wat ik kan die dag, we staan hier twee dagen ook de woensdag.

  4. Pingback: Na onze oorlog. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s