Verloren Kind.

Einde van het jaar, dat blaast oud zeer bloot.

Het straatje van Zilvertje.

Je woont in die verre uithoek van mijn hart
daar waar het zo donker is en vochtig
waar de kieren zo koud zijn
zo meedogenloos tochtig

Je bent niet dood
leeft voort in die krochten
maar ik kan je nooit knuffelen
al buig ik me in duizend bochten

Zandscheppen verstopten jou
maar telkens aan het eind van het jaar
blaast die gure wind je weer bloot
mijn oude handen strelen je blonde haar

Je bent nooit dood.

Zilvertje.

Foto: Zilvertje. ( Lucht boven mijn dorp)

View original post

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Verloren Kind.

  1. logbankje zegt:

    Een verdrietig gedicht Zilvertje. Hans

  2. Myriam zegt:

    Wat een ontzettend mooi maar verdrietig gedicht zilvertje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s