Krommenie uit mijn jeugd deel 3 TBC en de orgelman.

428798

Drie meisje in een zinken teil en moeder kwam steeds water bijvullen met een fluitketeltje warm water, dan moest je er wel even uit, dan ging moeders arm in het water om het water te mengen en dan mocht je er weer in. Gelukzalige momenten aan de Populierenlaan in Krommenie. Onze moeders waren altijd elke dag thuis en dan speelden we bij die en dan weer bij de ander. We waren meester in tenten bouwen aan de waslijn en als je tent eenmaal klaar was, dan haalde je, je dierbare spullen naar buiten en we zaten soms uren te borduren op een kartonnen kaart met fel gekleurde wol, of we hadden witte blaadjes en ging je er met een potlood overheen dan verscheen er een sprookje.

Er kwam nog een voddenman en die riep: Vodden, oude lappen en todden! En als ik niet te ziek was, dan nam een van mijn ouders me op en dan ging ik over een schouder en dan was ik de voddenbaal, heerlijk was dat, mee hobbelen op de rug van een van je ouders. Ze deden dan met een vervormde stem, de roep van de voddenman na: VODDEN OUDE LAPPEN EN TODDEN! Ik voelde daar hangend aan de rug, de liefde die ze mij zo gul gaven, gloeien.

Maar er waren ook veel sombere dagen, dan was het muisstil in huis enkel onderbroken door de komst van de orgelman, die zijn orgel parkeerde op de Landzichtlaan en vrolijke deuntjes speelde. Als ik te ziek was om te zwaaien en zwieren, dan deed ik het in mijn hoofd, dan liet ik me zelf dansen en dat was ook heel fijn. Een groot wit kamerscherm scheidde me vaak van de rest van de kamer, dan was het ernst, dan moest ik veel rusten, nou ik deed niet liever, ik was dan erg benauwd. Een ding liet me dan altijd heel gelukkig zijn, de radio die de arbeidsvitaminen liet horen, de Salvera’s, The Bleu Diamonds en Ria Valk. De radio was niets meer en niets minder dan een grote zwarte knop aan de muur, als moeder hem aanzette hoorde je harde klikken, fantastisch was dat, de muziek nam me meer naar verre oorden.

Vaak keek ik uit op de schoorsteenmantel en daar boven zat een stuk behang dat heel abstract was, maar ik zag er een tafereel in van huizen en marktmannen aan de deur die waar aanprezen, als ik me ogen dicht doe zie ik het voor me en hoor ik het geroezemoes wat bij dit beeld hoort.

Als ik me wat beter voelde, mocht ik vaak mee met papa, hij haalde in het dorp geld op voor HERWONNEN LEVENSKRACHT. Ik denk dat het iets was, wat uitging van de TBC die hij vroeger had gehad. Veel mensen van die tijd hadden TBC gekregen in de jaren na de oorlog. Niet iedereen overleefde het, mijn vader had gekuurd in Duin en Bosch, niet in Castricum, maar waar het wel was ben ik vergeten. Hij werd daar buiten verpleegd in een half open huisje, die longen hadden veel frisse lucht nodig, ik had er als hij er over vertelde mijn eigen voorstelling bij en mogelijk doe ik de waarheid geweld aan. Hij had er de prachtigste dingen gemaakt, lampenkapjes, keurig genaaid en heel mooi om te zien, ik dacht dat ze dat maakten van oude ansichtkaarten. Bij dat geld ophalen waren de mensen in het dorp heel vriendelijk en mijn vader kon heel goed praten, het was in mijn ogen een wijs man, met een pakkende stem.

Ook weet ik nog de momenten dat ik in de avond mee mocht naar de bibliotheek, zo noemde hij het niet, maar het was een prachtig smal huis in de ik dacht Nooder-of Zuiderhoofdstaat. Op allemaal planken zag ik enorme rijen met boeken staan, mijn vader was een fervent lezer. Ik voelde hem genieten tussen al die ruggen van de wereld. Die liefde voor het lezen nam ik al snel over en ben hem nog dankbaar voor het altijd meenemen van mij en het voorlezen voor het slapen gaan.

Trudy Den Herder. Wordt vervolgd. Foto Van Internet Landzichtlaan, Krommenie.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Krommenie uit mijn jeugd deel 3 TBC en de orgelman.

  1. logbankje zegt:

    Eigenlijk hebben wij een heel gelukkig jeugd gehad, veel zorg en tijd was er voor ons kinderen.
    De voddenboer ken ik nog, zette zijn voet onder de zak vodde tijdens het wegen.
    De orgelman ging ook van straat naar straat, en maar rammelen met zijn centenbakje.
    De draadjes radio, daar had je 4 zenders op, maar wel genieten.
    De oude bibliotheek weet ik ook niet waar die was. Hans

  2. Zilvertje zegt:

    Ja, het was schoon en fris in Krommenie en iedereen was lief en aardig en er was alle tijd van de wereld, foto’s van toen tonen een enkele auto, De straat was nog van ons en onze ouders, ik zie nog iedereen zitten in de avond aan de weg, heerlijk.

  3. Zilvertje zegt:

    Vergeet ik nog de voddenboer, hahaahah, wat een geweldig idee! De Bieb, was voorbij het Agatenpark, de brug over en dan de straat in en dan ergens in een kantoorachtig, smal huis, bijna tegenover de brug.

  4. Toen was’t heel gewoon
    Wat nu heel bijzonder is
    Elkaar koesteren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s