De kernreactor ( deel 4 )

bouw_HFR_1958_1

Het dorp was bijna gesmolten, de autootjes van het circus kleefden aan het asfalt, de helikopter nam mij mee naar een ziekenhuis en verdween als een stipje achter de wolken en de kinderen jengelden en keken lusteloos, de sensatie was verdwenen en het circus was een lachertje. Geen knappe rondborstige dame, geen roofdieren, maar een armzalige kale verzameling van landlopers, dat zagen zelfs de kleinste kinderen.

Ongeveer 30 kilometer verder waren mannen in aparte witte pakken in paniek, ze holden van sluis naar sluis en wisten niet meer wat ze moesten doen. Ze hadden al jaren aangegeven dat de centrale af was, vervangen moest worden, maar de eigenaar wilde de centrale niet stilleggen omdat er anders vele miljoenen verloren gingen. Regelmatig was er een noodstop geweest, lag het stil maar tot een echte sluiting kwam het nooit De politiek bemoeide zich er mee en elke keer werd er toch weer een vergunning af gegeven en moest de bejaarde reactor uit 1958 toch weer doordraaien. Wat heel raar was, want het was niet nodig, niet voor de medische doeleinden en niet voor onderzoek naar energie, voor alles was al beter oplossing gevonden.

Drie vrienden die al jaren samenwerkten in de reactor hadden al een lange tijd een vluchtplan klaar. Mocht het misgaan, dan lag er een zeewaardige boot klaar achter de dijk dicht bij zee. Ze wisten als geen ander hoe gevaarlijk het werd als het mis ging en nu was het goed mis. Het aan de bel trekken had nog nooit geholpen. Ze hadden het vermoeden dat het nobele, dat de reactor ooit had gehad, het leren hoe schone energie op te wekken en het produceren van medische radio-isotopen al lang niet meer de kerntaken behoorden. Dat dit meer een dekmantel was, want de tijd had het op deze manier van werken allang achterhaald.

Die dag was de stroom uitgevallen en het aggregaat dat het moest overnemen weigerde. Het was aardedonker in de reactorgebouwen en de zaklantaarn die op een afgesproken plaats moest hangen was verdwenen.

Dit was het begin van een meltdown, het ergste wat ooit zou kunnen gebeuren en nu gebeurde het. Eenmaal buiten holden ze sneller dan de wind naar hun boot. Tijdens het lopen pelden ze zich helemaal af, hun kleding bleef als een sliert, een spoor een ketting achter hen liggen. Ze belden niet naar huis, ze sloegen geen alarm, geen tijd te verliezen.

Trudy.
Fictie
Vervolgverhaal: Die zomer.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op De kernreactor ( deel 4 )

  1. Rob Alberts zegt:

    Spannend en beangstigend.
    Vriendelijke groet,

  2. logbankje zegt:

    In Chernobyl is het zo wel gegaan, kinderen en volwassenen op e vlucht voor het onzichtbare.
    Vraag me af welk vluchtplan wel goed zou werken, nu bijna 30 jaar later weet men het nog niet. Hans

  3. Zilvertje zegt:

    Gewoon die dingen ontmantelen en nooit meer die krengen bouwen, we zijn door het oog van de naald gegaan een aantal jaren geleden een lobby van het CDA wilde in Zeeland weer zo een kreng bouwen, het waren vergevorderde plannen, de crisis is toch nog ergens goed voor geweest.

    In het begin van 2000 was er een stroomstoring in de reactor te Petten Noord -Holland, de stroom geleverd door NUON werd onderbroken, het nood aggregaat startte niet , het werd pikkedonker in het gebouw. er was een zaklantaarn voor dit soort gevallen, maar een medewerker had die zomaar op een dag gebruik voor zichzelf en niet terug gehangen. Dat werd pas gemerkt op de dag dat de stroom uitviel, in blinde paniek heeft met toen dingen overgehaald en ingedrukt die het alleen maar erger maakten, een meltdown was wat te wachten stond, maar geluk bij een ongeluk, floepte de stroom weer aan en kon men alles weer rechtzetten. Je moet er niet aan denken wat er gebeurd was, als de stroom langer onderbroken was geweest. In een centrale werken ze met scherpe regels, nou aan mijn hoela, als je dit weet.

    Na Japan weten we hoe radeloos deze situatie is, en hoe een groot gebied besmet wordt.

  4. Dirk zegt:

    Trudy Trudy Trudy de zenuwen gieren door de keel!!

    Bij jullie ook zo ontzettend nat buiten?

    • Zilvertje zegt:

      Ja, goed zo, laat de mensheid maar schrikken!

      Ja, erg nat, ben vandaag rustig naar buiten geweest en het ging een streepje beter. Maak me wel zorgen om mijn gezicht blijft erg dik en erg opgezette klieren, als er maar geen ontsteking zit, door stoten hoofd, nou ja, maar ik heb het al dagen zo heet, ik heb koorts, dus vind de regen wel erg fijn nu, geschenk uit de hemel.

      De hamsters zijn weer erg onrustig, als dat maar geen slecht voorteken is. Wat een wedstrijd gister he? De eerste minuten tot minuut zes dacht ik, dat gaan die Duitsers verliezen, maar ineens werden ze turbosnel en bleven in het doel schieten, al die gele jongens, zo verdrietig.

      • Dirk zegt:

        Ja dan kan beter dit weer hebben geeft wat verkoeling.
        Zeker een goede wedstrijd wist niet wat ik zag, had het ook niet verwacht.
        Probeer de hamsters in toom te houden voor de goede afloop vanavond.
        Geef ze maar een wijntje worden ze rustig van.🙂

      • Zilvertje zegt:

        Hahahahah, zouden ze wel willen, ze krijgen AH prik!

  5. jeetjemina zegt:

    Spannend! En ja we hebben maar te leven met al die enge dingen.
    De economie gaat boven mensenlevens!
    gr eva

  6. Pingback: Petten, we zijn in groot gevaar. | Het straatje van Zilvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s