De soppende koffiesnor.

glaswasser

Deel 10 Bericht uit de ruimte.

De zon scheen op de gracht, alle ruitjes blonken en de stad zoemde van de kleurrijke toeristen. Koffie & Co was al vroeg open, de geur van taart en koffie ontsnapte uit het mooie oude pandje. Kapitein Lou was als eerste van haar gasten wakker, hij nam bij zijn ontbijtje altijd een heerlijke punt taart. Zijn snor sopte in zijn koffie en hij vroeg zich af, wie er achter de kamerschermen lag te slapen, een late gast? Mathilde het nieuwe hulpje voor dag en nacht, deed het ontbijt en de kapitein kon bijna  zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vroeg terloops aan Mathilde wat er gaande was.

Niemand wist het! Maar achter  de schermen werd er gezwoegd. De oude man werd grondig gewassen, geschoren en in zijn stoel getild. Zijn entree in de grote zaal werd dan ook met applaus verwelkomt en hij was een van hen geworden en verder werd er geen woord meer over vuil gemaakt.

De kapitein vond na een week dat hij wel een kamertje kon timmeren beneden voor de man in de rolstoel, als hij ook bleef, verdiende hij een mooie plek. Dan zou er een klein hoekje uit de grote zaal missen en als er een groter hoekje uit de zaal mocht, dan zou er ook een wc en douche bij kunnen, zo eentje die geschikt was voor gehandicapten, wat zou dat een gemak geven.

De kapitein die ooit als toerist was komen aanwaaien en nooit meer wegging hield woord, nog die zelfde zomer was er een mooi en handig verblijf gemaakt voor de man in de rolstoel.

Mathilde die studeerde maar bijna altijd werkte in Koffie & Co had ook haar kamertje en zo waren er nog maar weinig plekjes over voor aanwaaiende gasten en werd er al spoedig besloten het pandje naast haar te huren.

De gebeurtenissen volgde zo snel op elkaar dat ze amper tijd had om na te denken. Ze voelde zich ook wel wat beter en gelukkig zag ze minder enge mensen en gezichten om zich heen, het leek wel of hij haar weer beschermde, net als voorheen. Ze had het nog niet gedacht of er verscheen een hoofd voor het raam boven op de gang, ze schrok, maar ze zag ook de ladder, gelukkig, het was de glazenwasser.

 

Zilvertje.

Deel 1 

Deel 2  

Deel 3  

Deel 4  

Deel 5 

Deel 6  

Deel 7 

Deel 8 

 Deel 9 

 

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De soppende koffiesnor.

  1. Rob Alberts zegt:

    Mijn glazenwasser heeft een beroepsgeheim.
    Maar ik ben benieuwd waar deze nieuwe hoofdrolspeler het verhaal naar toe lapt ……

    Vrolijke groet,

  2. ben ook altijd blij hem te zien…

  3. logbankje zegt:

    De soppende koffiesnor, klink gezellig.
    Mathilde voor dag en nacht geeft niet snel antwoord.
    Maar de kapitein vat de koe bij de horens.
    kopje koffie glazenwasser. Hans

  4. Pingback: Feest op de gracht. Deel 11 | Het straatje van Zilvertje.

  5. Pingback: Bericht uit de ruimte, deel 12 en slot. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s