Mama en de raket. ( deel 4 van opgesloten )

il_340x270.622495004_27ep (1)

Op een zwoele zomeravond was ik druk bezig met het schuren van de bankjes waar we op moesten zitten tijdens onze reis in de tijd. Ik had bedbanken gemaakt, in de banken konden dekens gestopt worden en voorraad en op de bankjes konden we zitten en liggen. Een bankje had een uitsparing voor onze hond Dieder en een bankje werd half open omdat tegen de tijd dat we zouden gaan, mama er wel weer een popke bij zou hebben en die moest een veilig en warm bedje hebben. Na het schuren zou ik het in de grondverf zetten en ik was trots op mezelf omdat ik zover was gekomen. Tijdens het schuren mijmerde ik over de reis, hoe verheugd de kleintjes zouden zijn en hoe gelukkig mama.

Opeens hoorde ik muziek, dansmuziek en rook het in de gang naar sigaren. Op mijn sokken sloop ik naar mama haar slaapkamer. Mama lag half dronken in de armen van een lange knappe man die ik nog nooit eerder had gezien, hij walste mama door de kamer, mama werd meer gesleept als dat ze zelf danste. Mama zag er prachtig uit, ze was nog steeds zo mooi en ik was jaloers op die vreemde man die zo dicht bij mama kon komen. De geur die waaierde uit haar haren was overweldigend en ik kreeg tranen in mijn ogen, mijn lieve gekke mama.

De naald bleef hangen en hij vleide mama op het bed. Uit de fles met het mooie etiket schonk hij mama en zichzelf bij en begon te vertellen, mama kirde bij bijna elke zin. Bijna wilde ik weer wegsluipen, maar zijn woorden  trokken opnieuw mijn aandacht. Hij zat enorm te pochen over de maatschappij waar hij voor werkte, een naam waar ik nooit van had gehoord. Hij maakte met zijn mensen, motoren die nodig waren voor de raket die binnen enkele jaren met mensen naar de maan zou gaan. De Russen liepen nu op voor als het om ruimtevaart ging en dat moest veranderen. Ze zouden de eerste mens op de maan brengen. Hij vertelde dat hij juist van een belangrijke bespreking kwam en dat de tekeningen veilig in zijn zak zaten, met deze nieuwe vinding zou het mogelijk zijn, de Russen voor te zijn. Hij lachte hoog, scherp en voldaan en zijn glimmende gladde gezicht ontplofte bijna van trots. Mama bleef kirren en ik zag haar slanke hand zijn gulp los maken, ze had moeite met de knoopjes, ze was ook zo beneveld. Dit wilde ik niet zien, ik wist wat er achter die gulp zat, wat had mama daar te zoeken? Weer terug op mijn kamertje bedacht ik een plan, om de tekeningen even te lenen.

Trudy Den Herder. Deel 4 van opgesloten, mama en de raket. Foto van internet.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Verhalen van Zilvertje en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Mama en de raket. ( deel 4 van opgesloten )

  1. logbankje zegt:

    Het is een goed doordacht ontwerp de tijdmachine
    Dat is wel een moment om aan de kennis te komen die nodig was om de tijdmachine te kunnen laten reizen. Hans

  2. Zilvertje zegt:

    Ja, Logbankje, wie niet sterk is, moet slim zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s