Zomaar een jongen ( deel 3 de Spaanse pantoffel )

IMG_0684

Zomaar een jongen. ( deel 3 )

Als je met een arm uit het raampje van de bovenkeuken naar rechts harkte, dan voelde je de ruimte tussen de muren van de twee huizen, het huis waar hij woonde, met nu alleen nog zijn vader en zijn kleine broertje en het huis van Giesbert Geelwater, de apotheek. Die ruimte zat vol met lege flessen, voorheen zaten er ook volle bij, maar nu was een verstopplaats niet meer nodig. De kasten stonden vol met drank, maar wel aan het oog onttrokken, voor als er gemeenteleden op bezoek kwamen.

Als vader voorheen zijn arm uit het raampje had gestoken en nu als hij in de kast met drank had gerommeld, dan was het oppassen. Niet dadelijk, je had nog tijd om weg te komen, maar helaas kon dat niet altijd. In de avond mocht er niemand meer naar buiten, beter was het dan om op tijd naar je bed te gaan en te wachten, hopen dat hij niet de deurkruk beroerde, hopen dat als hij wel bij je deur stond, hij zou doorlopen, omdat de deurbel ging of de telefoon, of omdat hij zich bedacht.

Wat erger was wist de jongen niet, het heimelijk bezoek op zijn kamertje dat vader regelmatig bracht, of de meppen met de gevreesde pantoffel van vader, de Spaanse pantoffel met leren zool. Eenmaal wist hij nog, was hij gevallen met het kopje thee dat hij moest aanbieden aan mevrouw de Pannehocker, maar helaas, viel hij over het kamerkleed dat iets was opgerold bij een punt. De hete thee vloog over hem en het kleed en een puntje op de mooie vrouw haar rok. Mevrouw de Pannehocker had hem dadelijk overeind geholpen, zijn handjes onder de koude kraan gehouden en getroost. Haar warme hand op zijn hoofd, lieve jongen had ze gezegd, heb je je pijn gedaan? Hij had gesnikt van de schrik en gezegd, dat het hem speet, maar mevrouw had het weggeaaid. Jongen toch, zei ze warm, je deed zo goed je best, jij kon er niets aan doen.

Vader maakte koude drukte over de vlekjes op haar rok. Mevrouw Pannehocker lachte het weg: geen probleem! Ze haalde gedroogd en gesuikerd fruit uit haar tas en gaf het hem. Ze vroeg zijn naam. Schor en nog geschrokken, kwam zijn naam als een ongevraagde bezoeker de kamer in. Jan, mevrouw, ik heet Jan.

Vader keek hem strak aan, Jan, naar je kamer!

Die avond, hield hij zijn adem in elke keer als de traptreden kraakten, maar nee, hij kwam niet, tot heel laat hoorde hij de vrolijke stem van mevrouw Pannehocker in de woonkamer

Vader kwam een avond later, nu met een ander doel, de Spaanse pantoffel zat als gegoten in zijn knuist. Jan probeerde de figuurtje op het behang te tellen, bij elke mep, bij elke slag, hij kwam tot 50 en verder wist hij niets meer. Bewusteloos liet vader hem achter, vader was weer op weg naar de kast met drank.

Zilvertje.

Foto van Castricum van Zilvertje.

Over Zilvertje

Woest als vloed, rustig als eb, glinstert als zilver met soms een beetje aanslag.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Zomaar een jongen ( deel 3 de Spaanse pantoffel )

  1. Dirk zegt:

    Wat een zuipschuit is die vader van Jantje toch met zijn losse handjes en vertroebelde geest.
    Wat drank al niet kapot maakt.

  2. Corline zegt:

    Zilvertje, een boek! Schrijf een boek! Dit is geweldig. Wat een mooie foto. Nog gefietst vandaag? Zulk schitterend weer!

  3. Zilvertje zegt:

    Corlinde, dankjewel, ja, zou dat heel graag willen, maar de tijd, ik kom meestal niet verder dan een aantal hoofdstukken, dan dient zich weer iets aan en dan begin ik weer met een nieuwe serie. Ik heb echt een heel druk leven, ben vader en moeder en dochter en moet werken, maar ooit hoop ik in de luwte, van mijn leven dit te doen en iemand te vinden die mijn taalfouten er uit haalt. :^)

    De foto is uit de serie fietsen naar het Kruisbergstrand, toen ik alleen ik nog elke week een aantal malen naar mijn zoon in Castricum fietste, maakte ik de foto’s, nu heb ik twee mensen na te lopen. Het is dicht bij het witte huis van voorheen Wastora en mijn tante.

    Ja, vandaag op de fiets naar het ziekenhuis, net terug, zoveel zon en de weilanden lagen te flonkeren en te dampen, zo mooi. (HEERLIJK )

    Ik heb een boekje korte verhalen bij de drukker liggen, maar achteraf zag ik nog veel taalfouten. Zou een relatiegeschenk worden, maar door de ziekte van mijn moeder, kwam ik alleen maar toe aan de basisdingen.

    Fijne zondag! Ik ga snel ff koffie doen, zo een dorst van het fietsen.

  4. logbankje zegt:

    Ja, vader had iets op te houden naar de buitenwereld een verschrikkelijk grote schijn.
    hij was een schijnheilige, een pantoffel held. Hans

  5. EJW zegt:

    Ha,ha, grappig ook die verzonnen namen!

  6. EJW zegt:

    Geen prettig einde idd, Dat ”ook” hoorde niet in mijn reactie thuis, althans niet op die manier zoals het lijkt. Fijne avond.

  7. Fenny zegt:

    Ik word er naar van.

  8. logbankje zegt:

    Zo zijn er al heel veel problemen door de drank gekomen. Hans

    Ot. Wens je veel sterkte voor de komende periode, je bent een vechter.
    Je verzoekje ligt op de Bank voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s