Zoeken naar de samendingen.

IMG_0638

Aan de gekrulde haak

Je oude bruine jas

Die nog ruikt naar de paarden

Mijn handen voelen diep in de zakken

 

Gretige handen zoeken contact met het verleden

Een kaartje van de bioscoop

Een zwart kammetje

Je rijbewijs en je OV

 

Een schelp die we vonden op die winderige dag aan zee

Je raapte hem op, terwijl je vertelde

Dat die dwaallichten weer terug waren gekomen

En je zouden meenemen

Naar onder de bomen

Ondanks de chemo’s

Het had alleen maar onze korte tijd samen verlengd

zon

 

Trudy. ( uit: Stomme kankerdingen )

Foto’s Trudy.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Gedicht, kanker en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Zoeken naar de samendingen.

  1. in gedichten
    kun je zoveel terughalen
    verleng je steeds weer zijn tijd

    ‘samendingen’
    wat mooi ‘gevonden’!

    ik heb nog zoveel momenten met mijn broer
    nog geen 20 dagen kreeg hij erbij
    nu noem ik zijn schilderijen voortaan samendingen

    dank je!

  2. Zilvertje zegt:

    Arta, dankjewel voor je mooie reactie. 20 dagen, ach wat was dat kort.

    Ik ben nu met mijn oude moeder samendingen aan het maken, omdat ik weet dat ik ze straks zo nodig heb en ik voel dat ze er zo van geniet die samendingen samen met mij te maken, ik heb haast geen tijd meer over voor mezelf, ik maak nu met twee mensen samendingen. Mensen die het verdienen en voor mezelf een pleister straks op al die pijnlijke plekken.

    • Ja. die pijn blijft,
      Zelfs bij mijn poezen voel ik die pijn nog.
      Het leven is zelden af als wat of wie je zo liefhebt sterft.
      Goed idee van je om alvast samendingen te maken
      Ik had zo graag leren schilderen van mijn broer.
      Nu bewaar ik zijn schilderijen tot ik dit huis in Rotterdam heb verkocht.
      Dan zal ik ze in zo’n City-box moeten opslaan en steeds wat ophangen in Vlissingen.

      • Zilvertje zegt:

        Je gaat verhuizen? Ja, pijn missen, dat is zo moeilijk, vandaar de samendingen.

      • Ja, ik moet verhuizen en inkrimpen qua woon- en werkruimte.
        Ik kan het niet langer betalen, doordat ik het huis in Vlissingen niet verkocht krijg.
        Dat staat heel diep onder water qua hypotheek.
        Na 5 jaar het steeds een beetje in prijs te hebben verlaagd, hield het op.
        Het laatste bod zou een halve ton restschuld betekenen.
        Dus moet ik mijn droomhuis in Rotterdam verkopen.
        Daar ben ik al bijna een jaar mee bezig.
        Morgen komt de derde makelaar.
        De andere twee lukten het niet en werden mij te duur.

  3. Dirk zegt:

    Mooi geschreven Trudy, het is en blijf een rot ziekte.
    En ik heb tijdens mijn chemokuren heel wat ellende om mij heen gezien.

  4. Zilvertje zegt:

    Dankjewel. Ja, het is vreselijk. Ja, jij kent het ook van zeer nabij, te nabij.

  5. Het verleden geeft soms troost, maar meestal verdriet.
    Ziektes zijn onlosmakelijk aan ons broze gebroken leven verboden, de gevolgen daarvan ook. Hans

  6. Zilvertje zegt:

    Daar moet ik over nadenken, maar blij wat van je te horen. ( deze zat in mijn spambak, gelukkig zag ik je )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s