Mantelzorg deel 3 Stilte.

IMG_1175

Zijn sterke lieve vrouw had op een ochtend niet gereageerd op de wekker. Hij was toen maar uit bed gekropen,  het was ook eigenlijk oneerlijk, ze was haar leven lang met hem, er altijd als eerste uit gegaan, dan maakte ze thee of koffie en broodjes, dat deed ze al die jaren voor hem en had ze ook voor de kinderen gedaan. Nu was het zijn tijd! Hij stopte zijn oude lange, kreukelige voeten in zijn sloffen en sloop naar de keuken en met een geheimzinnige lach op zijn gezicht, maakte hij een ontbijtje en op het serveerblaadje zette hij een vaasje met een vers geplukte roos uit de tuin.

Hij kuste haar wakker, maar ze sliep te diep, hij pakte haar hand, maar die was koud geworden omdat ze niet goed onder de dekens lag. Hij aaide zachtjes en teder door haar krullen………

Ze was niet meer uit haar diepe slaap gekomen… zijn voorpret over het ontbijtje met de roos, de lach op zijn gezicht, de glans in zijn ogen, bij toverslag was het verdwenen. Hij stopte haar goed in, wat was ze koud, hij ging naast haar liggen en hield haar stevig vast, om haar middel, zo stevig alsof hij leek te hopen dat de warmte haar weer wakker zou maken…….

Reina vond ze die ochtend zo innig verstrengeld in de slaapkamer en zakte op een stoel ineen. Ze belde de oude huisarts en haar broers. Haar benen weigerden dienst, maar ze moest koffie zetten en bellen met mensen, met wie? Scherp blijven!

Het lukte niet, maar gelukkig nam hun oude dokter al spoedig alles over en zat ze peinzend aan haar koffie. Vader leek gekrompen , leek dunner, leek leeg, alles was zo onwerkelijk.

Dit was het moment geweest waar ze al jaren bang voor was geweest, maar wat ze diep had weggestopt. Een wijzer van de klok was stilgevallen, de wijzer die de uren aangaf, die tikte bij elke minuut, de opmaat was voor elke nieuwe dag… wat was het stil in huis geworden.

Zilvertje/Trudy.

Foto: Trudy.

Deel 1

Deel 2

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in mantelzorg, Ouder worden, verhalen van Trudy Den Herder. Bookmark de permalink .

15 reacties op Mantelzorg deel 3 Stilte.

  1. Dirk zegt:

    Prachtig fictie maar ook zo echt.

  2. logbankje zegt:

    Een verdrietig verhaal met een zilveren rand, zo mooi om samen te gaan.
    Herkenbaar uit mijn leven.
    zorg geven is ook delen in verdriet, soms sta je er dan alleen voor. Hans

    ot, de post is 2 dagen te vroeg🙂

  3. Zilvertje zegt:

    Ja, hoe ouder we worden, hoe beter we het begrijpen. Dus ik heb me vergist in de dag? Maar ik bedoel het goed.

    • logbankje zegt:

      Nee, jij bent op tijd, maar mijn post naar jouw toe was twee dagen te vroeg🙂
      Was vergeten de juiste datum in te vullen.
      Ook ik wordt een dagje ouder. LMSO.
      Ot. Je verzoekje ligt op de Bank voor de volgende show.
      De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl

      • logbankje zegt:

        Beste Trudy van harte gefeliciteerd met je verjaardag.
        Wens je al het beste toe voor de toekomst, Hans🙂

  4. goodknight zegt:

    Ook van mij HG Trudy en nog vele jaren.

  5. Zilvertje zegt:

    Dank voor de felicitaties.

  6. Pingback: Mantelzorg deel 4 In de kist. | Het straatje van Zilvertje.

  7. Pingback: Mantelzorg deel 5  Hoe moet dat nou? | Het straatje van Zilvertje.

  8. Pingback: Mantelzorg deel 6 De stinkende bips van pa. | Het straatje van Zilvertje.

  9. Pingback: Mantelzorg deel 7 Uitgelikte kopjes in de kast. | Het straatje van Zilvertje.

  10. Pingback: Mantelzorg deel 8 Oude foto’s. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s