De vrouw die van de Den Uylbrug   brug viel in Zaandam.

media_210_114282_media_210_114282_w600

Het blijft bij ons het gesprek van de dag. Er was iemand van de brug gevallen. Eerst hadden de kranten het over een man op de fiets, maar al snel bleek het om een vrouw te gaan. Een vrouw op de fiets die door de gesloten bomen zou zijn gereden. Maar dat was niet waar. Getuigen werden opgeroepen. Jongens hadden volgens de krantenberichten hun best gedaan de vrouw nog te redden, ze hadden 112 gebeld en wilden de klep van de brug weer laten zakken en later weer niet, omdat de vrouw anders geplet zou worden.

Je ziet het allemaal voor je, je probeert in te denken hoe dat was. De angst van de vrouw, de angst van de omstanders en de machteloosheid bij allemaal. Ik was er niet bij, maar nog staat het op mijn netvlies. Zoals ik denk dat het geweest moest zijn. De vrouw had de brug omklemd en haar fiets, maar ze had geen kans.

Zelf heb ik grote angst bij bruggen en spoorwegovergangen. Vroeger dacht ik nog te weten, waren er mensen die je kon roepen in een hokje als het mis ging. Op de Julianabrug ging het vroeger af en toe mis, de leerlingen van het Michael College reden wel eens te lang door, of haalden toeren uit. Maar de brugwachter kon dan nog snel ingrijpen.

Nu zou dat ook nog moeten kunnen, de brug van het tragische ongeval wordt van afstand bediend, maar er schijnt meegekeken te worden en er schijnt een noodknop te zijn. Wat ging er mis? Gaat die brug zo snel omhoog dat ingrijpen onmogelijk is? Was de brugwachter afgeleid? Had hij geen goed zicht? Was hij in paniek en nam hij de verkeerde beslissing? Die man zal mogelijk een trauma hebben na dit trieste ongeval.

Geke Faber, onze burgemeester is gelukkig weer terug van haar uitstapje naar een andere gemeente en heeft besloten dat er weer iemand tijdelijk op de brug komt te zitten om het goed in de gaten te houden. Ze toont zich een moeder van haar burgers, ik ben trots op haar. Mooi dat ik dit weet, want dan zal ze ook gevoelig zijn voor het gegeven dat bij glad weer en sneeuwval de autowegen altijd gestrooid worden en sneeuwvrij worden gemaakt, maar de fietspaden in de Zaanstreek niet en daar zijn juist de meest kwetsbare burgers, ze vervuilen niet, zijn onze toekomst, trappen dapper door om naar hun school te gaan, maar zijn ook de oude mensen in hun scootmobiel en de mensen met een handicap.

Zou ze ook weten dat er heel wat hardrijders bonnen krijgen op de Provinciale weg, maar nooit in het dorp Krommenie, waar je als fietser of voetganger dagelijks van de weg wordt gereden door wegpiraten. Je mag er met de auto maar 30 kilometer per uur, maar autorijders kunnen vaak niet lezen. Na de brand op de Heilige weg, zijn er grote winkelketens gaan broeden in het winkelstraatje, Hema en Blokker en Zeeman. De vrachtwagens die de winkels bevoorraden zijn mega groot, en sommige chauffeurs rijden zo hard, onze huizen trillen en wij als fietsers en wandelaars zijn niet veilig. Ter hoogte van de stoffenwinkel van Dijk, is vanmorgen weer een betonnen paaltje rechtgezet, die paaltjes redden ons vaak net.

Maar daar is nooit politie om mensen op de bon te slingeren. Op de snelweg zal niet een fietser worden doorgereden, laat staat een voetganger. Maar in het winkelstraatje is het te danken aan het geduld van het trage verkeer dat het nog steeds redelijk goed gaat. Terwijl ik dit schrijf, gaat er weer een auto voorbij die denkt dat hij met Parijs Dakar meedoet, mijn oude huisje trilt. Zo een kreng is hoger dan mijn dak. Nou hopelijk komt ze dit ook ter oren.

De foto van de mevrouw die van de brug afviel kwam in de krant te staan. Een lief gezicht bij een gruwelijk verhaal. Haar zoon was op het nieuws van de NOS. Wat was hij duidelijk en wat hield hij zich goed. Hij oordeelt ook niet en is niet boos, zo knap, ik vind hem een voorbeeld en een waar Zaankanter, hij ziet het helder, maar scherp en blijft menselijk, ondanks zijn verdriet, hulde.

Hadden we niet allemaal gedacht: straks kennen we die stakker en dan is het zo dichtbij. Ik ken die mevrouw niet persoonlijk, maar toch laat het me niet los. Wat dacht ze, wat deed ze, waar dacht ze aan tijdens haar val? Lieve mevrouw ik heb om je gehuild, zo erg, zo niet nodig. Lieve familie heel veel kracht en laat de onderste steen maar boven komen.

Trudy Den Herder.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in De vrouw die van de brug viel, geke faber, zaandam, zoon van de vrouw die van de brug viel. Bookmark de permalink .

Een reactie op De vrouw die van de Den Uylbrug   brug viel in Zaandam.

  1. logbankje zegt:

    Het is een triest voorval, een voorbeeld van het doorslaan van de automatisering en het weg bezuinigen van werkende mensen.
    Het spreekwoord “men dempt de put, als het kalf is verdronken” is hier wel van toepassing. Hans

    ot, je verzoek is meegenomen in de show

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s