Zomaar een jongen ( deel 4 bakken )

Taart van Tante Jans.

Taart van Tante Jans.

Zomaar een jongen ( deel 4 bakken )

Als moeder stond te bakken, had ze hoog rode wangen en als het baksel goed was gelukt dan danste ze door de keuken, met een hand hield ze een punt haar rok omhoog, zo hoog dat je haar mooie slanke benen zag. Als het baksel was mislukt, dat sloeg ze met een houten lepel op de soeppan, ze sloeg een bepaald ritme en uitte er een lokroep bij. Als hij dit hoorde kwam hij zo snel als zijn beentjes hem konden dragen, dan had mama bijna de slappe lach, dan had ze op schoteltjes het mislukte baksel verdeeld en een ieder mocht dan komen snoepen.

Wat fijner was, wist hij niet, een dansende mama, die trots haar bakwerk toonde en daarna bewaarde voor visite of de zaterdagavond of het in een doosje deed om het weg te geven, of de lokroep van een lachende mama met een pan in haar hand, die riep van: tast maar toe, het deeg is ontploft! Maar oh, wat smaakte al die ontplofte zaken heerlijk en wat was het dan gezellig en heerlijk druk in de keuken.

Als mama naar een feest ging met papa dan leek ze op het meisje uit het sprookje van de pompoen, haar hoge schoenen hingen als een sieraad aan haar voeten en haar jurk toonde een mooi meisjesfiguur in volle bloei. Dan knuffelde ze zo lekker met hem, zal je goed luisteren naar Geertje? Vroeg ze dan en Geertje stond er bij en zei: mevrouw, Jan is zo een lieve jongen, die maakt het me nooit moeilijk en met een knipoog van Geertje en met een zalige kus van mama nam hij afscheid van zijn feestende moeder, vader zat dan al in de auto te wachten, vaak luid en ongeduldig toeterend.

Hij begreep ook niet waarom mama zomaar op een dag niet meer in haar bed lag. Niet in de keuken stond te bakken en ook niet in de tuin was bezig met de rozen. Vader gaf eerst geen antwoord, bromde wat gehaast en liep het huis uit. Geertje het meisje voor halve dagen wist het ook niet en nam de geschrokken Jan in haar armen.

Vanaf die dag was mama van de aardbodem verdwenen en vader vertelde wel eens zachtjes in de woonkamer als hij gasten had, dat mama naar haar familie in het buitenland was, wegens ziekte van een geliefd familielid…….

Maar dan had mama toch wel afscheid van hem genomen en wanneer kwam ze dan terug? En waarom had ze hem niks verteld?

Zilvertje.

Foto: eigen taart is goud waard.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Zomaar een jongen ( deel 4 bakken )

  1. Dirk zegt:

    Heel mooi Zilvertje ben benieuwd hoe het verdergaat.
    En wat een heerlijke foto, alleen jammer dat ik dit niet lekker vindt.🙂

  2. Zilvertje zegt:

    Hallo Dirk, ja, ik ook, geen idee hoe het verder gaat, ik heb er vanmorgen even voor gezeten, toen snel naar mijn moeder en vandaag Emilio jarig, 17, de tijd vliegt. Morgen allemaal weer vroeg er uit, dus we vieren in het weekend verder, we zijn allemaal moe. Slaap lekker.

  3. rikus zegt:

    Ziet er wel lekker uit
    Ook een mooi verhaal

  4. Corline zegt:

    Ben benieuwd waar dit verhaal toe leidt, spannend! Wat ziet je taart er heerlijk uit! Gefeliciteerd, trouwens. Met je zoon?

  5. Letterzetter zegt:

    Je schrijft zo pakkend dat je wilde dat je er bij was!
    Ik geniet er elke keer weer van, ben benieuwd hoe het verder gaat.
    En nog gefeliciteerd!

  6. logbankje zegt:

    Mooi, dan was moeder toch trots, ookal was het mislukt, gaf ze er een mooie draai aan om het snel te laten verdwijnen.
    Zo mis je zelfs een misbaksel van je moeder. Hans

    ot, de show wordt gezellig met een verrasing🙂

  7. Selma zegt:

    Ja, zo gaat het met taart, bij ons thuis nog altijd!
    Misbaksels meteen lekker opeten! Wat een feest.
    Liever misbaksels dan showtaart.
    En soms ging het vroeger zo met de mamma’s uit jouw verhaal.
    Ik ben er wel verbaasd (en blij) over dat er tegenwoordig (meer dan een halve eeuw nadat mijn moeder verdween) slachtofferhulp, praatgroepen, jeugdzorg, psychologische zus en zo, noem maar op bestaat. Dat was er toen niet. Ik hoorde om 7 uur ’s morgens dat mijn moeder dood was, en om half 9 werd ik gewoon naar school gestuurd. Verder werd er nooit meer over haar gepraat.

  8. jeetjemina zegt:

    Oei,d at kan een spannend verhaal worden.
    Peter R. staat volgens mij al te popelen om dit uit te zoeken!
    gr eva

  9. Zilvertje zegt:

    Eva, ja, dat zit er dik in!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s