Krommenie uit mijn jeugd, deel 4 de eerste supermarkt.

934175

Foto van internet, de rode deur links, daar zat de VEGE.

Krommenie uit mijn jeugd. De eerste zelfbediening, de Spar.

Alles wat ik nog weet van het Krommenie van toen, speelde zich af in de jaren zestig, begin jaren zestig. Want rond mijn zevende verjaardag moest ik verhuizen. Auto’s zag je mondjesmaat op straat en het dorp had nog een deken van rust en gemoedelijkheid over zich heen gespreid liggen. Dicht bij de Polulierenlaan zat een VEGE, er zit nu een kapperszaakje in. Bij die winkel kochten we alles. Mijn moeder stond dan bij de toonbank en alle producten bevonden zich achter de winkelmevrouw en mijnheer. Mijn moeder had een boodschappenboekje en het was dacht ik blauw. Mensen hadden nog een bescheiden boodschappentas. In die tijd had je strikte winkeltijden en geen openstelling met zon-en feestdagen. Maar de avond dat mijn vader met spoed opgenomen moest worden in het Sint Jan Ziekenhuis, zal ik nooit vergeten, mijn broertje die vijf jaar ouder was, moest naar de winkel en kwam heel blij terug. Mijn moeder had hem gestuurd naar de VEGE, hij moest achterom gaan,  tandpasta  halen voor mijn vader, die met spoed weg moest en er grauw en zorgelijk uitzag.

Ik weet het moment nog zo goed, omdat ik toen voor het eerst de taal goed begreep. Mijn broer glom van trots toen hij terug kwam, de man van de VEGE had open gedaan en hem de tube gegeven, ik denk dat zulke zaken nooit voorkwamen, maar wel in geval van nood. Ook deden kinderen nooit een boodschap. Woord voor woord begreep ik wat hij vertelde en zag terwijl ik afgewend van hem in de kinderstoel zat, de winkel voor me, de tandpasta en het gezicht van de VEGE mijnheer. De taal was geen geheim meer voor mij, geen warboel van klanken, ondanks dat ik begreep dat er iets ergs gebeurde was ik opgetogen over mijn grote geluk, de taal begrijpen.

Ik was al wat ouder toen Apeldoorn openging, ik denk dat dit de naam was, het was een Spar winkel, het was zo bijzonder, je ging de winkel binnen die heel groot was en je zag geen toonbank, je mocht overal aanzitten en van alle producten hadden ze heel veel, je mocht het pakken en in een mandje stoppen en dan op het einde afrekenen. De verhalen die ik hoorde van de grote mensen waren bijzonder, het ging over diefstal in de hand werken en personeel wegbezuinigen. Het was ook die winkel dat ik me voor het eerst heel schuldig voelde. Een van mijn vriendinnen moest iets voor haar moeder halen en van het geld dat over was, mochten we een ijsje halen voor ons tweeën, we begonnen met zijn tweetjes de wandeling naar de Spar. Onderweg kwamen we allemaal vriendjes en vriendinnen tegen en trots werd er verteld dat we ijsjes gingen halen van het geld dat over was, nou je begrijp het al, we waren zwaan kleef aan, tegen de tijd dat we bij de Spar waren, hadden we de groepsgrote van een halve klas en omdat we met nu zoveel waren, haalden we alleen ijsjes en kregen enkele koninginnenkopjes terug, die had ik herkend, mijn moeder spaarde die voor een bezoek aan Lourdes.

Bij terugkomst bij de moeder van mijn vriendin besefte ik pas, dat we iets verkeerd hadden gedaan, bij het zien van haar ontredderde gezicht, de ijsjes waren op en de halve klas was weg en de euforie van zomaar op een doordeweekse dag een ijsje eten was gezakt. Ik had het lef niet meer om ooit nog door die straat te lopen van dat huis, van die ontredderde moeder……

Trudy Den Herder/Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op Krommenie uit mijn jeugd, deel 4 de eerste supermarkt.

  1. logbankje zegt:

    Toen kon je gewoon achterom als je iets echt moest hebben.
    Eerst veel buurtwinkeltjes en later Simon de wit op de noorderhoofdstraat, de Spar op de Eikenlaan en de Gruyter op de Heiligeweg.
    Mooi verhaal ijsjes halen. Hans

  2. Zilvertje zegt:

    Anne, wat weet jij nog veel, ik put enkel uit die eerste jaren van mijn leven en als je dingen niet meer ziet en er niet meer woont, verdwijnt alles achter een mistige deken.

  3. Rob Alberts zegt:

    Ik herinner mij de zuurtjes met een leuke tekst op het papiertje bij de VeGe.

    Vrolijke groet,

  4. Jaixy zegt:

    Ik ken Krommenie niet zo goed. En in de jaren 70 was ik nog niet geboren.
    Maar ik herinner mij wel van dat soort “supermarktjes” waar je achter een balie alles kon opnoemen… En de winkeldame of heer deze spullen bij elkaar zocht….

  5. logbankje zegt:

    Ot. Je verzoekje ligt op de Bank voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s