Het komt wel goed deel 7 de stekker gaat er uit

lentemagnolia-hout-bloem-bloeit-bloemen_121-105336

De eerste weken in het ziekenhuis was hij een bijzonder geval, een jonge sterke man in de kracht van zijn leven en ook nog een bekendheid. De krant had het breed uitgemeten, maar wat het verplegend personeel opviel was, dat er wel veel fotografen waren gekomen en veel schrijvende en filmende pers, maar nooit was er familie gekomen of vrienden, of iemand die bijzonder om hem gaf.

In de loop der weken verdween hij van de voorpagina en op het moment dat men zich afvroeg of hij van de beademing af moest om hem waardig te laten sterven, zocht men naar familie die een beslissing kon nemen, er werden zelfs advertenties gezet in de krant, maar de respons was nul komma nul.

Na veel wikken en wegen en na heel wat overleg werd een datum geprikt, de beademing werd uitgeschakeld, verder behandelen stond gelijk aan martelen, aan uitzichtloos lapmiddelen aanbrengen zonder uitzicht op ook maar een lichte genezing.  

Weken tikte weg op het eenpersoonskamertje en zelfs het hotel van Vrouwe Havenzicht was het voorval al weer vergeten. De sporen van de val van de trap waren keurig weggewerkt en de kamer van de onfortuinlijke man, was opgeruimd en zijn spullen lagen opgeslagen in een kast op zolder van het hotel. Men had tussen zijn spullen niets gevonden dat naar een adres had geleid.

Zijn vriendin had natuurlijk op het nieuws gezien wat er was gebeurd, maar ze had geen vin verroerd, dat was gek. Of zou ze nu in alle rust kunnen genieten van zijn heerlijke huis?

De dag dat men zijn leven passief zou beëindigen, was een mooie dag, klein zonnetje , heerlijke geuren van de bomen die in bloei schoten en het geluid van vogeltjes die iemand zoeken om gelukkig mee te worden.

Trudy Den Herder ( wordt vervolgd )

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

13 reacties op Het komt wel goed deel 7 de stekker gaat er uit

  1. Dirk zegt:

    Triest om in eenzaamheid afscheid van het leven te moeten nemen.

  2. Zilvertje zegt:

    Ik heb nog plannen met hem, want anders is mijn hoofdrolspeler weg, maar het zou wel heel triest zijn ja, zonder mensen om je heen die van je houden.

  3. Dirk zegt:

    Ik ben benieuwd.

  4. Zilvertje zegt:

    Ik verklap nog niks!

  5. logbankje zegt:

    Soms is het leven aan de top erg eenzaam.
    Onnodig doorbehandelen is inderdaad zinloos.
    Zijn vriendin vind het blijkbaar wel goed. Hans

  6. Hillechien zegt:

    Triest verhaal. Eenzaamheid doet wat met de mens.

  7. Pingback: Het komt wel goed. Deel 8 Haren. | Het straatje van Zilvertje.

  8. Pingback: Vreemde bacteriën Deel 9 Het komt wel goed. | Het straatje van Zilvertje.

  9. Jaixy zegt:

    Verdrietig… Eenzaam en alleen….

  10. Zilvertje zegt:

    Ja, gelukkig is het maar een verhaal, maar we weten alle twee dat het wel vaak voor komt, mensen die vergeten worden. xxxxxxxxxxxxxxxxxx

  11. Pingback: Het komt wel goed deel 12 slot. Het laatste oordeel! | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s