Kerst zo als het vroeger was…….

IMG-20150716-WA0008

Vader Jan had een zelfgemaakte beitel in zijn handen en maakte in het deksel van een  getimmerd kistje, een prachtig houtsnijwerk, dit werd het kerstcadeau voor zijn oudste dochter, hier kon ze haar schaarse maar dierbare sieraden in bewaren. Nachten lang had hij bij het flauwe licht van een kaars zitten werken, voor elk kind een geschenk, nacht na nacht.

De fabriek waar hij zijn beste jaren aan had gegeven, was  dat jaar er voor gesloten, de eigenaar had er geen zin meer in en veel dorpsgenoten waren met hun armetierige huisraad vertrokken naar betere oorden. Jan had dit ook wel willen doen, op zoek naar nieuw werk, een nieuw huis, maar zijn gehandicapte dochter die een broze gezondheid had, kon hij niet zomaar verplaatsen. De eigenaar van de fabriek nam zijn plicht van een goed baas op zich en liet Jan wonen op zijn landgoed en als tegenprestatie moest Jan tuinman zijn en butler en timmerman en kok, en nou te veel om op te noemen, eigenlijk werd hij uitgeknepen en uitgebuit, maar dat zag Jan toen nog niet zo, hij was blij dat hij een woning had en kon leven van de restjes van zijn baas.

De vrouw van de baas was nog gemener dan de baas zelf, ze was vals en kon stapvoeten als een kleutertje, ze wilde altijd haar zin hebben en liet Jan voor alles en nog wat opdraven en Jan had het al zo druk. Als fabrieksarbeider had hij ploegendienst gehad, maar dan was hij in elk geval wel op gezette tijden vrij, nu was hij nooit vrij. De schuur waar ze in mochten wonen had hij in enkele weken in de nachten verbouwd en de vrouw van de baas had geklaagd, dat ze door de hamerslagen niet kon slapen,  maar Jan had het echt in de avond en op de dag te druk met werk dat hij moest doen voor de baas.

De kerstdagen kwamen er aan en het grote huis werd versierd met hulst en het deftige servies kwam uit de kast. Jan was al blij dat ze thuis voor elk kind een kommetje hadden voor de pap in de ochtend. Jan keek zijn ogen uit, al die pracht en praal in het grote huis, al die leveranciers die boodschappen kwamen brengen waar het water je van in de mond liep.

Jan hoopte in de duinen nog een konijntje te vangen, zodat ze op kerstavond toch een lekker stukje vlees hadden en in zijn zelf aangelegde tuintje had hij groenten verbouwd veel uien en kool, nu hoefden ze geen honger te lijden.

Op die middag dat het hele dorp zich klaarmaakte voor de kerstmaaltijd, kwam Jan zijn baas met paniek op het deftige gezicht, groenten halen bij Jan, groenten en kruiden, want de leverancier kon door de hevige sneeuwval niet komen en ja, groenten moest er zijn, want er kwamen zeker wel 10 mensen eten bij de baas.

Jan vroeg of hij dan als ruil een stuk vlees kon krijgen van zijn baas, zodat ze elk geholpen waren die kerstavond, maar net op dat moment kwam de kinderachtige vrouw van de baas langs, ze pochte dat ze zo een heerlijke kalkoen had klaargemaakt en dat niemand anders dit zo goed kon. Ze had het gesprek opgevangen en nee, geen sprake van, Jan mocht geen stukje vlees uit het huis, wat dacht hij wel niet?

Terwijl de vrouw van Jan de kaarsjes aanstak en de tafel ruim maakte voor de uiensoep en de geschenken, liep Jan nog even een rondje met zijn dochter in zijn armen, ze moest elke dag toch even naar buiten voor de frisse lucht, ze werd al zwaar, ze werd een vrouw. Hij vertelde haar dat ze deze avond geen vlees in de pan hadden, omdat mevrouw wel groenten wilde hebben, maar niet wilde ruilen. Ach, papa, zei het  meisje, laat mij dat maar regelen, breng me naar het keukenraam van het grote huis.

Vader liep met zijn dochter in zijn armen naar het raam van de keuken en heerlijke geuren kwamen uit het huis en de baas en zijn vrouw waren druk bezig de gasten te ontvangen. Vader, zei de lieve dochter zachtjes, vader duw het raam verder open en laat me op het aanrecht zitten, dicht bij het fornuis en maak geen geluid!

Die avond was het grote huis in paniek, de heerlijk gebraden kalkoen was op wonderbaarlijke wijze uit de pan gevlogen en in de schuur in het huis van Jan, zaten ze gezellig rond de tafel te smikkelen  van een stuk vlees, dat verdacht veel leek op een kalkoen.

Vader Jan, gaf na de maaltijd alle kinderen en zijn vrouw een zelfgemaakt geschenk en voldaan en gelukkig gingen ze die nacht slapen. Zijn lieve kleine gehandicapte dochter knuffelde hij extra, meisje, meisje, wat we deden was diefstal en dat mag eigenlijk nooit, maar wat was dat beest lekker, die bazin kan wel lekker koken! Ach vadertje, het is geen diefstal, je hebt de kalkoen dubbel en dwars verdiend met het geven van al je groenten, met al je harde werken en al je trouw aan je baas. Als rijke mensen niet delen, dan mag je het in geval van oneerlijkheid komen halen. Jan was maar wat trots op zijn slimme meid die zo goed was in kalkoen uit de pan pikken.

Jan is in dat nieuwe jaar vertrokken met zijn gezin, met hard werken verdiende hij een stukje grond en werd boer, zijn dochter deed al het denkwerk en zo konden ze met het gezin overleven in barre tijden en wat ze over hadden deelden ze met mensen die het minder hadden en ze leefden nog lang en gelukkig.

De rijke fabrikant zag die kerstavond in de sneeuw een spoor lopen van keukenraam naar schuur van Jan en verdomd als het niet waar is, hij gaf Jan groot gelijk, want niemand had de kalkoen meer verdiend, dan Jan en zijn gezin. Na die avond werd de fabrikant een beter mens en leerde delen met de armen.

Trudy Den Herder/Zilvertje. Kerstsprookjes van Zilvertje.

 

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Kerst zo als het vroeger was…….

  1. Dirk zegt:

    Prachtig kerstverhaal.

  2. logbankje zegt:

    Een echt kerstsprookje, leuke geschreven, zo heeft ieder mens zijn waarde, gezond of ziek. Hans

  3. Stille nacht, heilige nacht,
    Het was zo snel uitgedacht
    Sneller nog was z’ ermee klaar,
    Heerlijk kalkoentje en zo lekker gaar,
    Vind je zelfs niet in de hemel
    Stille nacht, heilige nacht
    Loon van boven, liefde lacht
    Vriend’lijk om je goddelijke mond,
    Nu ons slaat de reddende stond,
    Vleesgeworden woord,
    Geruild zoals het hoort

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s