Rijke Stinkerd ( deel 2 )

Na een leven vol  van luxe en verveling was Rijke Stinkerd op 61 jarige leeftijd overleden. Zijn begrafenis was overdadig geweest. Veel dure pakken met stropdas hadden een woordje gedaan, maar de woordjes waren nietszeggend en hol geweest, zo hol, dat het niet een na echode in de grote aula.

Niemand had geweten welke muziek hij mooi vond. Niemand wist of hij bloemen wilde of geld naar een goed doel. De begrafenisondernemer had met een uitgestreken gezicht geprofiteerd van de ongemakkelijkheid die de familie had. Nou eigenlijk Rijke zijn nieuwe familie, een jonge vrouw van hooguit 24 jaar, met een boezem als een bloemkolenwinkel en benen zo lang als, ja, mmmmm, wie heeft er eigenlijk zulke super lange benen? Haar vader was mee geweest met het bespreken van de begrafenis, een vader jonger dan de overleden man van zijn dochter. Ze lieten zich overvallen en uitkleden door de droogstoppel van Kist & Co.

De begrafenis leek meer een feest, geen cake en koffie, maar campagne en echte artiesten. Een familiegraf en veel witte volgauto’s. Achter in de zaal zat zijn eerste vrouw, een leuk type die oprecht verdriet had dat hij gestorven was, al had ze wel het een en ander met hem meegemaakt, maar haar liefde was oprecht geweest. Ze had gelachen toen ze werd opgehaald door een witte luxe auto. Zo dol op wit was Rijke niet geweest, Rijke deed alles zwart.

Zijn eerste vrouw gruwelde bij de muziekkeuze, nee Gerard Joling zou nooit een keuze geweest zijn van Rijke, Rijke had van klassiek gehouden, vooral oude instrumenten spraken hem aan en dan liefst nog met een Oosterse vleug er aan, de afwijkende toonladder had hem altijd geïntrigeerd, hij vond dat het de muziek erotiek gaf.

Maar ondertussen lag Rijke bij de hemelpoort zijn mand leeg te eten en was verbaasd dat een verse appel zo heerlijk kon smaken en een brood met niks er op maar heerlijk vers, zo hemels kon zijn, hemels…, ondertussen kwam hij er mooi niet in.

Petrus zat ondertussen zijn oude grijze hoofd suf te piekeren welke opdracht hij Rijke moest geven. Rijke die een tweede kans verdiende om toch in de hemel te mogen komen. Het was een moeilijke puzzel, maar een puzzel die altijd werd opgelost, dat wist Petrus zeker na ondervinding.

Trudy.  Uit haar verhalenbundel: Over goed en kwaad.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Vervolgverhalen van Zilvertje en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Rijke Stinkerd ( deel 2 )

  1. Dirk zegt:

    Een lastige taak voor Petrus ik hoop dat hij een gepaste oplossing vindt.
    En ja Kist & Co zijn ook oplichters.

  2. logbankje zegt:

    De nabestaanden waren niet echt op de hoogte van de rijke stinkerd, zegt al genoeg.
    wit is niet de kleur van de rijke, de muziek niet zijn muziek, maar goed dat hij dood was, hij zou zich dood geërgerd hebben. Hans

  3. Harrij Smit zegt:

    Je hebt Petrus toch wel met een lastig klusje opgezadeld – misschien komt hij op het idee van reïncarnatie en mag Rijke nog een leven als zwerver meemaken. Leuk verhaal en die zin over niet van wit houden, vind ik erg leuk gevonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s