Pogingen iets van het leven te maken.

19951_537a0e68e2d5c_19951

Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar.

Maandag was ik in Haarlem, Haarlem is een prachtige stad, ik voel daar altijd nog de geest van schrijver en dichter Theo, die veel te jong is overleden en het Spaarne aanbad, het was zijn Seine. Ik begrijp dat, ik heb de Zaan. Het treinstation is daar nog prachtig, gelukkig hebben ze dat niet durven slopen, zoals bij ons, zoals op zo veel plaatsen. Het mooie koffiehuis, is dicht, dat is jammer, nu mag je het in een bekertje halen en bij veel vertraging roept een stem om, dat het gratis is, maar dan kom je niet meer aan koffie toe, dan staat het er rijen dik.
Het boekenwinkeltje daar, heeft net als alle boekenwinkels op mij een enorme aantrekkingskracht. Hoe vaak beloof ik mezelf, dat ik alleen mag kijken, niets mag kopen, maar het lijkt wel, of de boeken zo in mijn handen springen, ik doe niks en kom thuis met een zware boekentas.

Thuis gekomen begon ik dadelijk aan de koffie en aan het boek van Hendrik Groen en ik kwam niet meer bij van het lachen, hoorde ik nou de stem van Simon Carmiggelt in mijn hoofd, of van Nico Dijkshoorn? Of is het de combinatie van de humor en scherpzinnigheid van beide mannen dat dit in mijn hoofd kwam?

Hendrik is 84 jaar en woont in een bejaardenhuis en hij houdt een dagboek bij, hilarisch, maar ook schokkend. Soms heel even een vleug, weemoed, verdriet. De overleden vissen aan een overdosis cake, de bekrompenheid van de bewoners en staf. Het is gek, het is, grappig, wat zeg ik: ik bulderde het vaak uit, mijn buren zullen vast gedacht hebben dat ik gek werd daar in de luwte van mijn tuintje. Maar het is ook zo waar en komisch. Alle mensen in de zorg zouden dit boek moeten lezen, alle kinderen met al dan niet vrijwillig opgesloten ouders. Alle mensen die heerlijk willen ontspannen in hun vakantie.

Ik werk in de zorg vanaf 1974, eerst als studentje, later als professional en weet u, Hendrik heeft gelijk en de werkelijkheid is gekker dan het boek. En dit boek is al zo dol komisch en actueel met een grote dosis ellende en eenzaamheid, die zo prachtig wordt geborduurd in dit wereldse boek

Lezen mensen! ( Dankuwel mijnheer Groen )

Hendrik Groen en J.M. Meulenhoff bv, Amsterdam
Tekening omslag: Victor Meijer.

Trudy Den Herder.

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Pogingen iets van het leven te maken.

  1. De werkelijkheid is zo vaak gekker…

  2. Zilvertje zegt:

    Hennie, ja, echt, het is een boek, waar je van moet bulderen van het lachen ( nou ja, ik dan, maar ook zo waar en dat maakt het vaak ook weer pijnlijk ) Dank voor de like.

  3. Rob Alberts zegt:

    Wat een geweldige boekrecensie, hier zijn verderop ook van die Aco, Bruina en Primara boekenzaken.
    Ik ga daar eens kijken en anders bezoek ik dat prachtige station in Haarlem nog eens.
    Vrolijke boekengroet,

  4. Zilvertje zegt:

    Dankjewel! Het boek is net uit en is al aan zijn tweede druk. Het boek koos mij uit. Man ik sterf bijna van het lachen, maar het is ook schrijnend. Of het nou echt is of niet, ik herken wel de ouderenzorg in Nederland. Je mag het lenen, ik kom volgende week naar Amsterdam, dan kan ik het je uitlenen, nou zie maar!

    • Rob Alberts zegt:

      Leuk, mijn stapel ongelezen boeken reikt nu tot aan het plafond.
      Maar met mooi, droog weer moet er een inhaalslag mogelijk zijn.

      Samen een kop koffie is ook al fijn.

      Vriendelijke groet,

      • Zilvertje zegt:

        Hahahahahahahah! Goed, maar dan in een niet te krappe zaak met een flink uitzicht en lekker koffie.

        Weet je dat ik het boek van René heb gekocht, dat boek met al die foto’s, heel ontroerend.

        Dit jaar ga ik nog voor die school waar ik werkte iets met de leerlingen en Foam doen, een fotoproject met ouderen en jongeren.

  5. logbankje zegt:

    Het station in Haarlem ken ik nog wel uit mijn kindertijd, een prachtig station, helaas in Krommenie gesloopt.
    Simon Carmiggelt is zeker nog steeds leuk om te lezen en te horen.
    Dus dit jaar vier je je veertigjarig zorg jubileum Trudy.
    Je hebt het goed gedaan, proficiat. Hans

  6. Zilvertje zegt:

    Ja, zonde hè, ik zie het zo nog voor me, met het hekje en al dat mooie steen, de kaartjes waren keihard en je moest ze geloof ik nog inleveren. ja, nu je het zegt 40 jaar, God, ik ben dan wel heel oud! Dankjewel!

  7. Dirk zegt:

    Nu maakt je mij wel nieuwsgierig morgen even naar Donner.

  8. Zilvertje zegt:

    Goed, ik probeer het te combineren met een gesprek over werk, dus als ik dat weet, dan hoor je het en als het jou dan ook uitkomt doen we het over. :^).

  9. ha, ik heb al een stuk gelezen, precies zoals je schrijft, ik heb het van bolcom, hier geen boekwinkel in de buurt.

  10. Zilvertje zegt:

    Antoinette, joh, wat leuk dat jij het ook leest, echt lachen he, maar ook schrijnend, maar ja, dat wist ik natuurlijk al, jij toch ook? Vaak kan je om al die ellende maar beter lachen, dat lucht enorm op. xxxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s