Mantelzorg deel 4 In de kist.

In de kist.

Op de muziek van Percy Sledge, when a man loves a woman, kwam de kist gedragen door hun zonen de kerk binnen. Voorop liep een verklede man in een jurk, met een zilveren ding aan een dikke ketting en wapperde daar mee en een vreemde geur vulde de grote kerk. De kist keek een schip dat zich door de golven ploeterde. De zonen waren verschillend van lengte en moeder was zwaar. Vader werd ondersteund door Reina…….

De toeschouwers hielden hun adem in, ging het wel goed met die kist? En wat was de man van de vrouw in de kist gekrompen, leeggelopen, futloos en wit……… Ja, hij was gekrompen, het leven was er uit, zijn grote liefde was in een kist gevat en zou binnen enkele dagen ondragelijk gaan stinken, wormen zouden zich meester maken van die heerlijke, eerlijke, lieve en levenslustige dame, zouden gaten in haar vreten, haar mooie lichaam aanvallen, een sterke vrouw, die nu weerloos lag te liggen en hij haar man, kon er niets tegen doen, kon haar niet helpen………hij knapte bijna van onmacht, de aders in zijn gezicht leken op de beesten die haar straks zouden pakken, maar dan sterk uitvergroot.

Hij kon het niet uit zijn hoofd zetten, had niet de kracht te denken aan de liefde die ze had gegeven, de mooie momenten op te roepen van weleer en die te koesteren. Daar was zij zo goed in geweest, ze had een waslijn in haar hoofd opgehangen en daar hingen samendingen aan, die benoemde ze altijd, die gaven haar kracht in duistere tijden, dat was haar diesel, dat was haar levensgeluk en dan altijd die hoop dat dingen die scheef waren gegroeid, weer door veel koesteren en meedenken, recht zouden komen. Hij slaakte een diepe zucht… zo was ze, dat had hem er altijd door heen gesleept, haar levensmoed, haar blijde kijk op het leven, haar vertrouwen, haar onvoorwaardelijke liefde, dat had hem de weg gewezen, dat was wat hij nodig had en nu was ze voer voor de onderwereldbeesten.

https://www.youtube.com/embed/DMgFK_GPaw0“>When a man loves a woman……

Zilvertje/Trudy.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

20150820_055511 (2)

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

12 reacties op Mantelzorg deel 4 In de kist.

  1. Dirk zegt:

    Verschrikkelijk om afscheid te nemen van een geliefde.

  2. logbankje zegt:

    Je omschrijft het proces van het vergankelijke lichaam beeldig.
    Maar afscheid nemen van een geliefde is en blijft pijnlijk. Hans

  3. Zilvertje zegt:

    Ja, zo is het, pijnlijk.

  4. Heel invoelbaar beschreven, Zilvertje
    de prijs van een symbiotische relatie

    Sowieso tast de dood van de ander
    het glazuur van het leven aan
    dat je niet meer kunt delen

    dat gebeurt al met iemsnd die je goed hebt gekend
    laat staan degene met wie je zo innig samen hebt geleefd

    maar zo zuur als het nog vers is
    zo zoet kan het nog worden als je het een plek hebt kunnen geven

  5. Zilvertje zegt:

    Wat zeg je dat mooi het glazuur, prachtig.

    Ik ken het zelf nog niet in de vorm van de dood, maar wel wat het doet als iemand waar je heel erg van houdt ziek wordt en nooit meer beter, maar wel een lange levensverwachting heeft.

  6. Pingback: Mantelzorg deel 5  Hoe moet dat nou? | Het straatje van Zilvertje.

  7. Pingback: Mantelzorg deel 6 De stinkende bips van pa. | Het straatje van Zilvertje.

  8. Pingback: Mantelzorg deel 7 Uitgelikte kopjes in de kast. | Het straatje van Zilvertje.

  9. Pingback: Mantelzorg deel 8 Oude foto’s. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s