De Elfstedentocht komt er aan!

88737-620-409

Ze hadden op die zeer gure middag oom Co begraven en op de terugweg zagen ze hoe knap ze er uitzagen in hun mooie pakken met pas gekapt haar en glimmende schoenen. Bij elke etalage deden ze of ze geïnteresseerd waren, ze keken en keken, tot ze het van elkaar doorhadden, ijdeltuiten waren ze, jong en vol levenslust. Ze hadden nog een uur te overbruggen, daarna zou de notaris op hen wachten.

Ze bogen af bij het kroegje van Blonde Bertha en begonnen keurig aan een koffie met zelfgemaakte appeltaart, de slagroom smeerden ze op  de bovenlip en ze deden Co na, als eerbetoon, als saluutschot.

Tien kerels in de bloei van hun leven, met slagroom die afdroop naar de kin, drupte op de mooie witte boorden. Het lachen deed hen goed, want oom Co missen was niet makkelijk en hem zo in die kuil te zien glijden had hen de adem benomen en naderhand hadden ze het allemaal gehad over de beesten die in hem zouden kruipen en hem ontoonbaar zouden maken, tot hij het stof werd, stof waarin hij altijd had gewerkt, aarde en stof, een beste boer was hij geweest.

Binnen het uur waren de jonge heertje uitgelaten jonge knullen geworden, herinneringen ophalend aan die beste oom, daarbij de keel goed vochtig houdend met Berenburger, dit als ode aan hem, die het in meters in zijn kast had staan, voor mocht de Elfstedentocht toch weer zou komen.

Jaar in jaar uit had Co zitten hopen, had extra bedden getimmerd voor gasten, had een grote soeppan gekocht en slingers en buitenlampjes en een enorme voorraad Berenburger aangelegd, met dito kleine glaasjes. In 1997 begin januari was de tocht doorgegaan. Wat had Co genoten, zijn huisje lag op een kruispunt, met uitzicht op een bruggetje. En een volk dat hij binnen kreeg. Om te plassen, om zich te warmen, om na afloop te slapen en eigenlijk was hij er niet op voorbereid geweest, maar alles kon en het was zo gezellig geweest.

Bijna 20 jaar aan voorbereidingen en elke winter wachtte hij in spanning af. Er waren jaren bij, dan was het bijna zo ver en de aanvragen om bij hem te komen slapen liepen op tot honderd mensen. Hij had toen snel de schuur ook omgebouwd tot een klein hotel. Bestelde bij de groenteboer, knolselderij en prei en bij de slager varkensvlees…….. maar de tocht ging op het nippertje niet door, de dooi trad in.

Een van de nu inmiddels verfomfaaide heertjes keek op zijn klokje en riep geschrokken dat ze nu echt naar de notaris moesten gaan…… dat ze al te laat waren….

De radio gaf het signaal dat het nieuws kwam en terwijl ze lallend te kroeg uitliepen, kondigde de nieuwslezer weer een week van vorst aan en dat het bestuur van de Elfstedentocht in de avond bijeen zou komen……….

Zilvertje. Foto’ s van Internet. Geschreven uit liefde voor de Tocht der Tochten.

245945-620-421

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

12 reacties op De Elfstedentocht komt er aan!

  1. Rob Alberts zegt:

    Ik wacht liever op zonnige dagen …..

    Vrolijke groet,

  2. Zilvertje zegt:

    Rob, is goed, ik geniet van het warm en het koud. Ben een tijdje ziek geweest en heb in het AMC gelegen, zo vanuit mijn school naar het ziekenhuis vervoerd, ik heb nu verplichte rust, maar kom weer tot leven, want als ik weer ga schrijven gaat het de goede kant op. Zag je nog. :^)

    • Rob Alberts zegt:

      Ik zag jou ook met zonnige dagen voorbij komen.

      Je laat mij schrikken met je AMC-verhaal ….
      Ik lees graag weer heel veel van jou, als teken van beter worden en gezond zijn.

      Bemoedigende groet,

      • Zilvertje zegt:

        Dankjewel, hahahaah, wat heb je dat prachtig omschreven. Nou als het zo blijft gaan, dan loopt het met een sisser af, maar ja, we worden er niet jonger op elke dag is meegenomen en genieten, ik dacht echt dat mijn laatste uur had geslagen en weet je waar ik me druk om maakte? Om mijn onderbroek! Had weken zo hard gewerkt en mijn hele kledingkast lag onderhand bij de was, ik had die dag nog slechts een onderbroek, een uitgelebberd ding, maar ja, ik moet toch een onderbroek aan en juist ja, op die dag nam de ambulance me mee. Zodra ik weer de oude ben, haal ik met als oom Co een voorraad, maar dan van onderbroeken, want meestal schiet bij drukte mijn was er bij in, omdat de kinderen zoveel was hebben.

      • Rob Alberts zegt:

        Om op je ondergoed door te gaan:
        Tijdens een stage, jaren terug kreeg ik het volgende verhaal.
        Een collega raakt gewond op het werk.
        Zijn broek wordt opengeknipt om de wond te verzorgen.
        Komt daar een damesslip van zijn vrouw te voorschijn.
        Bij gebrek aan een schone onderbroek heeft hij die dag in nood iets van zijn vrouw aangetrokken.
        Natuurlijk bleef dit verhaal in dat bedrijf erg lang de ronde gaan.

        Vrolijke groet,

  3. Jaixy zegt:

    Beterschap Zilvertje!! Neem de tijd voor het herstel.

    Heerlijk verhaal. De tocht der tochten… Blijft een aantrekkingskracht hebben…
    Ik hoop echt dat we er binnenkort weer van mogen genieten…. Geweldig

  4. Zilvertje zegt:

    Dankjewel Jaixy! Ja, ik verlang altijd naar de tocht, de laatste was met mijn jongste in mijn buik zittend gekeken, hij was over tijd en zodoende hing ik als een zak aardappels op de bank, maar heb het van het begin tot het einde gezien, prachtig

  5. Zilvertje zegt:

    Rob, geweldig! Dat gebeurt altijd als het NIET UITKOMT!

  6. logbankje zegt:

    bij het afscheid van Co was de elfstedentocht allang gestorven. Hans

  7. Zilvertje zegt:

    Logbankje, hij maakte het net niet meer mee.

  8. Rustig aan Zilver, het allerbeste!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s