Mijnheer de Vries.

School_000

Over straat strompelde een man met een verfomfaaide broek, jas en das en als je beter keek, zag je mosterd op zijn kleding, kruimels geplakt aan jam  bij de mouwen en bij zijn gulp een kleine uitgebeten pisvlek. Hij sabbelde wat op zijn eigen dropjestanden en hield met een hand zijn hoedje vast en met de ander zocht hij steun aan muren en hekken.

Hij had een onophoudelijke stroom van tranen die gleed van onderwimpers naar hals. Hij werd herkend door Hans, al moest die wel meerdere keren kijken en kon die eigenlijk zijn ogen niet geloven. Hans herkende in de smoezelige man, zijn oud leraar geschiedenis. Mijnheer de Vries! Riep Hans meerdere keren en na enig aandringen had hij beet. De verfrommelde man draaide zich om en keek verbaasd naar zijn oud leerling. Het had wel even geduurd voor ze op gelijke hoogte van kennis zaten, de heer de Vries had gewoon wat geheugenopfrissers nodig .

Hans bracht hem thuis en was totaal verbijsterd bij de aanblik van totale verwaarlozing in het huis. Hij stroopte de mouwen op en ging aan de slag. Koffie maken, aanrecht opruimen, poes eten geven, de Vries op de bank praten met de benen er op  en in een krul, dekentje zoeken en gewoon doen, wat je moet doen als je ziet dat een mens in nood is.

Na wat uurtjes werken was het huis redelijk op orde, niet microscopisch schoon, maar op het niveau van opgeruimd staat netjes. Hans had het zweet in de nek, maar zijn gevoel beloofde hem, dat hij nog op tijd was. Hij herkende dit van ouders van vrienden van hem. De verloedering, lege koelkast, overal lege flessen, de gang naar de kroeg en als je daar wordt geweigerd omdat je niet meer toonbaar bent en financieel uitgeknepen bent  tot op het bot…. dan de goedkope drankvoorraden in huis, bier, wijn, noem maar op. De Vries zat nog in fase 1 hij was nog geen echte thuisdrinker.

Hans was de redding voor de Vries en mogelijk ook andersom, want Hans was door de crisis zijn werk verloren en daarna zijn vriendin en zijn huis en wat al niet. Hans leefde van een kleine uitkering en solliciteerde zich suf, maar zonder resultaat en had moeite de huur te betalen van een klein flatje bij de ringweg.

Ze besloten tijdelijk bij elkaar te gaan wonen  en de kosten te delen, Hans zijn aandeel was gering, zo bedong de Vries. De Vries zou zich melden bij de verslavingszorg en een traject volgen om weer een gezond mens te worden.

Na drie jaar, stonden de heren er stukken beter voor. Hans had weer een baan en een huis en de Vries zijn huis blonk als een spiegel. Drank kwam er niet meer in, maar wel een leuke vrouw van de leeftijd van de Vries, Margje een oud verpleegkundige en samen begonnen ze aan een mooie oude dag.

De Vries is nog wel eenmaal terug gegaan naar de kroeg waar hij bijna zijn leven en eigendommen had laten veralcoholiseren. Hij had een grote taart mee. De uitbater was verbaasd, een taart, waarom? De Vries vertelde hem zonder blikken en blozen, dat het dankbaarheid was. Dankbaarheid? De uitbater voelde zich ongemakkelijk worden……..

Ja, als dank dat je me altijd te veel drank gaf en me altijd rondjes liet geven op de dagen dat ik hier kwam en mijn overleden vrouw zo miste, je me centjes opstreek en daar voor op vakantie ging en je me eruit gooide keer op keer als ik er vies uitzag, of als ik geen geld meer had en je me de laatste keer weigerde een hapje eten te geven op het moment dat mijn pensioen te laat was gestort. Ik had de taart eigenlijk in je gezicht moeten smeren, maar dat zal ik je niet aandoen………………

De Vries liep naar huis, keurig gekleed, een vrolijk liedje fluitend, thuis wachtte Margje!

Trudy Den Herder. Foto: Internet.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

15 reacties op Mijnheer de Vries.

  1. Rob Alberts zegt:

    Wat een mooi, lieflijk verhaal op Valentijnsdag.
    Met een glimlach gelezen.

    Fijne Valentijnsdag voor jou Zilvertje.

    Vrolijke groet,

  2. Jaixy zegt:

    Hoe een triest begin zo mooi eindigde! Wauw!! Mooi hoe mensen elkaar kunnen helpen

  3. Zilvertje zegt:

    Lieve mensen, dank voor de sterren.

  4. logbankje zegt:

    Waar een oud leerling al niet toe kan leiden, vrij van het juk die drank heet. Hans

  5. kitty vromen (schoenmakers) zegt:

    een onvervalst Zilver verhaal🙂 ben hier maar zelden nog. alles is veranderd! mail: kitty.vrom@gmail.com

  6. burroholanda zegt:

    Ik ben meester. Dat wist je al. Je hebt me echt geraakt met dit verhaal. Toevallig ken ik een oud collega, die zo dreigt te eindigen als De Vries. Hij heeft al vaak een Hans ontmoet, maar het mag niet baten.

  7. Zilvertje zegt:

    Burro, ja, dat is schrijnend. In de tijd dat ik in de verslavingszorg werkte, heb ik geleerd, dat er op vele gebieden iets niet in orde is, al die problemen dienen aangepakt te worden. Als men dan eindelijk op de goede weg is en alle gebieden krijgen aanpak en hulp, dan moet er een steunpunt zijn zoals bv de AA, mensen moeten daar steeds heen, moeten elkaar kunnen bellen op momenten dat het mis gaat, of mis dreigt te gaan, maar nooit opgeven, dat is het toverwoord. Men heeft soms veel pogingen nodig om de drank eindelijk los te kunnen laten, dan nooit meer te drinken, zelfs geen alcoholvrij bier. En iets in de plaat van de drank vinden, studie, vrijwilligerswerk, zorg, boek schrijven, breien, tuinen, noem maar op. Maar opgeven is geen optie, op een dag komt het goed. Opgeven is meer schade en de dood in de ogen kijken.

    Maar ik weet wel, dat als bv familie het opgeeft en geen contact meer wil, dan kan de drinker alle hoop verliezen en het opgeven, dus elkaar lijven vasthouden en steunen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s