Deel 6 De besmetting.

2207423886

Deel 6 De besmetting.

Op het terrein van Piet de Poorter lag een enorme berg schroot, van alles kon je er vinden, oude auto’s, profielen van ramen, bakken van happers en oude archiefkasten. Piet, haalde alles aan huis op en kwam bij veel bedrijven in de buurt de oude rommel opruimen. Je zag hem dagelijks rijden met zijn wagen volgeladen met ijzer. Piet was een bezienswaardigheid in het dorp, hij was een neuslepelaar. Waar je Piet ook zag, hij zat altijd met zijn vingers in zijn neus, keurde de waar die uit zijn neus kwam al betrof het een bijna opkoping schroot en al naargelang de toestand van het snot, at hij het op, of smeerde het aan zijn broek. Zijn neusgaten waren door de jaren heen behoorlijk groter geworden en lubberden en bewogen als hij door een kuil reed, maar ook als hij met zijn Mientje de liefde bedreef, angstig keek Mien dan in die grote donkere gaten en soms was ze wel eens bang in die enorme gaten gezogen te worden als hij dicht boven haar hing en zwaar en vlug naar adem hapte.

Piet, zat in zijn kantoortje en hield een klein apparaatje vast, een rekenmachinetje, daar leek het nog het meeste op. Hij had het altijd bij zich, want je wist maar nooit wat je opkocht en veiligheid ging boven alles. Het apparaatje gaf een heel hoog getal aan en hij wist wat dit betekende, maar hij kon het gewoon niet geloven, hij gooide het ding in de prullenbak, het moest vast stuk zijn.

Maar het liet hem toch niet los, overal waar hij kwam, had hij het bij zich gedragen, nooit ging het alarm af zoals die avond in de kroeg, de avond dat het circus in het dorp was gekomen, nooit waren de cijfers zo hoog geweest. Hij had het krakende geluid toen moeten afzetten, want het stopte maar niet en elke keer als hij het apparaatje had gepakt en uittestte begon het weer angstig te kraken. Als het waar zou zijn wat er aangegeven werd zou hij gaan hollen, maar hij was tot de conclusie gekomen dat het stomme ding stuk was. Met een zucht haalde hij met de mouw het zweet van zijn voorhoofd en stopte zijn wijsvinger weer in de neus, hij lepelde er rustig op los, dat kalmeerde zijn gemoed.
Maar Piet had iets weggegooid dat het nog heel goed deed! De hele provincie was radioactief besmet.

Trudy
Fictie
Die zomer vervolgverhaal.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Deel 6 De besmetting.

  1. Dirk zegt:

    Dat beloofd weinig goeds, had de Jumbo nu maar aluminium juich pakken bij de boodschappen gedaan.

  2. Zilvertje zegt:

    Ja, helemaal mee eens, Zilverpakken van Zilvertje!

  3. Rob Alberts zegt:

    Vies en dodelijk bij elkaar.
    Het ene is af te leren, het andere is blijvend.
    Prachtig hoe jij een geigerteller beschrijft!

    Vriendelijke groet,

    • Zilvertje zegt:

      Ja, hahahahaha, sommige mensen kunnen het zo goed, stoppen bijna hun hele hand er in.

      Ja, zo rommel ik maar wat door, ik heb zo een hoofdpijn, dus ben niet scherp, maar elke dag is er wel weer een blogje.

  4. logbankje zegt:

    De oud ijzerhandelaar van de Vaartdijk, ja die ken ik wel.
    Mientje had het niet makkelijk, stel je voor als die gaten gaan lekken.
    Zijn stralingsmeter is niet stuk, daar kan hij wel op rekenen. Hans

    Ot. Je verzoekje is gedraaid in de show.
    Het programma is beluisteren op de pagina “Bank’s Radio” Hans

  5. Zilvertje zegt:

    Ik ga nu op het Logbankje liggen en luisteren, dank!

  6. Pingback: Petten, we zijn in groot gevaar. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s