Mantelzorg deel 7 Uitgelikte kopjes in de kast.

20150225_122150

 

Mantelzorg deel 7

Voor het huis van vader stond een verhuiswagen, het was een triest plaatje. Doos na doos werd naar buiten gelopen en een miezerige regenbui op een grauwe dag, maakte de dag nog leger, kaler en ook al maakte Toon de grap dat deze dag gezegend was, bleven alle monden staan als een grimmige streep in het gezicht.

Na moeders dood was het huis vervuild, de kopjes stonden vastgekleefd aan de kastplank en vader had borden vies en al in de kast gezet. Eigenlijk was hij voor dat moeder overleed al aan het vergeten geraakt, maar door moeder haar zorgvuldige, de vuile was binnen houden, werd het nooit opgemerkt, maar als je de film zou terugdraaien, ja, dan merkte je wel vreemde dingen.

Op een kerstavond waren ze allemaal bij Reina geweest, in haar grote grachtenpand in Amsterdam, haar lange zelf ontworpen en gemaakte tafel, was versierd al was het een tafel in Kras, er waren familieleden, maar ook zakenrelaties van haar en het was zoals moeder zich zo mooi uit kon drukken poepje sjiek geweest. Vader zat te smikkelen en te knorren, mengde zich niet in de gesprekken, had al zijn tafelmanieren laten varen en likte zijn soepbord zorgvuldig schoon. Alle blikken waren al spoedig op hem gericht, want heel subtiel geeft men deze zaken aan elkaar door, onder tafel, met een voetje en een knik, of boven tafel met een: geef mij de zout eens aan, die dan juist voor vader staat.

Moeder die natuurlijk al gewend was geraakt aan deze zaken, zette haar moederlijke gezicht op en keek naar Reina. “Zo lekker is je soep Reintje, pa kan zich niet meer inhouden.” Er werd gelachen en sommige waren even solidair en likten ook het bord uit, zouden ze begrepen hebben wat er was met pa?

Zijn kinderen hadden het pas veel later door en zagen in zijn huis, overal sporen van een brein dat niet goed meer werkt. In een soeppan zat een uitgemergeld en ineen gekrompen drolletje en onder een mat vond men briefjes van honderd. Louter daar waar ze dagelijks kwamen als ze pa hielpen, leek het huis redelijk normaal, maar alles over die scheidslijn was gek en wereldvreemd.

De droogkap van ma werd in de verhuiswagen gezet, de kap had op zolder gestaan en in het hoedgedeelte zat een supermarkttas vol met vuile onderbroeken en gebaksvorkjes, een vreemde combinatie. De zonen wilde de droogkap wegdoen, maar Reina kon het niet over haar hart verkrijgen, ze zag moeder er nog onder zitten, gelakte nagels, lekker ruikend, klaar voor het weekend, dan waren de koekjes gebakken en het huis zo schoon als een pas gewassen wereld onder een bedje van vers gevallen sneeuw, nee, die droogkap mocht niet weg.

Trudy/Zilvertje

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

 

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Mantelzorg deel 7 Uitgelikte kopjes in de kast.

  1. burroholanda zegt:

    Helaas zeer herkenbaar. Ik zag deze week een filmpje van een verzorgingstehuis. Drie mensen als verzorgers op een afdeling van 30 patiënten. Twee bewoners waren gevallen. Ze gedroegen zich ook nog agressief. De wanhoop bij de verzorgers was enorm.

    • Zilvertje zegt:

      Burro, helaas heb ik het niet gezien, maar ik sprak donderdag een docent verpleging die in haar stage toen ze nog erg jong was ruim tien jaar geleden, op een afdeling werkte zonder gediplomeerde met ruim 60 mensen, enige hulp was een mede student. Het is gewoon gruwelijk. Er zijn wel goede plaatsten, daar zijn minder mensen opgenomen, maar ook daar staat men alleen, de dames die daar werken hebben vaak niet hoger dan niveau 2 is verzorgende en kunnen bij calamiteiten hulp inschakelen, maar toch, je bent alleen en alles hangt af van jouw tact, jouw goed inschatten van situaties.

      Het geld zit hoog in de organisatie, lekt weg bij het geven van gouden handdrukken en belachelijke salarissen en uitjes op duur gehuurde boten op Sail en de bijkomende catering.

  2. logbankje zegt:

    Dementie is voor de omgeving erger dan de gene die het heeft.
    Maar de periode van gezond verstand naar dementie is erg zwaar, voor de gene die het heeft, maar ook voor de omgeving.
    niets doet meer pijn als een van je ouders zegt “wie ben jij”. Hans

    • Zilvertje zegt:

      Logbankje, die momenten van besef zijn zwaar. Omgeving stelt soms van die moeilijke vragen. Het is belangrijk alles eenvoudig te houden, niet vragen heb je nog bezoek gehad, maar beter is het hallo lieverd, hier is je ( zoon/dochter, naam en dan de knuffel ) en elkaar stevig vasthouden. Niet vragen lust u een kopje koffie, maar het tonen en laten aanpakken wat ze het liefst hebben.

  3. Jaixy zegt:

    Ik vind dit zo verdrietig. Maar ook geschreven hoe het is…..
    De verwardheid die er langzaam aan steeds meer insluipt… Onopvallend.. Tot het opvalt….

  4. Zilvertje zegt:

    Ja, Jaixy, vaak sukkelt het wat door en dan ineens is er een val of iemand valt weg en dan zie je het in alle hevigheid.

  5. Alsof je van een gebroken leven de scherven opruimt en wat kruimels bewaart als herinnering. Verschrikkelijk om met de verpaupering van je vader geconfronteerd te worden en dat we als samenleving niet in staat zijn om minstens te zorgen voor een proper huis voor hem.

  6. Pingback: Mantelzorg deel 8 Oude foto’s. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s