Zomaar een jongen ( deel 5 roodvonk )

Roodvonk 1

Zomaar een jongen ( deel 5 )

Zwaar weer! Had de kapitein geroepen en hij mocht in het vooronder blijven. Maar die kleine kontkrummel wilde helpen en met zijn oliepak aan, stapte hij op het natte en bewegende dek. Hij moest zich goed vasthouden, net als alle andere kerels aan boord begon hij met hozen en alles vast te binden. Veel later toen de storm al lang was gaan liggen, lag hij nog te hozen in zijn kooi, hij droomde gewoon alles wat er was gebeurd en ook het compliment dat hij had gekregen van de kapitein hoorde hij steeds herhaald in zijn hoofd. Zijn wangen gloeide van trots en hij voelde dat er hand op zijn voorhoofd lag.

Het was Geertje, ze mompelde zachtjes dat het arme schaap hoge koorts had en op een drafje ging ze water en doeken halen, om hem te koelen. Geertje zat uren bij zijn bed en ze hoorde de jongen roepen om zijn moeder, gillen dat het zo stormde en het kind maakte rare scheppende bewegingen met zijn armen…..

Huisarts Karbonkel kwam die dag nog langs, om naar die kleine Jan te kijken en geschrokken vertelde hij aan Geertje dat het roodvond was. Er moest een bordje op de deur getimmerd worden en de kleine broer van Jan, moest snel bij familie ondergebracht worden. Maar Geertje zou niet weten bij wie dan. Kon Geertje een weekje op Jan blijven passen en hem verzorgen? Ja, dat wilde ze wel. Ze kreeg strenge instructies van Karbonkel.

Jan kreeg vier maal per dag zware medicijnen en Geertje moest goed na elk bezoek aan Jan haar handen wassen en alles wat hij had gebruikt ontsmetten. Het sneed door haar ziel als hij in zijn dromen om zijn moeder riep, dan zong ze hem rustig toe, dezelfde liedjes die zijn moeder voor hem zong. Angstig keek ze dan om zich heen, niet gewend zichzelf zo bloot te geven, vaak met een bibberende stem, maar het hielp, die lieve kleine Jan, zakte dan in een rustige slaap.

Diezelfde dag ging de vader van Jan naar de huisarts, hij had een nare klacht. Hij vond het ook moeilijk om het aan Karbonkel, die ook nog een goede vriend van hem was, te vertellen.
Nou, laat je broek maar zakken, snerpte de stem van Karbonkel. De arts zag in een oogopslag, dat vader ook roodvonk had. De piemel van zijn vriend, was rood, gezwollen en er kwam pus uit………… Jij godverdommese viespeuk! Hoe kom je aan zo een garnaal? Ik krijg sterk het vermoeden……. maar hij zweeg verder, geschrokken. Hij herpakte zich en ging door. Bij mijn onderzoek heb ik ook jouw zoon zijn billen gezien, man, ben je gek geworden? Je had hem wel dood kunnen slaan, wat mankeert jou? De vader van Jan, sputterde nog wat…. Maar Karbonkel keek hem woest aan en die vuur schietende ogen lieten hem zwijgen. Man, de afdrukken van je grote poten staan er in, maat 46 schat ik, Spaanse pantoffel!

De twee vrienden hadden het zelfde geloof, de een arts, de ander predikant, ze beseften de zwaarte van de constatering en ze besloten het in de doofpot te stoppen. De vader van Jan, ging ook aan een kuur antibiotica en moest beloven Jantje met rust te laten, anders zou zijn kop rollen, hij kreeg nog een kans. Ze dronken een borrel en terwijl Jantje vocht om beter te worden, zat Geertje aan zijn bed en vader liet zich pas weer zien na het verdwijnen van de roodvonk.

Zilvertje.
Foto: Internet.

Advertenties

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Zomaar een jongen ( deel 5 roodvonk )

  1. Zilvertje zegt:

    Ja, dat is het, Fijn weekend!

  2. “Roodvonk”, hoe verzinnen ze het.
    De ontkenningen, het wegmoffelen onder hun liefdesmanteltjes en het negeren van de echte schade enz. moet zo langzamerhand een totaal verknipte ‘bevolking’ hebben opgeleverd. Niet alleen op de bijbelbelt!

  3. logbankje zegt:

    zo’n dek jongen kwam al zeer jong aanboort, soms 12, 13 of 14 jaar.
    een schurend oliepak was zijn uniform.
    Gelukkig was er nu Geertje om voor hem te zorgen.
    Lijfstraf was toen blijkbaar normaal, sloffen, mattenkloppers en wat al niet meer.
    De doofpot is net als de beerput, als ze konden praten, dan……….. Hans

  4. Dirk zegt:

    Triest vader met losse handjes en naast de pot pissend en de dokter die zwijgt’
    Ikhoop dat het gezellig wordt voor de verjaardag van Emilio,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s