Plassen in de beslagkom. ( Deel 9 van bericht uit de ruimte )

melamine_beslagkom

Deel 9 Plassen in de beslagkom.

Hij was weer terecht, werd neergezet voor haar deur, er werd aangebeld en kort daarna reed de bestelauto weg. Ze trilde over haar hele lichaam, ze had dit niet verwacht. De laatste keer dat ze hem opgezocht had, werd er niet opengedaan en een buurvrouw wist te vertellen dat hij per brancard was afgevoerd. Eigenlijk dacht ze dat hij dood was.

Ze liep als een ontwaakte dode naar buiten en legde haar hand op zijn hoofd, hij was al aan het afkoelen, hij zat natuurlijk al een poosje in die rolstoel. Ze duwde hem naar binnen, dat liep niet soepel, hij was zwaar in die stoel en haar voordeur  was er niet helemaal op berekend.

Ze maakte koffie en gaf hem een punt taart, bij elke beweging van haar, zogen zijn ogen zich vast. Hij dronk de koffie en at de taart. “Heerlijk!” Als door een wesp gestoken schoot ze op. Hij sprak weer? Het was ongemakkelijk en eng, ze wist zich geen houding te geven en bleef maar nadenken over hoe het nu verder moest.

Waar moest hij slapen? Kreeg ze hem nog uit die stoel? Kon hij nog een beetje lopen? Zou hij blijven of weer opgehaald worden?

Het werd een drukke nacht, met veel schuiven, met een bed naar beneden halen en in elkaar zetten. In de grote zaal van de workshop maakte ze met kamerschermen een eigen kamertje voor hem en stopte hem in bed. In de beslagkom liet ze hem plassen en een handdoek met opschrift Koffie & Co diende als bescherming voor het laken onder zijn billen. Ze liet een klein lampje aan en stapte doodmoe en met zwaar hoofd van het denken in haar eigen bed. Hoe nu verder?

Bij het welterusten zeggen had hij zachtjes gezegd, dat hij morgen met haar wilde praten. Ze woelde en woelde die nacht en was doornat van het zweet. Buiten werd het al weer licht en vanachter het opwaaiende gordijn zag ze weer een eng hoofd voor haar raam…………

Zilvertje.

Deel 1 

Deel 2  

Deel 3  

Deel 4  

Deel 5 

Deel 6  

Deel 7 

Deel 8 

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Plassen in de beslagkom. ( Deel 9 van bericht uit de ruimte )

  1. Rob Alberts zegt:

    Het verhaal krijgt nu toch wel bizarre wendingen ….

    Zonnige groet,

  2. ezelgedachten zegt:

    Bizar. Dat was ook het eerste woord, dat bij mij te binnen schoot.

  3. Zilvertje zegt:

    Komt dat door het plassen in de beslagkom? De man is ziek en kan niet naar de wc geholpen worden, dus dan moet je creatief zijn, en natuurlijk de beslagkom niet meer gebruiken voor beslag. De flessen hebben tegenwoordig een te nauwe hals.

  4. Dirk zegt:

    Misschien wel een hoopvol einde.
    Ik vindt het wel een mooi verhaal.

  5. logbankje zegt:

    Ha, hij is weer thuis en hij spreekt.
    Gelijk weer een bak werk erbij en dan een onrustige nacht.
    Arme vrouw, je zou enge dingen gaan zien. Hans

  6. Bertie zegt:

    Wat een mooi verhaal zet je hier neer, ik heb alle hoofdstukken gelezen. Klasse!

  7. Zilvertje zegt:

    Dankjewel Bertie, lief van je. Ik ben net thuis van mijn werk, ik zou eigenlijk weer verder gaan, maar denk dat ik het morgen doe, was een lange dag.

  8. Pingback: De soppende koffiesnor. | Het straatje van Zilvertje.

  9. Pingback: Feest op de gracht. Deel 11 | Het straatje van Zilvertje.

  10. Pingback: Bericht uit de ruimte, deel 12 en slot. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s