Opgesloten deel 8 Naar Mars.

mars-nasa_custom-745ff15ed1a80d8cbb47a4cb44186c5b6bea41e3-s6-c30

“Audrey Kenstington, wakker worden!” Constant hoorde ik deze boodschap, ik werd er helemaal naar van, hoe kan een mens dan nog lekker slapen? Wilde ik me net lekker omdraaien. Begon het weer: “Audrey Kenstington, wakker worden!”

Gek werd ik er van. “Kan dat mens niet wakker worden? Dan kan ik doorslapen, ik ben bekaf!” Ik kwam heel voorzichtig overeind en hoorde het mezelf zeggen. Ik keek in de verbaasde ogen van heel wat mensen met een witte jas aan,” artsen, begreep ik later.  Ik was wakker geworden in een kamertje van een ziekenhuis in Yeverdean een stad die bol stond van ruimtevaart.

In Yeverdean werden mensen getraind die in 2022  naar Mars gingen en ik was daar een van geweest. Al vanaf 2013 was ik in training, alleen ik was ernstig ziek geraakt en had bijna zeven jaar in een coma gelegen. Ik was arts en wetenschapper en was uit duizenden mensen geselecteerd om met de eerste missie mee te gaan naar Mars, om daar een kolonie te stichten. Alleen had ik de domme pech gehad dat ik na een vaccinatie die we allemaal moesten krijgen, heel ziek was worden. We kregen ook heel veel vaccinaties want eenmaal op Mars en zelfs onderweg moesten we ons zelf redden, terugkomen naar de aarde was nog onmogelijk, het zou te duur worden en terugreis was bij spoedgevallen te lang.

De mensen voor me waren euforisch, ze praatten allemaal door elkaar en een van hen deed controles bij me en ik pijnigde mijn hersens af hoe alles zat. Hoe het zat begreep ik later, beetje bij beetje. Tijdens mijn revalidatie kwamen langzaam al mijn herinneringen terug, al was het wel moeilijk om te onderscheiden wat ik mogelijk gedroomd had al die jaren en wat de werkelijkheid was.

De boodschap dat mijn moeder plotseling enkele jaren geleden was overleden kwam hard aan, mijn moeder was ook arts en wetenschapper geweest. Maar mijn vader leefde nog en zat na mijn ontwaken binnen enkele uren naast mijn bed, hij was over komen vliegen. Vaag probeerde ik mijn vader in hem te herkennen, ik zag een oude verslagen man naast mijn bed, maar toen ik hem begroette met een arm om zijn nek, ontspande hij en zuchtte heel diep. Ja, hij rook naar mijn vader, en zijn stem was zo vertrouwd.

Aan bed vertelde hij was ik niet meer wist, vertelde hij over mama, hoe ze samen vaak dag na dag aan mijn bed hadden gezeten, maar ik maar niet ontwaakte. Hoe ze me liefdevol hebben verzorgd en mijn lievelingsmuziek draaiden en elke keer maar weer boeken voorlazen die ik vroeger zo mooi vond.

Vader vertelde over hoe de wereld veranderd was. Vliegende auto’s. Geen fossiele energie meer omdat de mensheid stikte in vuil en stof, omdat de wereld in oorlog was geweest om olie en men toen resoluut was overgestapt op natuurlijke bronnen en het Midden Oosten verarmde en verpauperde.

Vaak moest ik rusten, want mijn hersenpan kon het allemaal amper nog bevatten. Ik was een vrouw en geen jongen, ik zou naar Mars gaan maar was ziek geworden en was arts, ik viel vaak van de ene in de andere verbazing. Op mijn stoel lag een stapeltje boeken. Vader keek er liefdevol naar. Hij vertelde met tranen in zijn ogen dat hij samen met mama in hun vrije tijd om beurten hadden voorgelezen en genoten van het samenzijn. Soms leek het alsof ik reageerde op de verhalen, dan zagen ze me de vuisten ballen, of ze hoorden me zachtjes onverstaanbare zinnen opdreunen. Op mijn vraag op wel boek ik het beste reageerde vertelde vader opgewonden dat het boek: De tijdmachine van Peter, het meeste respons gaf.

Na enkele weken was ik zo hersteld dat ik kon beginnen met voorzichtige looptrainingen en op die eerste dag gaf mijn vader me een brief, een brief geschreven door mijn moeder. Dingen die ze me nog wilde zeggen, die zo lief en waardevol waren, dat ik die dag niet aan mijn training toe kwam. Al mijn verdriet en wanhoop kwam er uit. Ik had toch maar zeven jaar opgesloten gezeten in me zelf.

Trudy Den Herder Slot van Opgesloten.

Foto: internet.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Opgesloten deel 8 Naar Mars.

  1. logbankje zegt:

    Wel eng om wakker te worden met artsen om je heen op Yeverdean.
    Terwijl je al zo lang in training bent, gelukkig was je vader snel bij je.
    Gelukkig dat je nu jezelf weer de vrijheid terug gaf. Hans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s