De wonderlijke wereld van Peter Pompelier. Deel 6

wortel

De wonderlijke wereld van Peter Pompelier. Deel  6 De Wortel.

De dag dat de feestverlichting op de gracht werd opgehangen was slager Sloetjes het gesprek van de dag. Niet om zijn geweldige gehakbalaanbieding of om een nieuw bedacht belegd, broodje, niet omdat er weer een nieuwe verse volle blom was komen werken, nee, dit keer was het, het vlees van de slager zelf dat alle aandacht kreeg.

De mensen stonden te hikken van de lach voor zijn etalage, lagen onder het bureau op het werk nog krom van de lach en menig vrouw met haarnetje in, werd midden in de nacht wakker, omdat haar ega, lag de bulderen van de lach. Kroegen draaiden goede omzetten, want men hokte bij elkaar en vertelde het elkaar in geuren en kleuren en bij elk glas, werd het verhaal gekker en gekker.

Er werd gespeculeerd, maar wie dan? En de Heilige Boon trof men hollend aan op de gracht, met in een hand een wijwater kwast en in de ander de slip van zijn lange jurk. Hij begreep duidelijk vanuit zijn optiek het fijne van de zaak en met veel heilig water probeerde hij de zaak te redden, maar het maakte het schouwspel voor de omstanders alleen maar hilarischer.

Na een uurtje of wat, begon het door te sijpelen dat die ene met die baby er iets mee te maken had, want die hadden ze uit de winkel zien vluchten vanmorgen vroeg en een boer uit de Beemster waar Sloetjes zijn vlees van betrok, kwam ook weer even langs en vertelde dat hij er in de ochtend heel vroeg vlees was komen brengen en Sloetjes had betrapt, hij had een van zijn winkelmeisjes in de vriezer opgesloten en stond al klaar om haar van achteren te bespringen, onder het mom van: meisje de deur is in het slot gevallen, maar ik kom je redden, de smeerpijp, had zo even tijd om zijn ruitjesbroek los te maken.

Ja, men bleef kijken tot de agenten van het hoofdbureau, Sloetjes kwamen bevrijden. Hij stond als een varken vastgebonden in zijn eigen etalage, poedelnaakt, op handen en voeten met zijn grote reet naar de gracht gekeerd en in zijn anus was een winterpeen gestoken en het eerst zo frisse loof, begon al te verleppen.

Trudy. Wordt vervolgd.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

9 reacties op De wonderlijke wereld van Peter Pompelier. Deel 6

  1. Rob Alberts zegt:

    Bij de konijnen af, weer zo’n fijn verhaal.

    Vrolijke groet,

  2. Zilvertje zegt:

    Nou dank! Ik begin wel weer naar iets gevoeliger te verlangen, maar het is zo gek, een verhaal schrijft zichzelf.

  3. logbankje zegt:

    Een echte slager, onder het moto: jong en vers verkoopt en bespringt het best. Hans

  4. Pingback: De wonderlijke wereld van Peter Pompelier deel 7 | Het straatje van Zilvertje.

  5. Pingback: De wonderlijke wereld van Peter Pompelier deel 9 | Het straatje van Zilvertje.

  6. Pingback: De wonderlijke wereld van Peter Pompelier. Deel 8 | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s