Mijn moeder en de rest van de wereld.

20150624_183702

Was ik er even een poosje niet. Het vervolgverhaal moest wachten en al die andere dingen die ik hier op het weblog doe. Geen plaatje aanvragen bij Hans Bank, geen show luisteren, maar het leven ging gewoon verder. Nou gewoon? Niet gewoon, soms gebeuren er dingen waar een mens en nu ik dus, danig van in de war kan raken, nou niet schrikken, ik heb gewoon gewerkt, al voelde ik me niet helemaal super, maar met een beetje aanpassen lukte het toch, met dank aan de mensen op mijn werk.

Het is nu bijna vakantie en het leven gaat weer verder. De bezoeken aan mijn moeder, de wandelingen met haar, elke dag koken, de was en ga zo maar door.  Als ik onderweg ben dan kijk ik altijd of ik iets zie dat mijn moeder leuk zou vinden. Nu is ze erg met de natuur bezig, ze kan er vreselijk van genieten, maar we kunnen nooit ver en vaak. Dus dan maak ik foto’s met mijn mobiel, die ik later weer laat afdrukken, die plakken we dan samen in haar boek met onze herinneringen. Het is op deze manier fijn om iets te hebben om over te praten, want bijna haar hele verleden is weggezakt, niet altijd, maar vaak wel, haar jeugdverhaal kent ze nog wel, maar het tussenstuk lijkt er bruut tussen uit geknipt.

Het is weer goed wandelweer geworden, dus eindelijk kunnen we weer op stap, het heeft de laatste week verbluffend veel geregend op het moment dat ik even tijd voor haar had. Gisteravond zag ik daar waar mijn moeder woont deze moeder eend met haar kinderen. Net als mijn moeder en net als ik deed, houdt ze de kleintjes goed zich, leert ze de kleintjes dingen en leert ze zelf het meest. Worden er foutjes gemaakt en knuffelt ze het weer goed. De kringloop van het leven en de tijdelijkheid werd me gister duidelijker dan ooit. 

The Lau overleden, hij kreeg nog wat extra tijd, veel mensen meegemaakt die hetzelfde hadden als hij, verdrietig om dicht bij die zieke mensen te staan, ik denk aan zijn familie, zo jong. Te jong. Dank The! De helden van mijn leven dunnen aardig uit en dat zegt genoeg, dat zegt dat het straks ook mijn tijd is, of ik moet het geluk hebben net zo oud te worden als mijn moeder, maar of ik dat moet willen? Het zou een belasting zijn voor mijn kinderen en ontluisterend om het mee te maken, zouden ze dat aankunnen? Ik heb natuurlijk een groot deel van mijn leven gewerkt met zieken, gevaarlijke, verslaafde, oude, dementerende en gestoorde mensen, dat is in mijn bloed gekropen, ik kan ze allemaal wel opvreten zo lief vind ik ze, omdat ik in elk van hen het diamantje vond, al hield ik ze allemaal wel op gepaste afstand, maar ze zitten allemaal in mijn hart en ik bij hen, maar niemand wil dat zijn eigen kinderen aandoen.

Denk ik elke dag aan al die arme vluchtelingen waar te weinig hulp voor is!

Kort en goed, ik ben weer terug!

Ik hoop dat u mij weer komt lezen.

Liefs,

Zilvertje.

Mijn wiegie was een stijfelkissie van Zwarte Riek, altijd met mijn moeder gezongen toen ze nog jong was en oh, wat kon ze mooi zingen.

 

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Mijn moeder en de rest van de wereld.

  1. Rob Alberts zegt:

    De vakantie komt er aan.
    Jammer genoeg is er eerst nog erg veel werk te verzetten.
    Straks met het mooie weer kun je vast iets meer met jouw moeder naar buiten.

    Zonnige groet,

  2. Zilvertje zegt:

    Ja, Rob, deze dagen kan het weer en ik maak er gewoon tijd voor, als ze geniet, dan geniet ik mee. Laatste loodjes werk je ook in het nieuwe schooljaar in Haarlem? ( daar was het toch ?)

  3. logbankje zegt:

    Soms is het leven veel geven en dan mag je weer nemen.
    De Bank show staan gewoon online, andere dingen moeten worden gedaan en kun je niet opslaan.
    Een foto haalt heel snel herinneringen op, dat is fijn om samen te delen.
    Ja, zo is het leven een oneindige krijngloop, zo heb je weer tijd om even adem te halen tot de volgende drukte. Hans

  4. Dirk zegt:

    Ik dacht echt dat je ziek was, maar gelukkig is dat niet zo nou ja een beetje dan.
    En het is inderdaad prachtig weer om met moeders op stap te gaan zonder een berg kleding aan te doen.

  5. Blewbird zegt:

    Oh, gelukkig, je bent er weer!

  6. Myriam zegt:

    Ik ben blij dat je terug bent hoor!!!

  7. Jaixy zegt:

    Dikke knuffel. En fijn dat je er weer bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s