De brief. Deel 6 van Opgesloten.

paquebotcanada.large

Zomaar op een dag realiseerde ik me, dat ontsnappen met de tijdmachine nooit zou lukken. Verslagen was ik en uren heb ik van wanhoop met mijn vuisten op mijn mooie machine staan bonken. Het was de jong volwassenheid die over me overviel. De middelbare school had ik met goed gevolg afgerond en omdat ik nog erg jong was en ik het gevoel had dat het gezin mij nog nodig had besloot ik nog wat langer te blijven. De kleintjes waren flink geworden en nieuwe kinderen kwamen er niet meer bij. Mama was uitgemergeld en nu niet alleen psychisch ziek, maar ook lichamelijk. Ze kwam zelden uit haar bed en drie maal op een dag bracht ik haar eten samen met de andere kinderen.

Aan haar bed vertelden we onze belevenissen en zo onderhielden we toch het contact met haar. Maar dit verkeer was eenzijdig, wij hadden er iets aan. In mama haar ogen las ik dat ze het alleen maar lastig vond. Ze verkeerde liever in haar droomwereld.

Onze huisarts had ik enkele jaren daarvoor ingeschakeld op het moment dat ik begon in te zien hoe de vork in de steel stak. Moeder kreeg nooit meer herenbezoek, ze was te verschrompeld en uit de markt geraakt. Ze had geen geld meer om aan drank en drugs te komen. De huisarts schreef haar een vervangend middel voor en hoopte dat ze met alles kon afbouwen, maar helaas. Haar trek naar middelen werd alleen maar groter en als ze te kort kreeg voor haar gevoel, dan was het thuis een hel, dan ging ze bijna door de ruiten met haar stem en met haar vechtkracht.

Voor die moeilijke gevallen gaf de huisarts mij een doosje, een doosje dat ik goed moest verstoppen voor de kinderen en mama. Bij heftige nood, mocht ik haar drie maal op een dag wat van die pillen geven en dan werd ze zo mak als een lammetje en droomde ze weg in een roes.

Het zoeken naar antwoorden op mijn vragen was over, het was zoals het was. Als ik zou gaan studeren zou mijn oudste zusje mijn taak overnemen, iets wat ze al een aantal jaren meer en meer deed en mij veel verlichting had gegeven. Het was een schat van een meisje en haar gezichtje leek heel erg op mama zoals ik mama nog kende in de jaren dat ze nog in bloei stond.

Maar zomaar op een dag viel er een brief op de mat, een brief met een postzegel uit een ander land. Mijn hart begon sneller te kloppen. Een brief van mijn vader?

Trudy Den Herder deel 6 van opgesloten. Verhaal van Zilvertje, fictie.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De brief. Deel 6 van Opgesloten.

  1. logbankje zegt:

    Maar goed dat je je verantwoordelijkheid neemt, ook al is het een vorm van zelfverloochening.
    Drank en drugs zijn slechte raadgevers, dat blijkt maar weer, ze laten je nooit meer los.
    Een brief, is dat goed of slecht nieuws? Hans

    Ot. Je verzoekje ligt op de Bank voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl

  2. Dirk zegt:

    Wie weet is het wel eindelijk eens goed nieuw in de brief.

  3. logbankje zegt:

    ot, Om het weekend mee op te vrolijken Je verzoekje is gedraaid in de show.
    Het programma is beluisteren op de pagina “Bank’s Radio”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s