Geen kinderen, geen spermavlekken op haar lakens. Deel 6 bericht uit de ruimte.

20150512_150115

Foto van Zilvertje Alkmaar.

Deel 6  

De zomer kwam en de winter ging en heel langzaam kreeg haar leven weer vorm. Na haar ziek zijn kon ze haar matras weggooien en haar huis uitmesten. Etensresten, vuile was, vieze ruiten, onkruid in de tuin. Haar buurman was verhuisd en haar studenten afgestudeerd. Ze was heel lang niet bij hem geweest en had geen idee hoe het met hem was, leefde hij nog? Op de universiteit kon ze niet meer haar draai vinden. Veel was er veranderd en het nieuwe pakte ze niet makkelijk op. Ze voelden ook het geroddel achter haar rug en haar greep op haar werk was ze kwijt.

Haar huisarts had haar naar een psychiater gestuurd en zijn bevindingen hadden haar angst ingeboezemd. Een depressie met psychotische kenmerken? Zij? Ze ging het liever zelf uitvechten en een nieuwe weg zoeken. Ze nam de opzegtermijn in acht, nog even dan was ze weg bij de universiteit en dan en dan? Het was niet verstandig, want haar vaste riante salaris dat elke maand al jaren op de zo rond de 23 ste op haar bankrekening stond zou ze enorm missen, de vakanties naar het buitenland, vaak en lang, omdat er in het onderwijs nu eenmaal veel vrij gegeven wordt, maar toch, die wereld van boeken, zweetgeuren, ICT en examens, sloot zich en nu alleen maar bedenken waar ze haar brood mee kon verdienen.

Maar eerst naar hem!

Haar voeten liepen steeds trager, bang was ze van wat ze zou aantreffen. Na lang dralen stak ze eindelijk de sleutel in het slot. De hele reis naar hem toe was al zo moeilijk geweest, al die mooie herinneringen waren terug gekomen, de warmte en liefde die hij haar altijd had gegeven, het thuiskomen dat ze bij hem deed.

Ze schrok, de sleutel deed niet wat je zou verwachten, de deur bleef dicht. Voor het keukenraam gluurde ze naar binnen en bedacht zich plots dat dit niet zo netjes was, dat ze ooit zelf begluurd werd door dat raam. Een boos gezicht keek haar aan, vragende ogen, handen die uitdrukten van, wat moet je hier. De vrouw kwam naar de deur. Wat ze kwam doen, waarom ze gluurde? Nee, de oude zieke heer woonde hier niet meer. Die was met een brancard afgevoerd, maanden geleden, dat had ze gehoord, maar waar hij nu was?

Verdrietig verliet ze de stad met de metro en trein. Ze had haar leven lang haar eigen belang gediend en nu was ze alleen. Geen kinderen genomen, het zou haar studie kosten, haar figuur haar baan. Geen eigen man, smerig om een ander zijn sokken te wassen en de rochels in de wasbak te vinden, de stront in de wc en het sperma op je mooie satijnen laken. Maar nu had ze niks.

In het vertrouwde Alkmaar haalde ze opgelucht adem, een nieuw leven, op een leeg terras bestelde ze een koffie met een appeltaartje, maling aan haar figuur, leven zou ze! 

Zilvertje.

Deel 1 

Deel 2  

Deel 3  

Deel 4  

Deel 5  

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Geen kinderen, geen spermavlekken op haar lakens. Deel 6 bericht uit de ruimte.

  1. Rob Alberts zegt:

    Een kopje koffie en een lekker stukje appeltaart is een mooi begin voor een nieuwe dag.
    Alkmaar heeft veel moois te bieden.

    Ik kijk uit naar het volgende verhaal!

    Zonnige groet,

    • Zilvertje zegt:

      Ja, Alkmaar is heerlijk, mooie oude panden, ik trek er nog vaak naar toe, in de tijd dat ik in Castricum woonde was ik er graag en vaak.

      Ja, ineens stopt ze met werken, pffffffff, begrijp nog weinig van de hoofdfiguur. Maar het klinkt beter dan de vorige aflevering.

  2. Myriam zegt:

    Ik ben dol op dit verhaal, Zilvertje🙂

  3. Dirk zegt:

    Het wordt steeds mooier.

  4. logbankje zegt:

    Een heftige titel.
    Opnieuw opstappen is niet makkelijk, zeker als men over je roddelt.
    Wat anders gaan doen is een hele stap, dag vastigheid.
    Een nieuwe bewoner weet vaak niet wie de vorige was.
    Een nieuw leven, wel zonder. Hans

  5. Zilvertje zegt:

    Ja, heftig, kinderen, gruwelijk. :^)

  6. Pingback: Appeltaart & Co Deel 7 Bericht uit de ruimte. | Het straatje van Zilvertje.

  7. Pingback: Hij kwam die avond. Deel acht van bericht uit de ruimte. | Het straatje van Zilvertje.

  8. Pingback: Plassen in de beslagkom. ( Deel 9 van bericht uit de ruimte ) | Het straatje van Zilvertje.

  9. Pingback: De soppende koffiesnor. | Het straatje van Zilvertje.

  10. Pingback: Feest op de gracht. Deel 11 | Het straatje van Zilvertje.

  11. Pingback: Bericht uit de ruimte, deel 12 en slot. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s