Krommenie uit mijn jeugd, deel 2 Sint Jan ziekenhuis.

breyer_crazy_horse_groen

Waarom weet je na meer dan vijftig jaar sommige dingen nog en ben je anderen totaal vergeten? De vraag is voer voor de psychologen, maar zelf denk ik dat het komt door de indruk die het op je maakte, al die zaken die ik nog weet, maakten een enorme indruk op me.

Veel van mijn eerste levensjaren lag ik in het ziekenhuis, in het Sint Jan, ik was veel ziek, longontsteking en ik wilde niet eten en drinken. Volgens mijn ouders die ik vertelde van mijn herinneringen,  kon ik het niet weten, ik was te klein. Maar daar heb ik mijn eigen gedachten over.

Ik was een piepklein mensje, dat weet ik nu, ongeveer twee jaar oud en ik lag in het Sint Jan, een ziekenhuis in Zaandam. Alles was doorzichtig, nu denk ik dat moet glas geweest zijn. Ik had een kamertje voor mezelf, hoe ik er zelf aan toe was, weet ik niet, maar door het glas zag ik van alles om me heen gebeuren. Andere kinderen lagen aan slangen en kastjes, hadden dingen op de mond, in de armen of slangen kwamen onder de dekens vandaan, ik had intens veel medelijden met deze kinderen, ik vond het zo erg voor ze, dat ik zelf ziek was, heb ik me denk ik niet gerealiseerd. Ik hoorde artsen en zusters hun zorg uitspreken over kinderen en dan wist ik feilloos over wie het ging en dan kon ik niet slapen van de tranen. Vaak in de nacht holden de zusters naar kinderen toe, dan was het goed mis en de dood kwam heel vaak langs, de beklemming van toen voel ik nu nog steeds als ik denk aan de ziekenhuistijden.

Ik was maar met een ding bezig, ik wilde weg! Ik vond niemand aardig, ze waren allemaal gehaast, onpersoonlijk, boosaardig, ze dwongen je erge dingen te ondergaan. Ik mocht geen bezoek in mijn kamertje hebben, buiten voor het glas stond mijn vader, mijn vader kwam altijd na zijn werk, door weer en wind. Zijn haren stonden dan rechtop, zijn neus en oren waren rood van de kou, ik wist vanachter het glas hoe die neus voelde en die koude oren…… want als ik thuis was, en hij kwam van ze werk, dan pakte hij me altijd even en dan kreeg ik een knuffel en dan voelde ik zijn koude handen, neus en oren en dan rook hij zo lekker naar buiten, naar de Zaan, naar de Lum, maar de hele voorraadkast die de Zaanstreek was.

Vader ging in de ochtend op de fiets van Krommenie, naar Zaandijk, daar was een school, het Sint Michael College, daar was zijn werk, nu staat daar een Amro bank. In de avond, na zijn werk, stapte hij op de fiets en reed naar mij in het ziekenhuis. Nu weet ik pas hoe een enorm eind dat is, wat hij voor me over had en ik ben hem er nog steeds heel dankbaar voor.

Ons gezin had het niet breed, maar hij nam regelmatig iets voor me mee, dan zorgde hij dat hij op het einde van de markt met wat centen rond kon kijken en dan deed men de dingen goedkoper weg.

Op een dag had hij een groen paardje voor me uitgekozen, een paardje met een zacht lang wit staartje. Het gifgroene had ik angstaanjagend gevonden, het leek op het groen van de hesjes van de chirurgen, waar ik gloeiende hekel aan had.

Op een avond stond hij voor het glas, hij had een zakje mee, een wit zakje en daar zat het paardje in. Ik was zo blij mijn vader te zien, zijn gelukkige lieve ogen, verwarmde mij vanachter het glas. De zuster kwam me het zakje brengen en ik mocht het uitpakken……. Ik schrok van het paardje en smeet het op de grond. De triestheid in de ogen van mijn vader zal ik nooit vergeten, alleen begreep ik toen nog niet waarom hij zo ongelukkig was. Nu weet ik het wel, hij had me blij willen maken, maar dat was niet gelukt. Hij zwaaide nog even met een trieste arm en vertrok, daar gingen die koude oren, die koude neus en die lieve vader van mij en ik moest weer wachten, tot een volgend moment.

Als kind, hoe jong ook, weet je wat ongewone momenten waren, ik herkende feilloos de momenten dat kinderen werden opgehaald door hun ouders en naar huis mochten. Ik maakte me dan heel groot, probeerde te gaan ziften en ik zwaaide met mijn armen en benen, ik probeerde uit alle macht aandacht te trekken, ik wilde ook mee naar huis en het maakte me niks uit dat ik dan bij andere ouders kwam, ik wilde weg uit dat gruwelijke ziekenhuis. Maar nooit nam men mij mee. Als de ouders weer weg waren met hun kind, zakte ik intens verdrietig weer in de kussens.

Trudy Den Herder/Zilvertje.

Plaatje van internet, nergens is meer een paardje zoals toen te vinden, had ik het nog maar.

Met het verhaal van het groene paardje heb ik in 2008 een prijs gewonnen, Joost Prinsen sprak mijn verhaaltje in en ik kreeg het op cd. Op kerstavond, vlak voor de top 2000 werd het uitgezonden, kwam mijn verhaaltje op de radio. Ik was zo trots als een aap en ik zag het als eerbetoon, aan mijn lieve, liever vader die in 1999 was overleden.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

9 reacties op Krommenie uit mijn jeugd, deel 2 Sint Jan ziekenhuis.

  1. logbankje zegt:

    Een waardevol verhaal over je jeugd, zorgen en liefde van je vader.
    Ja een eervolle vermelding waard.
    Het Sint Jan, een ziekenhuis in Zaandam ken ik ook nog heel goed. Hans

  2. Rob Alberts zegt:

    Ik meende al iets te herkennen ….
    Geniet van de feestdagen.

    Vriendelijke groet,

    • Zilvertje zegt:

      Ja, het groene paardje, nu ik vertel over Krommenie mijn dorp, hoort het er bij.
      Ben zo heerlijk aan het keutelen, de rust is weldadig, lekker koken, lekker eten, lekker lezen en bloggen, nou gewoon zalig. Fijne avond.

  3. Zilvertje zegt:

    Ja, toen leek het zo groot, maar het was eigenlijk heel klein, nu is het ziekenhuis verplaatst en ik ben er een jaar lang naartoe gefietst, net als mijn vader deed, na het werk, mijn moeder lag er bijna een jaar in en mijn vader, ook al was hij toen jonger heeft een mega prestatie geleverd om me steeds te bezoeken en als ik wel eens moe was en het sneeuwde en het was glad en ik geen zin had dat eind te fietsen, dacht ik aan mijn vader en dan kreeg ik vleugels en was er zo.

  4. Zilvertje zegt:

    Lidy, dankjewel voor je mooie kaart.

  5. kitty vromen zegt:

    ik kon een tijd niet meer reageren bij iemand.nu schijnt het wel weer te lukken? Ik ben praktisch enkel actief op facebook. Fijne Kerst Zilver! XX

  6. Zilvertje zegt:

    Ben jij K, Kitty van vroeger, van je weblog bij de Volkskrant?

  7. Jaixy zegt:

    Wat een lieve vader heb/had je! Mooi ontroerend verhaal… Wat je hart verwarmd…
    Zonde van het paardje…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s