Gesticht aan zee.

Vandaag dacht ik aan stinkvoeten en bijzondere mensen……

Het straatje van Zilvertje.

Zijn voeten stonken al voor hij de hoek om kwam, maar zelf had hij dat niet in de gaten. In zijn verpleegplan stond, dat die voeten elke dag in een badje moesten weken, na de middagoverdracht, dan waren we allemaal nog in huis en konden het kracht bijzetten. Extra stukje vlees, toetje dat over was, jaren paaiden we hem zo, als hij zijn voeten maar in dat bad deed, anders waren zijn voeten op de slaapzaal niet te harden, in die jaren sliepen ze nog met zes man op zaal, liefst met het raam dicht, want die kerels hadden hekel aan tocht. De nachtzuster moest boven zitten, van 12 tot 6 zeker, om op te letten dat de mannen niet gingen spoken, niet naar de dames gingen, niet tegen de gangmuren aan pisten, niet met elkaar op de vuist gingen of in bed gingen roken of wat je ook maar…

View original post 486 woorden meer

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Gesticht aan zee.

  1. Jaixy zegt:

    Geniaal toch dat soort mensen?? Ik vind dat geweldig. Had ook ooit zon bewoner. Niemand mocht hem douchen en zijn voeten wassen. Ik vroeg een keer onschuldig of ik zn sexy benen mocht wassen. En dat was goed. Soms werkt een andere insteek . Ik blijf dat bijzonder geweldig vinden.

  2. Myriam zegt:

    Heerlijk verhaal hoor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s