Wiener schnitzel ( ze was vergeten, dat ze het al vergeven had )

WienerSchnitzel

Wiener schnitzel. 

Haar ogen waren vroeger zo goed geweest, een piloot zag ze knipogen in de cockpit. Maar niet alles ging haar goed af. Angst voerde vaak de boventoon. Haar kinderen begrepen dat eerst niet, maar later begrepen ze het zonder woorden…….. ze had de oorlog meegemaakt, angst voor bommen op je stad, honger en haar vader zat opgesloten in het Oranje Hotel tijdens de oorlog. De Joodse mensen waar ze werkte als oppas voor het zoontje, waren weggevoerd. Een paar zinnen hier uitgesproken, maar een vliegtuiglading aan verdriet, wanhoop en onzekerheid.

Elke 4de mei, liep ze met haar kinderen naar een monument dicht bij de Zaanse Schans, haar gezicht was dan vertrokken en intens verdrietig, bloemen in haar handen bijna samengeperst. Op de Provinciale weg stopte eens een auto, de bestuurder vroeg waar de Zaanse schans was. Ze ontwaakte uit haar eigen beelden en stapte op de auto af, keek goed en wees toen met haar hand naar links…. maar haar kinderen wisten zeker dat het rechts moest zijn, de auto was er bijna……Zagen jullie dat niet, spuugde ze bijna, hard, giftig,  door merg en been,  het sneed door de ziel. Het waren moffen! Geschrokken liep de familiestoet weer verder naar de grote steen met jonge jongensnamen.

Haar gevoel werd milder, op haar oude dag kon er zelfs een dagje net over de grens af, er was wel veel aan vooraf gegaan, maar ach… die moeders hadden liever ook hun jongens thuisgehouden……Maar 4 mei, was en bleef een stille dag, de familie keek naar de klokken op de Waalsdorper vlakte en naar de film die werd uitgezonden en over die oorlog ging. Veel uitleg gaf ze dan en elk jaar kwam er weer een kistje met voedselbonnen uit de kast.

Haar vader stond op een dag zomaar weer voor het huis, niemand had hem herkend, het leek een lange man, maar dat was de honger, hij was zo dun als een latje, ze waren bang voor die man… tot ze hem herkenden. Ze hadden voedselbonnen gespaard voor mocht hij terugkomen, er was grote honger geleden om hem wat te kunnen geven, al was hun hoop bijna vervlogen geweest. Die nacht was haar vader bijna gestorven in zijn eigen bed, want hij had zich overeten na al die jaren van honger, hij was bijna ontploft.

Haar geheugen was ze plotseling kwijt en voor een ding was het zalig, 4 mei ging aan haar voorbij. Opgenomen in een verzorgingshuis en zittend in een rolstoel bracht ze haar dagen door in stille berusting tot die dag dat het menu werd voorgelezen.

Heldere kippensoep en Wiener schnitzel

Ze was nu ook vergeten dat ze al vergeven had en wilde toch nog wat zeggen.

Haar stem klonk ineens weer krachtig en luid! “Die moffentroep vreet je zelf maar!”

58412_zaanse_schans_monument_aan_de_leeghwaterweg_w860_h550

Trudy Den Herder. Foto 2 monument uit 1946 voor dappere jongens bij de Zaanse Schans, nu omringd door bebouwing, vroeger een tochtgat in het weiland.

Geschreven voor de schrijfwedstrijd waar je het kan sterren en beoordelen

https://www.nederland-schrijft.nl/verhaal/?story_id=6275

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

13 reacties op Wiener schnitzel ( ze was vergeten, dat ze het al vergeven had )

  1. burroholanda zegt:

    Ik kan het niet helpen hoor Zilvertje. Je nam me helemaal mee in het verdriet en de boosheid , maar na die laatste zin lag ik echt in een deuk!

    • Zilvertje zegt:

      Gelukkig, een lach en een traan horen samen, dat houdt een mens op de been. Dankjewel, ik heb het ingestuurd voor de NPO schrijfwedstrijd en hoop dat ik een kans maak. Het verhaal floepte er gister zomaar uit en is me nu al dierbaar, een monumentje voor de mensen die straks allemaal ergens in de “hemel” zijn.

  2. Villasappho zegt:

    Wat een prachtig verhaal enorm van genoten

  3. Zilvertje zegt:

    Je link werkt niet, hoe kom ik nu bij jou?

  4. Rob Alberts zegt:

    Je slotzin is weer prachtig!

    Hoe is het nu met jouw gezondheid?

    Opgeruimde groet,

    • Zilvertje zegt:

      Dankjewel! Niet zo best, maar ik moet/ga wel weer aan de gang ( van mezelf ) Lopen gaat haast niet, men vermoed reuma. Zou best kunnen want ik verhip al jaren van de pijn met soms een uitbarsting dat ik ff niks meer kan. Zit in de medische molen.

  5. Jaixy zegt:

    Wauw… Wat intens en mooi beschreven. Ik werd helemaal meegenomen in het verdriet de woede en machteloosheid.
    Maar ik moest ook wel heel hard lachen om het einde.

  6. Zilvertje zegt:

    Ja, ik krijg ook trek. De generatie die het heel bewust heeft meegemaakt is of heel oud, of dood, de mensen die nog leven zijn milder gaan denken en hebben het bijna allemaal vergeven, mede door eigen levenservaring, maar met de komst van de dementie vergeten ze dat ze het de Duitsers al vergeven hadden, dan komt dat boze gevoel bij een enkele Duits aandoende zin weer naar boven.

  7. jeetjemina zegt:

    Mooi verhaal en wat een prachtige foto van jou en je moeder (neem ik aan tenminste) en wat lijk je nu op haar!
    Maar wat akelig dat het met je gezondheid niet zo lekker gaat. Sterkte!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s