Deel 8 De vrouw met de baard.

De vrouw met de baard

Het verlopen, armetierige circus was die winter gestrand in België. Normaal gesproken was er net genoeg geld om de dieren te voeren, de doktersrekeningen te betalen en het hoognodige aan de tent en andere attributen te repareren, maar nu lag dat anders. Er was een groot geldgebrek.
De directeur was in de herfst van dat jaar ziek geworden, zag eerst heel rood, toen scheet hij steeds zijn circusbroek vol en daarna werd hij kaal en zeer mager. Zijn droge hoest vulde zijn woonwagen en het toezicht op zijn personeel en dieren moest hij overlaten aan zijn ex-vriendin, Stella de vrouw met de baard.

Stella was de enige die hij vertrouwde. Ooit had hij haar aangenomen voor de kassa, die ze voorheen om beurten bemanden, maar regelmatig klopte de kas niet en was het moeilijk het loon uit te betalen, er was vaak een bedrag tekort en hoe dat kwam, hij had er geen vinger achter gekregen. Na Stella haar komst liep het op rolletjes, dat wijf was goudeerlijk en de geldproblemen waren opgelost. Omdat het toch wel een dure kracht was voor weinig werk, kreeg ze ook een act, maar wat ze Stella ook probeerden te leren, het werd niks, geen gevoel voor de bal, geen aansluiting met de dieren, al waren de dieren wel dol op haar. Geen evenwichtskunstenaar en zelfs geen aangever als bijclowntje.

Daarom werd Stella de vrouw met de baard, zorgvuldig werd die er elke avond opgeplakt en God wat had ze er een hekel aan, want de lijm was heel gemeen prikkend en schrijnend op de huid en na de voorstelling huilde ze van de pijn als de baard verwijderd werd, haar huid had dan aan een nachtje te kort om te herstellen, maar een andere oplossing was er niet, overleven was het motto van alle mensen in die oude verschoten tent.
Maar het allerergste vond Stella het wel, dat als ze niet oppaste, mannen maar wat graag in haar boezem grepen, want de bezoekers oud en jong wilden wel weten of die borsten echt waren, nooit greep men naar haar baard, altijd naar haar borsten, vernederend vond ze dat, kerels waren net beesten, maar dan valse beesten, stinkend en goor, zonder liefde en met alleen maar lust in die priemende, bloeddoorlopen ogen.

Er was natuurlijk wel een handje vol aardige mannen, maar die deden niet zo zot, die lieten haar in haar waarde. Net als haar baas, de directeur die nu zo ziek was. Het was een goede man, alleen na een poosje bij hem in de woonwagen te hebben geleefd, stikte ze bijna in de mannenwereld, van shag en rommel, van domme onbenulligheden en onwetendheid en van een man die te lang alleen had geleefd. Hij gromde als hij klaarkwam en viel dan als een blok bovenop haar in slaap. Hij miste de warmte, de kennis van het genot bij de vrouw, de kunst van de intimiteit. Jammer, want hij had een goed hart, maar sokken aanhouden in bed en denken dat een vrouw een zwagerschap kon tegenhouden met een gebedje naar Maria en voor het liedje de kapel te verlaten, nee, dat ging haar te ver naast al die andere dingen die haar waren tegen gaan staan, wel jammer, want wat had ze graag een klein popke gehad.

Trudy.
Fictie.

Die zomer. Vervolgverhaal.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Deel 8 De vrouw met de baard.

  1. Rob Alberts zegt:

    Een liefdevolle beschrijving van een treurige relatie, maar hoe moet dat nu verder?

    Nieuwsgierige groet,

  2. Dirk zegt:

    Nou Stella heeft ook geen lollig leven zo hopen voor dat ze toch nog eens een fijne man tegen komt maar ja dan zal ze misschien het circus moeten verlaten.

    En die foto is dat nu een selfie?🙂

  3. logbankje zegt:

    Een winter gestrand in België dat voorspelt weinig goeds.
    Het gaat niet goed met de directeur, net als een vrouw een baard opplakken.
    Ze heeft net als veel vrouwen slechte ervaring met mannen, ja ik heb er ook niks mee.
    Dirk was me voor met de vraag. Hans

    • Zilvertje zegt:

      Hahahahahahahahahahahahahahha, maar Dirk is een grapneus, die weet hoe eenvoudig de voorkant van Zilvertje is en jij kan het niet weten, want al zijn we oud dorpsgenoten, we kwamen elkaar pas tegen op Internet bij de Afwasshow, met tante Nivea en al die leuke plaatjes die uitkwamen en jij begon met je zoon met de Sinterklaasshow, is al lang geleden he, waar blijft de tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s