Opgesloten ( deel 1 )

7d5babcae090804f89bc71c796e4d8ef

Elk kind heeft natuurlijk een vader en die van mij vond ik, moest maar kapitein zijn op een groot schip, dat hem meenam op verre reizen. Hij was vast vergeten dat hij mijn moeder zwanger had gemaakt, of had het nooit geweten en op een dag zou hij komen, dan haalde hij me weg uit de klerezooi die mijn moeder er van had gemaakt en tot die tijd moest ik gewoon geduldig wachten en veel zien te leren.

Er waren broertjes en zusjes, daar kookte ik eten voor, daar knipte ik van oude lorre luiertjes en verschoonde die lieverdjes. Mijn moeder had een grote voorliefde voor op de bank liggen en in de nachten en de lange ochtenden lag ze op bed. Haar ogen waren soms glanzende stuiters. Maar vaker doffe niets ziende fletse ogen. Soms als er herenbezoek kwam, dan had ze de ogen van een ree, dan leek ze haast een kind, dan was ze vrolijk en hadden we weer dagen eten in overvloed.

Ons huis was groot, te groot, het was moeilijk warm te stoken in de winter en ik weet nog dat we vaak rondliepen met jassen en petten, met sjaals en wollen kragen. We kropen vaak met zijn alle in het souterrain, daar waar ooit bedienden woonden en zaten te wachten op de schel van mijn opa en oma en de familie ver voor hen.

Van een passant had ik op zes jarige leeftijd geleerd de oven aan te maken met afval en hout en sinds die tijd leefden we wat op in de winter, dan was het behaaglijk warm en de pap uit de pakken en flessen kon ik nu lekker warm maken voor de kleintje.

Mijn vroegste herinnering koesterde ik op de momenten dat de zaak troosteloos leek, als de kleintjes hartverscheurend huilden, als ik niet naar buiten kon ontsnappen. Als het eten op was, als er iemand ziek was en ik niet wist wat ik moest doen. Of als mijn moeder gilde om drank en pillen en ik niet wist waar ik dat moest halen. Dan zag ik mezelf weer in een wit wollen jasje, aan de hand van mijn moeder. Dan lopen we naar een speeltuin ergens ver weg en dan buigen de mensen als een knipmes voor mijn moeder. Dan probeerde ik dat gezichtje van haar weer voor me te halen, een mooi lief gezichtje, lange zwarte haren, met een hoedje scheef ondeugend achterop haar hoofd. Ze was jong, zo jong en we hielden elkaar zo heerlijk vast, het geluksgevoel dat door me heen spoelde kon ik dan weer voelen.

Trudy. Deel 1 van een bedacht verhaal ( opgesloten )

Foto: van internet.

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Verhalen van Zilvertje en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Opgesloten ( deel 1 )

  1. Hans zegt:

    Dat is nog steeds een actueel verhaal, moeders die hun kinderen verwaarlozen.
    De kinderen elkaar moeten helpen en verzorgen.
    En vieze mannetjes die daar misgebruik van maken. Hans

  2. Zilvertje zegt:

    Maar dit is mijn bedachte verhaal, als een schilder een schilderij gemaakt van duistere momenten en verteld. Soms snak ik naar feedback.:^(

  3. Dirk zegt:

    Helaas nog steeds actueel en vaak achter gesloten deuren afgesloten van de buitenwereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s